Minis

Ένα από τα αγαπημένα μου χόμπι είναι διαβάζω παλιά περιοδικά. Είναι τρομερά ενδιαφέρον να κοιτάς πίσω τις απόψεις της εποχής, με όλη τη σημερινή γνώση και τις διάφορες παγιωμένες αντιλήψεις μας. (Κάποιες φορές είναι και πολύ αστείο!) Κάθε καλοκαίρι λοιπόν που επιστρέφω στο πατρικό μου, πηγαίνω στην βιβλιοθήκη που έχω τα παλιά περιοδικά μου και παίρνω στην τύχη 4-5 τεύχη για να τα (ξανά)διαβάσω. Έχω κρατήσει και φέτος αρκετά αποσπάσματα που μου έκαναν εντύπωση και ίσως κάποια στιγμή να δημοσιεύσω και κάτι ακόμα, αλλά, προς το παρόν θέλω να σας βάλω ένα μικρό, διασκεδαστικό κουίζ.

Σε ποιο παιχνίδι του 2002 πιστεύετε πως αναφέρεται το παρακάτω review;    

Το Assassin’s Creed IV: Black Flag ήταν από τα μόνα Assassin’s Creed παιχνίδια που δεν κατάφερα να ολοκληρώσω όταν κυκλοφόρησαν (μαζί με το 3 και αργότερα με το Rogue). Παρόλο που άκουγα διθυραμβικά σχόλια όταν έγινε διαθέσιμο πριν από 13 χρόνια, είχα παίξει λίγες ώρες και έπειτα έμεινε στο ατελείωτο backlog.

Έχω στην κατοχή μου τη νέα έκδοση του παιχνιδιού, το Assassin’s Creed Black Flag Resynced και χαίρομαι ιδιαιτέρως που ζω αυτό το ταξίδι -ας το πούμε- για πρώτη φορά. Το ξεκίνησα πριν από μερικές ημέρες και έχω πάθει ένα ψιλό-σοκ με το πόσο ωραία δουλειά έχει γίνει. Παίζω στο PC και τα γραφικά του είναι εκπληκτικά, ο κόσμος του ζωντανός, και το gameplay αρκετά εθιστικό.

Έχω ακούσει ότι το Black Flag έχει μια από τις καλύτερες ιστορίες της σειράς, οπότε περιμένω πως και πως να το προχωρήσω για να μάθω περισσότερα. Πάντως οι ναυμαχίες είναι το highlight για εμένα, ενώ η Καραϊβική ρίχνει σαγόνια! Απίστευτα ζωντανός κόσμος που μπορείς να χαθείς με τις ώρες. Μου αρέσει!

