The Adventures of Elliot: The Millennium Tales Review – Το "Zelda" της Square Enix

Το The Adventures of Elliot: The Millennium Tales είναι το νέο Action RPG παιχνίδι από την Square Enix που υιοθετεί το λατρεμένο HD-2D στιλ, όπως τα πολύ επιτυχημένα Octopath Traveler και άλλα remakes της ιαπωνικής εταιρίας. Ωστόσο, εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα ολοκαίνουργιο IP, και όχι με κάποιο remake ή remaster, που έχει την υπογραφή της Claytech Works, του στούντιο που αποτελείται από δημιουργούς των Bravely Default και Octopath Traveler.

Το The Adventures of Elliot: The Millennium Tales επικεντρώνεται στον Elliot, έναν χαρισματικό περιπετειώδη τύπο που είναι «μέσα σ’ όλα» και πανέτοιμος κάθε φορά για μία νέα περιπέτεια. Από την αρχή μαθαίνουμε ότι ο Elliot δεν γνώρισε ποτέ τους γονείς του, και περιπλανιέται από μικρός μόνος του σε ολόκληρη την Philabieldia, την ήπειρο που λαμβάνει χώρα το παιχνίδι.

Η περιπέτεια του Elliot επικεντρώνεται σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, καθεμία από τις οποίες διαθέτει τον δικό της χάρτη προς εξερεύνηση, με dungeons, εχθρούς, bosses, loot, μυστικά και NPCs. Η πρώτη εποχή ονομάζεται Age of Safekeeping και προστατεύεται από ένα ξόρκι μιας πριγκίπισσας ονόματι Princess Heuria. Εκεί, υπάρχει ένα βασίλειο, όπου από τα πρώτα κιόλας λεπτά, ο Elliot συναντά τον βασιλιά King Hichard, ο οποίος του θέτει την αποστολή να εξερευνήσει κάποια ερείπια.

Ο Elliot πηγαίνει εκεί με τη βοήθεια της Princess Heuria και ανακαλύπτει μια πόρτα που μπορεί να τον μεταφέρει στο παρελθόν. Και εκεί έρχεται και «κουμπώνουν» οι εποχές που σας έγραψα παραπάνω. Όσο περνάει η ώρα, ο πρωταγωνιστής ανακαλύπτει ότι μπορεί να ταξιδέψει σε διαφορετικές εποχές, πολλά χρόνια πριν το Age of Safekeeping. Όμως, πριν γίνει αυτό, αναλαμβάνει την αποστολή να καταδιώξει τον στενό συνεργάτη του βασιλιά Kaifried, ο οποίος θέλει…να αφανίσει την ανθρωπότητα. Η ιστορία του σε γενικές γραμμές ήταν καλή, αλλά αρκετά προβλέψιμη από την αρχή, ενώ και οι χαρακτήρες θα έλεγα ότι ήταν αρκετά “flat” χωρίς μεγάλο background, πέραν από του πρωταγωνιστή.

Το μεγαλύτερο πρόβλημά μου ήταν η έλλειψη ποικιλίας στους χάρτες. Παρόλο που κάθε εποχή υποτίθεται ότι διαδραματίζεται σε διαφορετική χρονική περίοδο, τα περισσότερα περιβάλλοντα έμοιαζαν μεταξύ τους. Ακόμη και οι χιονισμένες περιοχές επαναλαμβάνονταν συνεχώς, δημιουργώντας την αίσθηση ότι εξερευνούσα το ίδιο μέρος ξανά και ξανά. Αυτό με ξένισε αρκετά, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τους εχθρούς. Από τις πρώτες 3-4 ώρες, είχα δει όλα τα διαφορετικά είδη εχθρών, ενώ εμφανίζονταν στη συνέχεια με διαφορετικούς χρωματισμούς – κάτι που συνηθίζεται βέβαια σε JRPG παιχνίδια, ειδικά της Square Enix. Θα ήθελα να είχε περισσότερη ποικιλία τόσο σε bosses, όσο και σε απλούς εχθρούς.

