Ειδήσεις για τεχνολογία, videogames, ταινίες και σειρές - Unboxholics.com

Τι είναι τελικά το God of War: Laufey; Spin off ή mainline game; Η Santa Monica λέει ότι είναι βασικό, μεγάλο κεφάλαιο στη σειρά και την ίδια στιγμή καθησυχάζει τους fans πως έρχονται "μεγάλα" παιχνίδια με τον Kratos. Δεν αμφιβάλλω πως το Laufey θα είναι ένα κανονικό, μεγάλο παιχνίδι, με υψηλά production values. Ωστόσο, οφείλω να εξηγήσω πώς μεταφράζω εγώ τη λέξη spin off στο δικό μου, κολλημένο κεφάλι.

Σε αυτού του βεληνεκούς τις παραγωγές και franchises, λοιπόν, "spin off" για εμένα είναι τα παιχνίδια που κάνουν, είτε παύση της βασικής εξέλιξης της ιστορίας, δίνοντας μια οπτική ενός άλλου χαρακτήρα, είτε ανοίγοντας "παρενθέσεις" για πουν λίγο ακόμη lore πριν συνεχίσουν με τα βασικά. Το ότι τα χαρακτηρίζω spin off, δε σημαίνει ότι τα μειώνω ή αγνοώ τη σημαντικότητά τους ως παιχνίδια. Ξέρετε, πολλές φορές, οι καλύτερες ιστορίες, λέγονται στα "side quests".

Προφανώς και γνωρίζω πως η δική μου λογική δεν είναι και η ορθόδοξη ως προς το πώς μεταφράζεται η λέξη spin off, αλλά ήθελα κάποια στιγμή να εξηγήσω το παράξενο σκεπτικό μου. Όσο για το Laufey, εκρινα λίγο λάθος την Faye σαν χαρακτήρα, ότι δηλαδή δεν μας είχε δείξει το πολύ πολεμικό της DNA, αλλά με διορθώσατε οι πιο φανατικοί πως κάτι τέτοιο είναι λάθος και φυσικά το έψαξα και ανακαλώ.

Επιμένω, ωστόσο, πως θέλω να δω ένα διαφορετικό παιχνίδι και όχι γυναικείο skin σε Kratos παιχνίδι. Τέλος πάντων, εύχομαι να παίξουμε ένα πραγματικά καλό παιχνίδι και ας αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει, δε θα κολλήσουμε εκεί...

Και που λέτε μάλλον θα δώσουμε δύο βραβεία φέτος, ένα για το παιχνίδι της χρονιάς και ένα για το παιχνίδι του Σεπτεμβρίου! Πέρα από την πλάκα, τι εφιαλτική κατάσταση είναι αυτή για τις εταιρείες! Πριν καν μάθουμε ημερομηνίες κυκλοφορίας και από την μεριά του XBOX (πότε θα βγει το Gears άραγε;) και της Nintendo, έχουμε έναν Σεπτέμβριο - μηχανή του κιμά. Το ένα παιχνίδι πάνω στο άλλο! Είναι μια συνθήκη που δεδομένα θα έχει “θύματα”. Και από την άλλη, έναν Νοέμβρη έρημο τοπίο, με ένα παιχνίδι σκιάχτρο να τρομάζει όλη τη βιομηχανία. Ειλικρινά δεν ξέρω ποια είναι η καλύτερη λύση. Να ανταγωνιστείς άλλα 6-7 (ποιοτικά) παιχνίδια σε διάστημα 20 ημερών ή να πλησιάσεις πιο κοντά στο θηρίο;

*Η εικόνα προέρχεται από αυτό το άρθρο.

Κι όμως, το Yoshi and the Mysterious Book είναι το καλύτερο παιχνίδι Yoshi από την εποχή του Super Mario World 2: Yoshi’s Island.

Η Good-Feel τολμάει επιτέλους να ξεφύγει από την σκιά του τίτλου της Nintendo, να αφήσει πίσω της την κλασική συνταγή που δεν κατάφερε εξάλλου ποτέ να αναπαραγάγει με απόλυτη επιτυχία και να δοκιμάσει κάτι καινούργιο για τον χαρακτήρα, ουσιαστικά επαναπροσδιορίζοντάς τον με τον πιο εύστοχο τρόπο. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο –σχεδιαστικά- ενδιαφέροντα και ευρηματικά σε ιδέες παιχνίδια της Nintendo των τελευταίων ετών.

