Splatoon Raiders Review – Μια "δροσερή" παρένθεση

Χωρίς να έχει σχέση με την ίδια την ποιότητα του κάθε τίτλου, έχω στο μυαλό μου κατηγοριοποιήσει κάποια παιχνίδια ως “καλοκαιρινά” και “χειμωνιάτικα”. Συνήθως στα πρώτα υπάγονται χαρούμενες και ξέγνοιαστες εμπειρίες που δεν έχουν βαριά ατμόσφαιρα, δυσάρεστα θέματα ή υψηλή πρόκληση οποιασδήποτε μορφής. Είναι αυτά που μπορώ να παίζω σε μικρές δόσεις, για χαλάρωση και θυμίζουν εκείνη την απολαυστική, τεμπέλικη παρέα που κάνεις με τους φίλους σου και λέτε μόνο σαχλαμάρες, ενώ λιώνετε από την κάψα. Καλοκαίρι σημαίνει ανεμελιά.

Λοιπόν, μια τέλεια περίπτωση καλοκαιρινού παιχνιδιού είναι και το Splatoon Raiders και η κυκλοφορία του μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, εσκεμμένα ή μη, αποτελεί μια πολύ εύστοχη κίνηση (ή συγκυρία) για την Nintendo. Το Raiders είναι ένα spin off των Splatoon που παίρνει τους βασικούς μηχανισμούς της σειράς και τους τοποθετεί σε μια τυπική δομή looter shooter. Χωρίς να φέρνει κάποια επανάσταση ούτε στην σειρά ούτε στο είδος, καταφέρνει το βασικότερο: διαθέτει μια απολαυστική λούπα που σε κρατάει αγκιστρωμένο.

Η ιστορία πάει κάπως έτσι. Μετά από έναν σεισμό, επανεμφανίζονται κάποια -εδώ και χρόνια- χαμένα νησιά που είχαν βουλιάξει στη θάλασσα. Οι Deep Cut, το συγκρότημα που αποτελείται από τις Shiver, Frye και τον Big Man, που γνωρίσαμε στο Splatoon 3, αποφασίζουν να τα επισκεφτούν αναζητώντας θησαυρούς, με τους οποίους ευελπιστούν να βοηθήσουν με το τεράστιο χρέος που πνίγει την Splatsville. Ο παίκτης αναλαμβάνει τον ρόλο του/της The Mechanic που είναι ο/η πιλότος του ελικοπτέρου που τους μεταφέρει. Πλησιάζοντας, μια καταιγίδα θα καταρρίψει το ελικόπτερο, οπότε όλοι μαζί στήνουν ένα πλωτό αρχηγείο για να εξερευνήσουν τα νησιά. Η ιστορία παραμένει πιστή στο γενικότερο, χαρούμενο ύφος του παιχνιδιού.

Δεν έχει δραματικά στοιχεία και βρίσκει την αξία της κυρίως στις χιουμοριστικές αλληλεπιδράσεις και το σταδιακό δέσιμο μεταξύ των χαρακτήρων του. Ξεδιπλώνεται κατά κύριο λόγο μέσα από κάποια scrolls που βρίσκει ο παίκτης και, χωρίς να είναι κάτι συγκλονιστικά πρωτότυπο, το μυστήριο των νησιών αυτών κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Όπως συμβαίνει γενικότερα σε όλη τη σειρά, το αγαπημένο μου στοιχείο είναι ο σχεδιασμός των όπλων, των εχθρών και η όλη αυτή ιδιαίτερη σύλληψη του σύμπαντός του, που συνδυάζει ένα (πολύ) αλλόκοτο lore με ποπ μουσική και street, νεανική αισθητική. Παρότι το Raiders είναι το 4^ο πλέον παιχνίδι της σειράς, παραμένει κάτι φρέσκο και μοναδικό σαν ταυτότητα.

