Ειδήσεις για τεχνολογία, videogames, ταινίες και σειρές - Unboxholics.com

Ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι είναι διαβάζω παλιά περιοδικά. Είναι τρομερά ενδιαφέρον να κοιτάς πίσω τις απόψεις της εποχής, με όλη τη σημερινή γνώση και τις διάφορες παγιωμένες αντιλήψεις μας. (Κάποιες φορές είναι και πολύ αστείο!) Κάθε καλοκαίρι λοιπόν που επιστρέφω στο πατρικό μου, πηγαίνω στην βιβλιοθήκη που έχω τα παλιά περιοδικά μου και παίρνω στην τύχη 4-5 τεύχη για να τα (ξανά)διαβάσω. Έχω κρατήσει και φέτος αρκετά αποσπάσματα που μου έκαναν εντύπωση και ίσως κάποια στιγμή να δημοσιεύσω και κάτι ακόμα, αλλά, προς το παρόν θέλω να σας βάλω ένα μικρό, διασκεδαστικό κουίζ.

Σε ποιο παιχνίδι του 2002 πιστεύετε πως αναφέρεται το παρακάτω review;    

Το Assassin’s Creed IV: Black Flag ήταν από τα μόνα Assassin’s Creed παιχνίδια που δεν κατάφερα να ολοκληρώσω όταν κυκλοφόρησαν (μαζί με το 3 και αργότερα με το Rogue). Παρόλο που άκουγα διθυραμβικά σχόλια όταν έγινε διαθέσιμο πριν από 13 χρόνια, είχα παίξει λίγες ώρες και έπειτα έμεινε στο ατελείωτο backlog.

Έχω στην κατοχή μου τη νέα έκδοση του παιχνιδιού, το Assassin’s Creed Black Flag Resynced και χαίρομαι ιδιαιτέρως που ζω αυτό το ταξίδι -ας το πούμε- για πρώτη φορά. Το ξεκίνησα πριν από μερικές ημέρες και έχω πάθει ένα ψιλό-σοκ με το πόσο ωραία δουλειά έχει γίνει. Παίζω στο PC και τα γραφικά του είναι εκπληκτικά, ο κόσμος του ζωντανός, και το gameplay αρκετά εθιστικό.

Έχω ακούσει ότι το Black Flag έχει μια από τις καλύτερες ιστορίες της σειράς, οπότε περιμένω πως και πως να το προχωρήσω για να μάθω περισσότερα. Πάντως οι ναυμαχίες είναι το highlight για εμένα, ενώ η Καραϊβική ρίχνει σαγόνια! Απίστευτα ζωντανός κόσμος που μπορείς να χαθείς με τις ώρες. Μου αρέσει!