Το πιο δυνατό σημείο του παιχνιδιού, για εμένα, ήταν το gameplay του. To The Adventures of Elliot: The Millennium Tales θυμίζει έντονα τα παλιά 2D Zelda παιχνίδια, καθώς εκτός από την προοπτική της κάμερας, ο Elliot είναι εξοπλισμένος με διάφορα όπλα και εργαλεία που τον βοηθούν στο ταξίδι του, όπως μπούμερανγκ, βόμβες, τόξο, σπαθιά, σφυριά, ακόντια κ.ο.κ. Όπως φαντάζεστε το κάθε όπλο/εργαλείο έχει τη δική του χρησιμότητα εκτός από damage στους εχθρούς.

Για παράδειγμα, όπως ακριβώς συμβαίνει στο Zelda, έτσι και εδώ, υπάρχουν τοίχοι με ρωγμές, όπου η βόμβα μπορεί να τις σπάσει ή κάποια σημεία μέσα στα dungeons που βρίσκονται μακριά και μπορούν να ενεργοποιηθούν με το μπούμερανγκ ή με ένα βέλος. Το gameplay του αν και απλοϊκό, είναι αρκετά γρήγορο και εθιστικό και θα φανεί γνώριμο σε όσους μεγάλωσαν τη δεκαετία των ‘90s. Αξίζει να αναφέρω, ότι ο Elliot έχει πάντα στο πλευρό του μια νεράιδα που ακούει και βλέπει μόνο αυτός, η οποία μπορεί να τον αναστήσει από τον θάνατο ή να τον βοηθήσει σε γρίφους. Για παράδειγμα, υπάρχουν dungeons που δεν έχουν φως και η Faie η νεράιδα μπορεί να μεταμορφωθεί σε fire element και να ανάψει διάφορα σημεία.

Εκτός από τα όπλα και τα εργαλεία και παρόλο που δεν χρησιμοποιεί ένα κλασσικό level σύστημα, το The Adventures of Elliot: The Millennium Tales προσφέρει ένα φανταστικό customization μέσα από το Magicite, το οποίο δίνει skills στον χαρακτήρα και εμείς μπορούμε να φτιάξουμε το build μας ανάλογα τον τρόπο που παίζουμε. Τα Magicite υπάρχουν διάσπαρτα σε όλες τις εποχές και τους χάρτες ή μπορούν να γίνουν και craft μέσα από τα εκάστοτε shops.

Ο κάθε χάρτης περιλαμβάνει διάφορες αποστολές (εκτός από το κεντρικό campaign) και είναι γεμάτος από μυστικά και dungeons που περιμένουν να τα ανακαλύψετε. Όλα τα dungeons περιλαμβάνουν γρίφους τύπου Zelda, αλλά δυστυχώς ήταν αρκετά εύκολοι και χωρίς καθόλου φαντασία.

Εγώ έπαιξα το παιχνίδι στο βασικό PlayStation 5 μοντέλο και ήταν σκέτη απόλαυση. Το The Adventures of Elliot: The Millennium Tales είναι πραγματικά πανέμορφο, μου θύμισε παιχνίδια που έπαιζα μικρός στο Sega Mega Drive (μου έβγαλε και ένα άρωμα από Shining Force 2) με το HD-2D στιλ να είναι στα καλύτερά του. Δεν είδα ούτε ένα framedrop ούτε κάτι παράξενο στα τεχνικά του που θα μπορούσαν να μου χαλάσουν την εμπειρία. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ήχο.

Το The Adventures of Elliot: The Millennium Tales περιλαμβάνει ένα απίθανο soundtrack με ωραίες μελωδίες που έντυναν την κάθε στιγμή φανταστικά. Αυτό που με ξένισε, ωστόσο, και απ' ό,τι διαπίστωσα απασχόλησε και αρκετούς άλλους παίκτες, είναι η Faie, η νεράιδα που συνοδεύει συνεχώς τον Elliot.

Μιλάει ασταμάτητα, δίνει συνεχώς οδηγίες και σχολιάζει σχεδόν τα πάντα, με αποτέλεσμα μετά από αρκετές ώρες να γίνεται κουραστική. Ευτυχώς υπάρχει επιλογή που μειώνει τη συχνότητα των σχολίων της, όμως ακόμη κι έτσι δεν έπαψε να μου φαίνεται αρκετά ενοχλητική. Το Campaign του μου πήρε περίπου 15 ώρες, αλλά υπάρχει ακόμη αρκετό περιεχόμενο που έχω αφήσει και με περιμένει για να το ανακαλύψω…