Τις προηγούμενες μέρες, τελείωσα επιτέλους το 007: First Light. Σαν παιχνίδι James Bond είναι απόλυτα επιτυχημένο, προσφέροντας την πιο πειστική και ολοκληρωμένη “Bond” φαντασίωση μέχρι σήμερα, από την δράση και τα gadgets, μέχρι τα Bond girls, τις εξωτικές τοποθεσίες και την “εξυπνακίστικη” γοητεία του χαρακτήρα.  Σαν ιστορία μάλιστα, είναι καλύτερη από πολλές ταινίες Bond. Και είναι από αυτά τα παιχνίδια που το σύνολο είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των επιμέρους στοιχείων του, γιατί αν πάρεις τώρα το μίγμα και το αποδομήσεις,  αποκαλύπτονται τρανταχτές αδυναμίες. Ούτε το stealth φαίνεται τόσο ανεπτυγμένο, ούτε τα “Hitman” νήματα προσέγγισης καταστάσεων τόσο πλούσια, ενώ, ίσως παραδίνεται έμφαση στο ρολόι ως all around gadget. Παραδόξως, το shooting του είναι, για μένα, το πιο φρέσκο κομμάτι της εξίσωσης και όταν καταλάβεις την φιλοσοφία του, οι σχεδιαστικές επιλογές του βγάζουν απόλυτα νόημα μεταφράζοντας την συχνά άτσαλη, θεαματική, υπέρ-κινητική δράση του χαρακτήρα σε gameplay. Σαν σύνολο λοιπόν, ο ρυθμός, οι εναλλαγές, η ποικιλία, καλύπτουν εν μέρει τις ατέλειες. Κατά κάποιο τρόπο, παρότι δανείζεται φανερά στοιχεία, βρίσκεται στον αντίποδα των Hitman. Εκεί ο σχεδιασμός επιβράβευε την μελέτη και τις hands-off, χειρουργικής ακρίβειας προσεγγίσεις, εδώ, σε σπρώχνει συχνά προς τον σαματά και τα “μπλεξίματα”.  Η πρώτη “κανονική” αποστολή, που σε βάζει να κυνηγάς έναν “Hitman” είναι ένας πολύ διασκεδαστικός, αυτό-αναφορικός τρόπος να προσδιορίσεις τον χαρακτήρα και τις προσδοκίες του παίκτη. Εξαιρετικό James Bond feeling λοιπόν, μπορεί όχι το καλύτερο παιχνίδι της IO (ο πήχης εξάλλου είναι πολύ ψηλά), αλλά μια υπέροχη αφετηρία για μια συνταγή που ελπίζω να μακροημερεύσει ώστε να της δοθεί ο χρόνος να μας δώσει την απολύτως καλύτερη εκδοχή της.          

Διάβασα σήμερα, σε άρθρο μας, τη φήμη που θέλει το Halo να περνάει στα χέρια της Activision και υποσυνείδητα ένιωσα πως πρέπει να νευριάσω, γιατί έτσι έχουμε μάθει να ζούμε. Κούνησα, όμως, λίγο το κεφάλι μου και προσπάθησα να καθαρίσω τη σκέψη μου. Μια φωνή, από το πολύ βάθος, μου έλεγε «Ενώ τώρα είναι σε καλύτερα χέρια;». Και αυτή η φωνή έχει απόλυτο δίκιο. Το διέλυσαν το Halo. Έγιναν, έχοντας το μομέντουμ και μία ορμή από την Bungie, κάποιες προσπάθειες (βλ. Halo 4) και από εκεί και μετά, το απόλυτο χάος, η απόλυτη κατρακύλα.

H Microsoft έκανε το μεγαλύτερο χαρακίρι στην ιστορία του μέσου. Είχε στην κατοχή της, ένα διαμαντένιο franchise, με κολοσσιαία εμπορικότητα και buzz που ελάχιστα παιχνίδια έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν και, παρόλα αυτά, κατάφερε να το βουτήξει στη λάσπη, όπως μόνο αυτή μπορεί. Η 343 Industries δε στάθηκε ποτέ στο ύψος των περιστάσεων, γιατί ποτέ δεν είχε ανθρώπους να ηγηθούν μιας τέτοιας εκστρατείας. Ούτε, φυσικά, οι ομάδες που καταπιάστηκαν κατά καιρούς με τη σειρά, κατάφεραν να πιάσουν έστω και λίγο τον παλμό των Halo και αυτό γιατί αυτές οι κινήσεις λειτουργούσαν σαν τραυματιοφορείς, ενώ τα παιχνίδια χρειαζόντουσαν εσπευσμένα χειρουργείο. Τα Halo Studios είναι, στα δικά μου μάτια, σαν να λέμε «δημόσια υπηρεσία» και τίποτα παραπάνω.

Αν δεν γίνει ένα ολοκληρωτικό reset, με σοβαρότητα και προσέγγιση που αρμόζει στο μέγεθος, την ιστορία και τη σημαντικότητα των Halo, θα συνεχίσουμε να βλέπουμε ένα «muppet show» με νεκρά κουφάρια, στα οποία πάνω θα κολλάνε αυτοκόλλητα με ενεργειακά ποτά, Fortnite λογότυπα και λοιπές αηδίες.