Τις προηγούμενες μέρες, τελείωσα επιτέλους το 007: First Light. Σαν παιχνίδι James Bond είναι απόλυτα επιτυχημένο, προσφέροντας την πιο πειστική και ολοκληρωμένη “Bond” φαντασίωση μέχρι σήμερα, από την δράση και τα gadgets, μέχρι τα Bond girls, τις εξωτικές τοποθεσίες και την “εξυπνακίστικη” γοητεία του χαρακτήρα.  Σαν ιστορία μάλιστα, είναι καλύτερη από πολλές ταινίες Bond. Και είναι από αυτά τα παιχνίδια που το σύνολο είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των επιμέρους στοιχείων του, γιατί αν πάρεις τώρα το μίγμα και το αποδομήσεις,  αποκαλύπτονται τρανταχτές αδυναμίες. Ούτε το stealth φαίνεται τόσο ανεπτυγμένο, ούτε τα “Hitman” νήματα προσέγγισης καταστάσεων τόσο πλούσια, ενώ, ίσως παραδίνεται έμφαση στο ρολόι ως all around gadget. Παραδόξως, το shooting του είναι, για μένα, το πιο φρέσκο κομμάτι της εξίσωσης και όταν καταλάβεις την φιλοσοφία του, οι σχεδιαστικές επιλογές του βγάζουν απόλυτα νόημα μεταφράζοντας την συχνά άτσαλη, θεαματική, υπέρ-κινητική δράση του χαρακτήρα σε gameplay. Σαν σύνολο λοιπόν, ο ρυθμός, οι εναλλαγές, η ποικιλία, καλύπτουν εν μέρει τις ατέλειες. Κατά κάποιο τρόπο, παρότι δανείζεται φανερά στοιχεία, βρίσκεται στον αντίποδα των Hitman. Εκεί ο σχεδιασμός επιβράβευε την μελέτη και τις hands-off, χειρουργικής ακρίβειας προσεγγίσεις, εδώ, σε σπρώχνει συχνά προς τον σαματά και τα “μπλεξίματα”.  Η πρώτη “κανονική” αποστολή, που σε βάζει να κυνηγάς έναν “Hitman” είναι ένας πολύ διασκεδαστικός, αυτό-αναφορικός τρόπος να προσδιορίσεις τον χαρακτήρα και τις προσδοκίες του παίκτη. Εξαιρετικό James Bond feeling λοιπόν, μπορεί όχι το καλύτερο παιχνίδι της IO (ο πήχης εξάλλου είναι πολύ ψηλά), αλλά μια υπέροχη αφετηρία για μια συνταγή που ελπίζω να μακροημερεύσει ώστε να της δοθεί ο χρόνος να μας δώσει την απολύτως καλύτερη εκδοχή της.          

Διάβασα σήμερα, σε άρθρο μας, τη φήμη που θέλει το Halo να περνάει στα χέρια της Activision και υποσυνείδητα ένιωσα πως πρέπει να νευριάσω, γιατί έτσι έχουμε μάθει να ζούμε. Κούνησα, όμως, λίγο το κεφάλι μου και προσπάθησα να καθαρίσω τη σκέψη μου. Μια φωνή, από το πολύ βάθος, μου έλεγε «Ενώ τώρα είναι σε καλύτερα χέρια;». Και αυτή η φωνή έχει απόλυτο δίκιο. Το διέλυσαν το Halo. Έγιναν, έχοντας το μομέντουμ και μία ορμή από την Bungie, κάποιες προσπάθειες (βλ. Halo 4) και από εκεί και μετά, το απόλυτο χάος, η απόλυτη κατρακύλα.

H Microsoft έκανε το μεγαλύτερο χαρακίρι στην ιστορία του μέσου. Είχε στην κατοχή της, ένα διαμαντένιο franchise, με κολοσσιαία εμπορικότητα και buzz που ελάχιστα παιχνίδια έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν και, παρόλα αυτά, κατάφερε να το βουτήξει στη λάσπη, όπως μόνο αυτή μπορεί. Η 343 Industries δε στάθηκε ποτέ στο ύψος των περιστάσεων, γιατί ποτέ δεν είχε ανθρώπους να ηγηθούν μιας τέτοιας εκστρατείας. Ούτε, φυσικά, οι ομάδες που καταπιάστηκαν κατά καιρούς με τη σειρά, κατάφεραν να πιάσουν έστω και λίγο τον παλμό των Halo και αυτό γιατί αυτές οι κινήσεις λειτουργούσαν σαν τραυματιοφορείς, ενώ τα παιχνίδια χρειαζόντουσαν εσπευσμένα χειρουργείο. Τα Halo Studios είναι, στα δικά μου μάτια, σαν να λέμε «δημόσια υπηρεσία» και τίποτα παραπάνω.

Αν δεν γίνει ένα ολοκληρωτικό reset, με σοβαρότητα και προσέγγιση που αρμόζει στο μέγεθος, την ιστορία και τη σημαντικότητα των Halo, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ένα «muppet show» με νεκρά κουφάρια, στα οποία πάνω θα κολλάνε αυτοκόλλητα με ενεργειακά ποτά, Fortnite λογότυπα και λοιπές αηδίες.