Το αρχηγείο, τώρα, είναι το hub του παιχνιδιού, στο οποίο ο παίκτης μπορεί να κάνει αναβαθμίσεις, να διαλέξει τα όπλα του και να κατασκευάσει νέα gadgets. Το παιχνίδι είναι χωρισμένο σε μικρές εξορμήσεις (raids) στις οποίες ο παίκτης αποκτά νέα όπλα και πόρους για να βελτιωθεί ή να διευρύνει τις ικανότητές του. Η σύντομη φύση αυτών των εξορμήσεων καθιστά τον τίτλο ιδανικό και για φορητή εμπειρία. Οι αποστολές χωρίζονται σε 3 βασικές κατηγορίες: είναι τα raids στην επιφάνεια των νησιών, αυτά που γίνονται υπόγεια και υπάρχουν και τα dungeons. Τα πρώτα είναι οι ανοικτές περιοχές που έχουν μέσα τους και ένα μικρό στοιχείο εξερεύνησης. Υπάρχουν κρυμμένα εντός κάποια collectable στοιχεία της ιστορίας αλλά και πυξίδες, με τις οποίες ο παίκτης μπορεί μετά να εντοπίσει τα dungeons μέσα στον χάρτη. 

Τα δεύτερα, τα υπόγεια δηλαδή, είναι τα raids με την υψηλότερη πρόκληση γιατί έχουν και την πίεση του χρόνου. Ο παίκτης καλείται μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα να προλάβει να σκοτώσει αρκετούς εχθρούς και να συλλέξει τα αυγά που αφήνουν πίσω τους. Σε αυτές τις αποστολές, αναδεικνύεται περισσότερο η σπουδαία δουλειά που έχει γίνει στο βασικό action gameplay. Τέλος, τα dungeons είναι μικρές προκλήσεις που εστιάζουν αποκλειστικά στην χρήση των gadgets και λειτουργούν σαν tutorials για τις δυνατότητές τους. Είναι πολύ ευχάριστα διαλείμματα γιατί έχουν ποικιλία, με platform και puzzle στοιχεία.

Όπως όλα τα παιχνίδια του είδους, αυτό που κάνει το Splatoon Raiders επιτυχημένο είναι το πόσο απολαυστικό είναι στο moment-to-moment gameplay του, σε συνδυασμό με μια ικανοποιητική αίσθηση εξέλιξης. Αυτά υφαίνουν μια εθιστική λούπα που θρέφει συνεχώς την επιθυμία για έναν ακόμα γύρο, μια ακόμα προσπάθεια. Το ότι ο πυρήνας του gameplay των Splatoon είναι κουρδισμένος με χειρουργική ακρίβεια το γνωρίζαμε φυσικά, κι εδώ εμπλουτίζεται με τα gadgets, συμπληρωματικά όπλα με συγκεκριμένες ιδιότητες, αλλά και ένα ρομποτάκι που συνοδεύει πάντα τον παίκτη. Και τα δύο αυτά στοιχεία, αλλάζουν αρκετά τον παραδοσιακό τρόπο παιχνιδιού της σειράς, χωρίς όμως να το κάνουν να μοιάζει ξένο.

Τα Splatoon πάντα ήταν shooters που έδιναν ισάξια έμφαση στην κατάκτηση του χώρου, όσο και στην εξόντωση του αντιπάλου. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο προφανές κεντρικό multiplayer mode τους (turf wars), αλλά, στο ίδιο το DNA των μηχανισμών τους. Κάθε χώρος βαμμένος στο χρώμα σου αποτελεί μεγάλο πλεονέκτημα: σου δίνει ταχύτητα στην κίνηση, ασφάλεια και την δυνατότητα για γέμισμα (reload δηλαδή). Το Raiders λοιπόν παίζει πολύ έξυπνα πάνω σε αυτήν την συνθήκη και προσπαθεί με τον αριθμό αλλά και τους διάφορους τύπους εχθρών του να “πνίξει” τον παίκτη στο ξένο χρώμα. Αν εγκλωβιστείς, έχασες. Οπότε πρέπει να είσαι προσεκτικός στις προτεραιότητές σου. Και εδώ είναι που μπαίνουν πολύ έξυπνα στην εξίσωση οι προσθήκες, δίνοντας επιλογές διαφυγής και επανάκτησης του χαμένου εδάφους. Το ρομπότ μπορεί να δώσει μια μεγάλη ώθηση προς τα πάνω και κάθε gadget που διευρύνει την κινησολογία του παίκτη έχει τόσο επιθετικές όσο και αμυντικές χρήσεις.