Ως κάποιος “μαλωμένος” από παλιά με τον χορό και τον ρυθμό, δεν θα πλησίαζα ποτέ στο Rhythm Heaven Groove, όπως δεν είχα κάνει ποτέ με την σειρά Rhythm Heaven μέχρι σήμερα. Όπως και οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει με ρυθμό, δεν το ενοχλώ και δεν με ενοχλεί και συνεχίζονται οι ζωές μας ήσυχα και ωραία. Έλα όμως που άρεσε πολύ το demo στον μικρό και κάθισα μαζί του να ασχοληθώ κι εγώ. Και μαντέψτε; Είναι απίθανο! Ναι, ακόμα και για ένα άρρυθμο αγγούρι σαν εμένα. Μάλλον, ειδικά για μένα! Για όσους δεν γνωρίζουν, το Rhythm Heaven Groove (και η σειρά γενικότερα) δανείζεται την “αντι - τέχνη”  αισθητική των Wario Ware σε μια συλλογή από περίεργα mini games που βασίζονται όλα στον ρυθμό. Το ωραίο όμως είναι πως ταυτόχρονα σου μαθαίνει πώς να τον κρατάς και είναι... καλός δάσκαλος. Είναι ουσιαστικά ασκήσεις συγκέντρωσης και “μετρήματος” και το παιχνίδι δεν προχωράει στο "αληθινό" mini game αν πρώτα δεν βεβαιωθεί πως το έχεις "πιάσει". Τα ίδια τα mini games είναι σουρεαλιστικά και περίεργα (έχει ένα που πρέπει να ξεφύγεις από το βλέμμα του φεγγαριού την ώρα που φτερνίζεται, ένα άλλο που συνομιλείς με εξωγήινο, ένα άλλο που περνάς φρούτα φλεξάροντας τα μπράτσα σου και πάει λέγοντας) και είναι χωρισμένα σε μικρές ομάδες με την κορύφωση να έρχεται όταν στο τέλος κάθε ομάδας παίζεις ένα γρήγορο μοντάζ με στιγμές από όλα τα προηγούμενα της ομάδας. Αυτό το τελευταίο είναι πάντα υπέροχο! Και είναι και εξαιρετικό party game γιατί είναι από αυτά τα παιχνίδια που όλοι μπαίνουν στο νόημα απευθείας, δεν χρειάζονται εξηγήσεις και εκμάθηση. Κοίτα να δεις λοιπόν που ένα παιχνίδι με έκανε να ξε-φοβηθώ τον ρυθμό στα 39 μου…

Πολλοί με ρωτάτε, "Σάκη, τώρα τι θα κάνεις;" Παιδιά τι μπορώ να κάνω; Να σταματήσω να παίζω; Να σταματήσω αυτό το πράγμα που λατρεύω; Δε μπορώ να κάνω τίποτα. Θα προσαρμοστώ στις όποιες αλλαγές έρθουν, αφού πρώτα εξαντλήσω από την πλευρά μου, την "πίεση" που μπορώ να ασκήσω.

Θα προσέχω πολύ παραπάνω πως θα επενδύω τα χρήματά μου σε digital αγορές και εννοείται θα αγοράζω ορθόδοξα physical όσο με παίρνει και για όσο πάει. Έτσι κι αλλιώς στο Steam, digital only ζωή είχα, υποχρεωτικά. Θα στραφώ και θα επενδύσω παραπάνω σε custom περιπτώσεις, όπως η Limited Run και άλλες παρόμοιες και βλέπουμε.

Αγαπάω τα βιντεοπαιχνίδια περισσότερο από αυτό που κάποιοι νομίζουν. Δεν "παίζω" απλά. Το ζω όλο αυτό εδώ και σχεδόν 4 δεκαετίες. Μέχρι και δουλειά το έκανα. Οπότε, ναι, θλίβομαι από τις εξελίξεις, με πονάει πολύ το γεγονός ότι σκοτώνουν κάτι με το οποίο έχω μάθει να ζω, από εχθές νιώθω ότι έχει πεθάνει ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, αλλά θα προσαρμοστώ, θέλοντας και μη.