Ως κάποιος “μαλωμένος” από παλιά με τον χορό και τον ρυθμό, δεν θα πλησίαζα ποτέ στο Rhythm Heaven Groove, όπως δεν είχα κάνει ποτέ με την σειρά Rhythm Heaven μέχρι σήμερα. Όπως και οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με ρυθμό, δεν το ενοχλώ και δεν με ενοχλεί και συνεχίζονται οι ζωές μας ήσυχα και ωραία. Έλα όμως που άρεσε πολύ το demo στον μικρό και κάθισα μαζί του να ασχοληθώ κι εγώ. Και μαντέψτε; Είναι απίθανο! Ναι, ακόμα και για ένα άρρυθμο αγγούρι σαν εμένα. Μάλλον, ειδικά για μένα! Για όσους δεν γνωρίζουν, το Rhythm Heaven Groove (και η σειρά γενικότερα) δανείζεται την “αντι - τέχνη”  αισθητική των Wario Ware σε μια συλλογή από περίεργα mini games που βασίζονται όλα στον ρυθμό. Το ωραίο όμως είναι πως ταυτόχρονα σου μαθαίνει πώς να τον κρατάς και είναι... καλός δάσκαλος. Είναι ουσιαστικά ασκήσεις συγκέντρωσης και “μετρήματος” και το παιχνίδι δεν προχωράει στο "αληθινό" mini game αν πρώτα δεν βεβαιωθεί πως το έχεις "πιάσει". Τα ίδια τα mini games είναι σουρεαλιστικά και περίεργα (έχει ένα που πρέπει να ξεφύγεις από το βλέμμα του φεγγαριού την ώρα που φτερνίζεται, ένα άλλο που συνομιλείς με εξωγήινο, ένα άλλο που περνάς φρούτα φλεξάροντας τα μπράτσα σου και πάει λέγοντας) και είναι χωρισμένα σε μικρές ομάδες με την κορύφωση να έρχεται όταν στο τέλος κάθε ομάδας παίζεις ένα γρήγορο μοντάζ με στιγμές από όλα τα προηγούμενα της ομάδας. Αυτό το τελευταίο είναι πάντα υπέροχο! Και είναι και εξαιρετικό party game γιατί είναι από αυτά τα παιχνίδια που όλοι μπαίνουν στο νόημα απευθείας, δεν χρειάζονται εξηγήσεις και εκμάθηση. Κοίτα να δεις λοιπόν που ένα παιχνίδι με έκανε να ξε-φοβηθώ τον ρυθμό στα 39 μου…

Πολλοί με ρωτάτε, "Σάκη, τώρα τι θα κάνεις;" Παιδιά τι μπορώ να κάνω; Να σταματήσω να παίζω; Να σταματήσω αυτό το πράγμα που λατρεύω; Δε μπορώ να κάνω τίποτα. Θα προσαρμοστώ στις όποιες αλλαγές έρθουν, αφού πρώτα εξαντλήσω από την πλευρά μου, την "πίεση" που μπορώ να ασκήσω.

Θα προσέχω πολύ παραπάνω πως θα επενδύω τα χρήματά μου σε digital αγορές και εννοείται θα αγοράζω ορθόδοξα physical όσο με παίρνει και για όσο πάει. Έτσι κι αλλιώς στο Steam, digital only ζωή είχα, υποχρεωτικά. Θα στραφώ και θα επενδύσω παραπάνω σε custom περιπτώσεις, όπως η Limited Run και άλλες παρόμοιες και βλέπουμε.

Αγαπάω τα βιντεοπαιχνίδια περισσότερο από αυτό που κάποιοι νομίζουν. Δεν "παίζω" απλά. Το ζω όλο αυτό εδώ και σχεδόν 4 δεκαετίες. Μέχρι και δουλειά το έκανα. Οπότε, ναι, θλίβομαι από τις εξελίξεις, με πονάει πολύ το γεγονός ότι σκοτώνουν κάτι με το οποίο έχω μάθει να ζω, από εχθές νιώθω ότι έχει πεθάνει ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, αλλά θα προσαρμοστώ, θέλοντας και μη.