Αφήνοντας λοιπόν πίσω τις platform καταβολές του, το νέο αυτό Yoshi παίρνει τις βασικές κινήσεις του χαρακτήρα και τις βάζει στην υπηρεσία ενός καθαρόαιμου παιχνιδιού εξερεύνησης. Και δεν μιλάω για μια εξερεύνηση τεράστιων σε έκταση χώρων όπως ενδεχομένως να πηγαίνει το μυαλό σας, αλλά σε μια εξερεύνηση μηχανισμών και αλληλεπιδράσεων. Το παιχνίδι σε πετάει σε μικρούς, ασφαλείς χώρους, αφαιρεί κατά 99% κάθε έννοια του κινδύνου και της αποτυχίας/τιμωρίας και σου ζητάει να πορευτείς με ένα κύριο ερώτημα στο κεφάλι σου: τι θα γινόταν αν;

Τι θα γινόταν αν ταΐσω μια καυτερή πιπεριά αυτό το πλασματάκι; Τι θα γινόταν αν το βάλω στην πλάτη μου; Αν το πετάξω στη λάσπη; Κι έπειτα από λίγο, αυτό το ερώτημα μετατρέπεται στο παραδοσιακό ερώτημα των puzzle games: Πώς θα μπορούσα να; Με αστείρευτη ευρηματικότητα, το Mysterious Book είναι ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ιδεών και χαριτωμένων αλληλεπιδράσεων, ένα puzzle sandbox που στηρίζει την εξέλιξή του στην απόκτηση νέας γνώσης από τον παίκτη και επιβραβεύει την φαντασία και τον πειραματισμό. Δεν το περίμενα με τίποτα αλλά είναι μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις της χρονιάς για εμένα! Αν ήταν και λίγο φθηνότερο θα το πρότεινα ανεπιφύλακτα!

Ένα απομονωμένο νησί, περίεργοι και σκοτεινοί μύθοι, παράξενα περιστατικά, κάτοικοι που γνωρίζουν πολλά αλλά λένε λίγα, και ένας κεντρικός χαρακτήρας που προσπαθεί να κρατήσει τα λογικά του, συνθέτουν το ιδανικό σκηνικό για μια horror comedy σειρά που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει.

Και το Widow’s Bay του Apple TV+ ανήκει σε εκείνες τις σειρές, τις σπάνιες πια στην εποχή του streaming, που ξέρουν ακριβώς τι θέλουν να κάνουν. Με πρωταγωνιστές τους Matthew Rhys, Stephen Root και Kate O’Flynn, η ιστορία ακολουθεί τον δήμαρχο μιας καταραμένης πόλης στη Νέα Αγγλία, ο οποίος προσπαθεί να τη μετατρέψει σε τουριστικό προορισμό, παρά τη στοιχειωμένη λαογραφία και τις υπερφυσικές απειλές που αρχίζουν να κλιμακώνονται.

Μέχρι στιγμής έχω δει τα πρώτα 4 επεισόδια και την έχω λατρέψει. Αυτό που με έχει κάνει να την εκτιμήσω είναι ότι δεν αντιμετωπίζει τον τρόμο σαν αστείο, ούτε όμως και τη στήνει με βαριά σοβαροφάνεια.

Χτίζει ατμόσφαιρα, παίζει με το μυστήριο, αφήνει το χιούμορ να βγαίνει φυσικά από τους χαρακτήρες και κρατάει έναν ρυθμό που κάνει το αποτέλεσμα πραγματικά ευχάριστα περίεργο. Είναι horror comedy με σωστή ισορροπία, αρκετά σκοτεινή για να σε κρατήσει και αρκετά ανάλαφρη για να τη δεις χωρίς να σε πλακώσει, και σας την προτείνω χωρίς δεύτερη σκέψη.

Εχθές που λέτε τελείωσε μια σειρά που με είχε κερδίσει κατά τη διάρκεια της πανδημίας… Το Euphoria έριξε αυλαία με την 3^η σεζόν του και μου άφησε ομολογουμένως ανάμεικτα συναισθήματα.

Παρόλο που δεν ήμουν σκληροπυρηνικός fan της σειράς, με είχε κερδίσει με το ιδιαίτερο στυλάκι της, με την μουσική και το cast της. Νομίζω ότι αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης που πήρε ο Sam Levinson (δημιουργός) δεν ήταν και η καλύτερη επιλογή που έγινε.

Από εκεί που ήταν ένα dark-teenage drama, το γύρισε σε ένα πιο western “Narcos” και “Breaking Bad” σκηνικό, και παρόλο που προσπάθησε, δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ορισμένοι νέοι χαρακτήρες, όπως ο Adewale Akinnuoye-Agbaje ως Alamo Brown ήταν φανταστικοί, αλλά νομίζω ότι οι απώλειες που είχε ήταν σημαντικές (ήθελα να δω περισσότερους χαρακτήρες από τα παλιά).

Και να μην ξεχάσω και την μουσική, σήμα κατατεθέν του Euphoria. Δυστυχώς, η απουσία του Labrinth ήταν επίσης αισθητή και η μουσική της 3^ης σεζόν του Euphoria έχανε αρκετά, διότι στις προηγούμενες σεζόν, τα κομμάτια που έπαιζαν από πίσω ήταν «η μισή σειρά» και έντυναν την κάθε σκηνή τέλεια…

Τα πρώτα επεισόδια, λοιπόν, ήταν αρκετά μέτρια, αλλά θεωρώ πως το τελευταίο ήταν εκπληκτικό. Μου άρεσε το πώς έκλεισε το Euphoria και πως μπήκε η οριστική τελεία σε ορισμένους χαρακτήρες.