Με το άθλημα του MMA ασχολούμαι από μικρό παιδί και γενικά τα δρώμενα τα παρακολουθώ. Ανέκαθεν αγόραζα και ασχολούμουν με σχετικά παιχνίδια. Τα τελευταία χρόνια, όμως, το άθλημα το παράτησα (στα των videogames τουλάχιστον) γιατί η στασιμότητα των σχετικών franchises ήταν…αποκαρδιωτικό. Στα ιντερνετικά σοκάκια, ωστόσο, είδα μια αναζωπύρωση του ενδιαφέροντος για το UFC και κατ’ επέκταση για το MMA, μέσω του UFC 6 της EA Sports. Το αγόρασα (σαν γνήσιο θύμα του marketing του word of mouth) και έπαιξα λιγάκι. Και εν τέλει, δεν το μετάνιωσα.

Μετά από χρόνια βλέπω κάτι ενδιαφέρον, κάτι φρέσκο και με μια δομή που φαίνεται ότι προσπάθησαν και δεν «πέταξαν» απλά στην αγορά ένα ακόμη κεφάλαιο στη σειρά. Τρομερή σκηνοθεσία και tribute στο άθλημα γενικά, πλούσια και καλοστημμένα modes για καριέρα (με δικό σου ή ήδη γνωστό αθλητή) και ένα σύστημα προετοιμασίας πριν από κάθε αγώνα (sparring, cardio, physic κ.ο.κ.), που το βρήκα πραγματικά εκπληκτικό. Επιπροσθέτως, στα μεγάλα συν ότι πλέον τα animations είναι δεκαπλάσια από τα προηγούμενα χρόνια, ενώ και το “damage” στα πρόσωπα και στα σώματα, πειστικό και εθιστικό.

Γενικότερα, μιλάμε για μια τιμιότατη, σοβαρή και καλοδουλεμένη κυκλοφορία που αν είστε σαν και εμένα, δηλαδή άτομα, που αφενός γουστάρετε, αφετέρου κουραστήκατε από τα ίδια και τα ίδια, ρίξτε μια ματιά στο UFC 6 και δε θα χάσετε.

Και τώρα που έχουμε δει τα δύο πρώτα επεισόδια από την 3η σεζόν του HOTD, μπορούμε να το πούμε με μεγάλη σιγουριά. Επιτέλους!

Η σειρά επέστρεψε με την ένταση, την ίντριγκα αλλά και το σκοτάδι που περιμέναμε, θυμίζοντας μας γιατί το σύμπαν του Game of Thrones παραμένει τόσο καθηλωτικό όταν λειτουργεί σωστά. Όσοι ακολουθείτε την σειρά, σίγουρα η μάχη του πρώτου επεισοδίου θα σας έχει ενθουσιάσει. Δίνει αμέσως τον τόνο, ενώ το δεύτερο χτίζει πάνω στις συνέπειες, την πολιτική ίντριγκα και τις ρωγμές που ανοίγουν ανάμεσα στους χαρακτήρες.

Δεν μιλάμε απλώς για μια δυνατή επιστροφή, αλλά για μια σεζόν που δείχνει από νωρίς πιο σίγουρη, πιο ώριμη και πιο αποφασισμένη. Οι δράκοι, οι συγκρούσεις και το θέαμα υπάρχουν, αλλά αυτό που μένει περισσότερο είναι το βάρος της εξουσίας και το τίμημα που πληρώνουν όσοι την κυνηγούν.