Κι έπειτα είναι και ο ίδιος ο σχεδιασμός των gadgets: το πώς συνδυάζονται μεταξύ τους, αλλά και το πώς εξελίσσονται. Κάθε gadget έχει έναν πεπερασμένο αριθμό από slots (που στην πορεία αυξάνονται), μέσα από τα οποία βελτιώνονται (π.χ. μεγαλύτερο damage ή εύρος), αλλά και προσθέτουν νέες ιδιότητες. Σε συνδυασμό με τα διάφορα είδη όπλων δηλαδή, τα builds που μπορεί να φτιάξει ο παίκτης έχουν αρκετά μεγάλο εύρος και είναι όλα αρκετά καλά ισορροπημένα μεταξύ τους. Για παράδειγμα, τα gadgets χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το tank που κουβαλάει ο παίκτης στην πλάτη του. Και τα τρία tanks, με τα αντίστοιχα gadgets τους, ήταν εξίσου αποτελεσματικά αλλά και απολαυστικά στην χρήση.

Συνήθως είμαι παίκτης που, άμα βολευτώ με έναν συγκεκριμένο συνδυασμό, δύσκολα ξεβολεύομαι. Εδώ όμως, το παιχνίδι με ώθησε στην δοκιμή και τελικά έπαιξα σχεδόν ισάξια και με τα τρία. Προς το τέλος μάλιστα, υπάρχουν αποστολές που σε προκαλούν σοβαρά να εξετάσεις το build σου και να προσαρμοστείς στις συνθήκες τους. Μετά από ένα σημείο, όταν τα πράγματα σοβαρεύουν, το cooldown των gadgets, μαζί με μια ειδική κίνηση που “γεμίζει” όσο εξοντώνεις εχθρούς, δημιουργούν ένα φρενήρες ρυθμικό gameplay, ένα ασταμάτητο παιχνίδι διαχείρισης του χρόνου και του χώρου, που θέλει ευστροφία και σβελτάδα στις κινήσεις.

Το καλό είναι πως ό,τι και να συμβαίνει στην οθόνη, που πάρα πολύ συχνά γίνεται πανικός, δεν παρατήρησα κανένα θέμα στο framerate. Γενικά όλη η εμπειρία είναι εθιστικά ομαλή και γλυκιά σαν αίσθηση και, παρότι τα γραφικά δεν ρίχνουν σαγόνια, η τεχνική διαχείριση όλου αυτού του χάους που συμβαίνει, είναι πραγματικά εντυπωσιακή.

Τι δεν μου άρεσε; Θα ήθελα λίγο μεγαλύτερη ποικιλία στα περιβάλλοντα. Πρακτικά, υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία που εναλλάσσονται: λάβα και πάγος. Και μόνο ο πάγος αξιοποιείται ουσιαστικά σε επίπεδο level design και μηχανισμών. Σε συνδυασμό με τις συχνές υπόγειες πίστες που σπάνια έχουν κάποια αισθητική φιλοδοξία, μπορεί το παιχνίδι να γίνει λίγο μονότονο οπτικά. Θεωρώ ότι εδώ υπήρχε χώρος για μεγαλύτερη ποικιλία και εναλλαγές. Και ο πολύ έξυπνος τρόπος που αλλάζει ο πάγος τους κανόνες του χώρου, αποδεικνύει πως θα μπορούσε αυτή η ποικιλία να δώσει ακόμα μεγαλύτερη φρεσκάδα και στο gameplay.

Πριν κλείσω, να τονίσω πως ο τίτλος μπορεί να παιχτεί και σε co-op μέχρι 4 παικτών τόσο online, όσο και τοπικά, αν ο κάθε παίκτης έχει το Switch 2 του. Προσωπικά δεν είχα την ευκαιρία να το δοκιμάσω, αλλά η Nintendo υποστηρίζει πως η δυσκολία προσαρμόζεται στον αριθμό των παικτών. Εικάζω πως, όπως συμβαίνει στο 99% αυτών των παιχνιδιών, το να παίζεις μαζί με φίλους, μόνο καλύτερη μπορεί να κάνει την εμπειρία.