Έπαιξα που λέτε το Replaced, το οποίο ήταν από τα indies που περίμενα περισσότερο απ' όλα, μιας και με είχε τραβήξει πολύ η αισθητική και η θεματολογία του. Μπήκα με υψηλές προσδοκίες που όμως γκρεμίστηκαν σχετικά γρήγορα. Παρόλο που η αρχή και η πρώτη επαφή μαζί του, προμηνύει πως θα παίξεις κάτι συγκλονιστικό, δεν αργεί να σου δείξει πως πέρα από φανταστικό art direction και καλή σκηνοθεσία, το παιχνίδι είναι ρηχό και άψυχο, τόσο ως προς το gameplay, όσο και ως προς τη δομή και εξέλιξη. Οι διάλογοι είναι αρκετά αποκαλυπτικοί, σε βαθμό που νιώθεις πως μιλάνε σε 4χρονο παιδί και γενικά με ξένισε πολύ η ανάγκη των developers να το παίξουν εναλλακτικοί και ψαγμένοι. Και όλα αυτά, με ένα gameplay επαναλαμβανόμενο, επιφανειακό και άγαρμπο, κυρίως ως προς το platforming κομμάτι του. Γενικότερα, σε επίπεδο χειρισμού, το Replaced έχει θέματα.

Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για κακό παιχνίδι, αλλά σίγουρα δεν είναι αυτό το "διαμάντι" που περιμέναμε όσοι λατρεύουμε αυτού του είδους το gaming.

Το παιχνίδι με το οποίο έχω καταπιαστεί τον τελευταίο καιρό, ενδιάμεσα από τις ετοιμασίες μου για το ταξίδι στην Αμερική, είναι το 007 First Light. Δεν είμαι μεγάλος fan του franchise, αλλά αγαπώ εδώ και πολλά χρόνια την IOI και τη δουλειά της στα Hitman. Το First Light είναι μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις των τελευταίων μηνών για εμένα και δεν περίμενα με τίποτα να το απολαύσω όσο το απολαμβάνω. Πρόκειται για ένα μείγμα της συνταγής των Hitman, με τη δράση και τα set pieces των Uncharted. Ξέρει πότε θα είναι "το ένα" και πότε θα είναι "το άλλο". Η μετάβαση γίνεται ομαλά και ευχάριστα, χωρίς να "χτυπάει" στο μάτι.

'Ο τίτλος είναι καλοσκηνοθετημένος και καλογραμμένος, πράγμα που δεν περίμενα να το πω για παιχνίδι James Bond. Δεν είναι τέλειο. Επί παραδείγματι, το shooting κομμάτι του είναι λιγάκι άψυχο και υπερβολικό, οι βοήθειες που δίνει στον παίκτη (gadgets, ικανότητες κλπ) είναι παραπάνω από αυτές που θα ήθελα, αλλά σε γενικές γραμμές, παίζω ένα πραγματικά ευχάριστο παιχνίδι που κάνει λίγο απ' όλα και μάλιστα τα κάνει ικανοποιητικά. Θεωρώ πως μιλάμε για το απόλυτο παιχνίδι του καλοκαιριού, μιας και είναι ευχάριστο, εύκολο, βατό και καλοστημμένο.

Τέλος και το γλυκύτατο Pragmata. Ένα όμορφο, ιδιαίτερο, μικρό διαμαντάκι που θαυμάζω για αυτά που πρεσβεύει, παρόλο που το κάνει λιγάκι επιφανειακά και με έντονη επίκληση στο συναίσθημα. Το παιχνίδι έχει μια υπέροχη ιδέα ως βασικό μηχανισμό και τον υπηρετεί μέχρι τέλους, χωρίς να παρεκκλίνει ούτε δευτερόλεπτο, πράγμα που είναι λογικό σε σημεία να το νιώθεις λιγουλάκι επαναλαμβανόμενο. Η υλοποίηση, ωστόσο, είναι εκπληκτική και απολαυστική.

Σεναριακά, το βρήκα ελαφρώς προβλέψιμο και αποστειρωμένο, αλλά με δυνατό κτίσμα το οποίο έχει θεμέλια την πηγαία πατρική φροντίδα και θυσία, την παιδική αθωότητα και το πώς η δύναμη της σχέσης "πατέρα - κόρης" είναι παντοδύναμη και όμοιά της δύσκολα θα βρεις στη φύση. Οπτικά πεντακάθαρο και όχι τόσο μονότονο όσο δείχνει στο προωθητικό του υλικό, ενώ στα του content του είναι εύπεπτο, χωρίς ίχνος "βίας" και με μηνύματα φωτεινά και ξάστερα, όσο και τα μάτια της μικρής Diana.

Το Pragmata δεν είναι το ίδιο του αριστούργημα, μιας και έχει τις αδυναμίες του, αλλά πετυχαίνει αριστουργηματικά αυτό που πλέον δύσκολα πετυχαίνουν τα παιχνίδια: να σε κάνουν να χαμογελάς στη ψυχή σου και να νιώθεις λιγάκι καλύτερος άνθρωπος μόνο που το βίωσες. Θα έλεγα πως είναι μια δόση "gaming αντισηπτικού", που σε καθαρίζει από τη βρωμιά που κυκλοφορεί εκεί έξω.