Ξεχωριστή αναφορά αξίζει φυσικά στην Emma D’Arcy, που δείχνει για ακόμη μία φορά πόσο ιδανική επιλογή είναι για τη Rhaenyra. Η ερμηνεία της κουβαλά τον πόνο και μια εσωτερική οργή που δεν χρειάζεται υπερβολές για να φανεί. Με ένα βλέμμα ή μια παύση, καταφέρνει να δείξει όλο το βάρος που κουβαλά ο χαρακτήρας.

Σκρολάροντας στο X, λίγο μετά την ανακοίνωση πως οι τιμές των Xbox Series κονσολών θα αυξηθούν ξανά, έπεσα στην παρακάτω εικόνα.

Πόσο μα πόσο σουρεαλιστική μοιάζει; Αν και θεωρητικά είναι από λίγα χρόνια πριν, μοιάζει σα να έρχεται από άλλον κόσμο.

Πάντως, αυτό που μου έρχεται κατά νου —και το οποίο είχε εκφράσει πολύ όμορφα και ο Γιώργος σε ένα Framerate παλιότερα— είναι πως κάθε φορά που οι τιμές των κονσολών κάνουν ένα ακόμη βήμα προς το τετραψήφιο ποσό, τόσο πιο δύσκολο γίνεται για τους νεαρότερους παίκτες να έχουν πρόσβαση σε αυτές. Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι για έναν γονέα, στη σημερινή κατάσταση, να πάρει μια κονσόλα για τα παιδιά του. Ακόμη και τα κάλαντα, που για εμάς όταν ήμασταν μικροί ήταν κάπως μια σανίδα σωτηρίας για να μαζέψουμε χρήματα και να πάρουμε μια κονσόλα, νομίζω πως πλέον δεν μπορούν να παίξουν τον ίδιο ρόλο.

Κάπως έτσι, όλοι οι νέοι καταλήγουν να μεγαλώνουν με Roblox και άλλα mobile games στο κινητό του μπαμπά ή της μαμάς, ή σε ένα απλό tablet, αντί να γνωρίσουν το πιο παραδοσιακό gaming με το οποίο μεγαλώσαμε εμείς. Στατιστικά, το gaming μπορεί σήμερα να μοιάζει μεγαλύτερο από ποτέ, αλλά νομίζω πως ακόμη δεν έχουμε αντιληφθεί πλήρως τις συνέπειες που θα έχει μακροπρόθεσμα αυτή η τόσο μεγάλη αύξηση των τιμών.

Τις τελευταίες ώρες επικρατεί ένας χαμός από νέες πληροφορίες για το GTA 6, ενώ παράλληλα άνοιξαν και οι προ-παραγγελίες στα ψηφιακά και φυσικά καταστήματα. Βλέπω πολλούς από τους φίλους μου (σε stories στο Instagram κλπ) να κάνουν ήδη pre-order το παιχνίδι σε ψηφιακή μορφή στο PlayStation και το Xbox.

Έχουν απομείνει περίπου 5 μήνες από την κυκλοφορία του και αναρωτιέμαι αν και εσείς σκοπεύετε να αγοράσετε τον τίτλο της Rockstar τώρα, αν τον αγοράσατε ήδη (και σε τι μορφή ή κονσόλα) ή εάν θα περιμένετε πρώτα να δείτε πως θα τα πάει σε reviews.

Πάντως, αυτό που έχει καταφέρει η Rockstar με την ανακοίνωση (και το άνοιγμα) των pre-orders και των δύο εκδόσεων, είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Χωρίς να δημοσιεύει κάποιο trailer, έχει καταφέρει να κάνει σχεδόν ολόκληρη την βιομηχανία να μιλάει για το παιχνίδι της. Φανταστείτε να έρθει και το νέο trailer (που ελπίζω να δούμε περισσότερο gameplay) τι έχει να γίνει…

Πείτε μου, λοιπόν, κάνατε το pre-order σας ή θα περιμένετε λίγο ακόμη;

Τις τελευταίες εβδομάδες έχω πέσει στο rabbit hole του να τρέξω τοπικά στο δικό μου PC μεγάλο γλωσσικό μοντέλο, ΑΙ δηλαδή, σα να λέμε μια άλλη μορφή του ChatGPT. Ε, λοιπόν, ο όρος "rabbit hole" μάλλον υποτιμά την εμπειρία...