Με το άθλημα του MMA ασχολούμαι από μικρό παιδί και γενικά τα δρώμενα τα παρακολουθώ. Ανέκαθεν αγόραζα και ασχολούμουν με σχετικά παιχνίδια. Τα τελευταία χρόνια, όμως, το άθλημα το παράτησα (στα των videogames τουλάχιστον) γιατί η στασιμότητα των σχετικών franchises ήταν…αποκαρδιωτικό. Στα ιντερνετικά σοκάκια, ωστόσο, είδα μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το UFC και κατ’ επέκταση για το MMA, μέσω του UFC 6 της EA Sports. Το αγόρασα (σαν γνήσιο θύμα του marketing του word of mouth) και έπαιξα λιγάκι. Και εν τέλει, δεν το μετάνιωσα.

Μετά από χρόνια βλέπω κάτι ενδιαφέρον, κάτι φρέσκο και με μια δομή που φαίνεται ότι προσπάθησαν και δεν «πέταξαν» απλά στην αγορά ένα ακόμη κεφάλαιο στη σειρά. Τρομερή σκηνοθεσία και tribute στο άθλημα γενικά, πλούσια και καλοστημμένα modes για καριέρα (με δικό σου ή ήδη γνωστό αθλητή) και ένα σύστημα προετοιμασίας πριν από κάθε αγώνα (sparring, cardio, physic κ.ο.κ.), που το βρήκα πραγματικά εκπληκτικό. Επιπροσθέτως, στα μεγάλα συν ότι πλέον τα animations είναι δεκαπλάσια από τα προηγούμενα χρόνια, ενώ και το “damage” στα πρόσωπα και στα σώματα, πειστικό και εθιστικό.

Γενικότερα, μιλάμε για μια τιμιότατη, σοβαρή και καλοδουλεμένη κυκλοφορία που αν είστε σαν και εμένα, δηλαδή άτομα, που αφενός γουστάρετε, αφετέρου κουραστήκατε από τα ίδια και τα ίδια, ρίξτε μια ματιά στο UFC 6 και δε θα χάσετε.

Και τώρα που έχουμε δει τα δύο πρώτα επεισόδια από την 3η σεζόν του HOTD, μπορούμε να το πούμε με μεγάλη σιγουριά. Επιτέλους!

Η σειρά επέστρεψε με την ένταση, την ίντριγκα αλλά και το σκοτάδι που περιμέναμε, θυμίζοντας μας γιατί το σύμπαν του Game of Thrones παραμένει τόσο καθηλωτικό όταν λειτουργεί σωστά. Όσοι ακολουθείτε την σειρά, σίγουρα η μάχη του πρώτου επεισοδίου θα σας έχει ενθουσιάσει. Δίνει αμέσως τον τόνο, ενώ το δεύτερο χτίζει πάνω στις συνέπειες, την πολιτική ίντριγκα και τις ρωγμές που ανοίγουν ανάμεσα στους χαρακτήρες.

Δεν μιλάμε απλώς για μια δυνατή επιστροφή, αλλά για μια σεζόν που δείχνει από νωρίς πιο σίγουρη, πιο ώριμη και πιο αποφασισμένη. Οι δράκοι, οι συγκρούσεις και το θέαμα υπάρχουν, αλλά αυτό που μένει περισσότερο είναι το βάρος της εξουσίας και το τίμημα που πληρώνουν όσοι την κυνηγούν.

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει φυσικά στην Emma D’Arcy, που δείχνει για ακόμη μία φορά πόσο ιδανική επιλογή είναι για τη Rhaenyra. Η ερμηνεία της κουβαλά τον πόνο και μια εσωτερική οργή που δεν χρειάζεται υπερβολές για να φανεί. Με ένα βλέμμα ή μια παύση, καταφέρνει να δείξει όλο το βάρος που κουβαλά ο χαρακτήρας.