Έχω φάει πόσο βράδια να ψάχνω ποια είναι τα ικανότερα open source μοντέλα και πως μπορώ να χωρέσω περισσότερους παραμέτρους στην καημένη μου RTX 5070 Ti που έχει μόλις 16GB VRAM. Κατέληξα να διαβάζω τι είναι τα Q4 / Q5 / Q6 / Q8 Quantizations, τι είναι η KV cache και πώς μπορώ να κερδίσω λίγα πολυπόθητα παραπάνω tokens/sec. Ποια είναι η καλύτερη σουίτα λογισμικού το Ollama, το llama.cpp ή το vLLM και άλλους πολλούς όρους, προγράμματα και τεχνικές που είναι για...πονοκέφαλο!

Παρόλα αυτά θεωρώ πως υπάρχει νόημα στο να τρέξεις τοπικά AI και ότι εν τέλει δεν είναι τόσο δύσκολο όσο μπορεί να ακούγεται αρχικά. 

Θα σας ενδιέφερε να αναλύσω την εμπειρία μου περεταίρω σε ένα επερχόμενο "ΤΟ ΨΑΞΑΜΕ...", τη νέα στήλη τεχνολογίας του Unboxholics.com; 

Περιμένω τα σχόλιά σας!

Προσωπικά, όσο κι αν εκτιμώ την Valve και την επιρροή της στο PC gaming, δεν πιστεύω ότι έχει αποδείξει ακόμη πως μπορεί να σταθεί πραγματικά ως μεγάλος παίκτης στην αγορά των κονσολών και του gaming hardware. Ναι, υπήρξαν αναλαμπές. Το Steam Deck είναι ίσως το πιο επιτυχημένο παράδειγμα, ενώ κατά καιρούς είδαμε και ενδιαφέροντα περιφερειακά ή πειραματισμούς.

Όμως μερικές καλές ιδέες δεν φέρνουν την άνοιξη.

Το πρόβλημα είναι ότι η Valve δείχνει να δυσκολεύεται να χτίσει ένα σταθερό, προσιτό και ξεκάθαρο οικοσύστημα γύρω από το hardware της. Τα Steam Machines, για παράδειγμα, ήρθαν με πολύ υψηλή τιμή (γενικά, κακό το timing ) για αυτό που προσφέρουν, χωρίς να μπορούν να δικαιολογήσουν πλήρως το κόστος τους απέναντι σε μια παραδοσιακή κονσόλα ή ακόμη και σε ένα κανονικό PC. Και όταν οι επιδόσεις παραμένουν μέτριες, τότε το αφήγημα γίνεται ακόμη πιο δύσκολο.

Για μένα, η Valve παραμένει ένας γίγαντας στο software, στο Steam και στην κουλτούρα του PC gaming. Όμως, στο hardware δεν έχει βρει ακόμη τη συνέπεια, την τιμή και τη δυναμική που χρειάζεται για να πει κανείς ότι μπαίνει στα ίσα απέναντι στους μεγάλους της αγοράς.

Κρίμα...

Είδα μετά από καιρό το Sinners, για το οποίο είχα ακούσει εκπληκτικά λόγια. Με βεβαιότητα μπορώ να επιβεβαιώσω τις... φήμες! Η ταινία είναι εκπληκτική, ιδιαίτερη και καυστική όσο δεν πάει. Ποτισμένη από την κορυφή ως τα νύχια, με την κουλτούρα των μαύρων, εκτελεσμένη από αυτούς τους ανθρώπους, για τους ανθρώπους τους.

Ωδή προς την ομορφιά της blues και το πάθος με το οποίο ο αμερικανικός νότος τη ζει εδώ και δύο σχεδόν αιώνες. Άργησε πολύ να επικοινωνήσει το κυρίως πιάτο της, αλλά αυτήν την καθυστέρηση την ευχαριστήθηκα περισσότερο ακόμη και από δεύτερο μισό που παίρνει μπρος.

Αριστουργηματικό μοντάζ, σκηνοθεσία που δε φοβάται να προκαλέσει και γενικότερα μια φανταστική αίσθηση ελευθερίας και αυτοπεποίθησης. Αεράτη, ωμή, στυλιζαρισμένη και στολισμένη με όλα τα υπέροχα αρώματα του Μισισιπή.

Που λέτε ξεκίνησα πρόσφατα το 007: First Light στο PC και μέχρι στιγμής μου αρέσει πάρα πολύ. Προσωπικά το απολαμβάνω περισσότερο από τα Hitman παιχνίδια καθώς δεν είμαι ιδιαίτερα φίλος (ή τόσο καλός τέλος πάντων :P) του stealth gameplay. Η IO Interactive έχει δημιουργήσει έναν φανταστικό κόσμο και δίνει για ακόμη μια φορά στον παίκτη τη δυνατότητα να προσεγγίσει μια αποστολή με διαφορετικούς τρόπους και αυτό είναι κάτι που μου αρέσει πολύ.

Παρόλο που δεν έχω παίξει πολλές ώρες (περίπου 6), η μάχη σώμα με σώμα μου αρέσει, ενώ και τα gadgets δίνουν το κάτι παραπάνω στο gameplay με ωραίες ιδέες. Έχω ακούσει ότι το shooting κομμάτι έχει θεματάκια αλλά τις πρώτες ώρες δεν μου έδωσε το παιχνίδι τη δυνατότητα να το δω καλά, οπότε θα περιμένω να προχωρήσει.

Αυτό που μου αρέσει περισσότερο μέχρι στιγμής είναι το πώς ξεδιπλώνεται η ιστορία του, αλλά και ο χαρακτήρας του James Bond. Θα ήθελα ένα μικρότερο σε διάρκεια “tutorial”; Ναι, θα ήθελα, ωστόσο, όλη αυτή η "προπόνηση" του 007 στην αρχή, είναι ωραία για να γνωρίσεις καλύτερα τον χαρακτήρα. Περιμένω πως και πως να έρθει το βράδυ για να χαθώ και πάλι στον κόσμο του!

Όταν είχα ακούσει για πρώτη φορά ότι ο Nicolas Cage θα πρωταγωνιστήσει σε ασπρόμαυρη σειρά και θα υποδύεται μια νουάρ εκδοχή του Spider-Man, η αλήθεια είναι ότι ήμουν και εγώ όχι απλά από τους δύσπιστους, αλλά θυμάμαι να μη με αφορά καν. Τώρα, έχοντας δει και τα 8 επεισόδια του Spider-Noir έχω να πω μόνο. Μα τι σειράρα ήταν αυτή.

Δεν μιλάμε απλώς για μια πολύ καλή μεταφορά κόμικ αλλά για μια παραγωγή που αγκαλιάζει πλήρως την αισθητική και τη φιλοσοφία του κλασικού φιλμ νουάρ. Και πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι από την αρχή. Η σειρά βλέπεται αποκλειστικά σε ασπρόμαυρο. Έχει σχεδιαστεί εξαρχής για να λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο και αυτό φαίνεται σε κάθε πλάνο.

Από τις παράξενες γωνίες λήψης, το εξαιρετικό παιχνίδι με τις σκιές, ο φωτισμός και η σκηνοθετική προσέγγιση δείχνουν μια ομάδα δημιουργών που γνώριζε ακριβώς τι ήθελε να πετύχει. Και το πέτυχε με εντυπωσιακό τρόπο.

Και μετά έχουμε αυτούς τους απίστευτους τύπους, τον Nicolas Cage και τον Brendan Gleeson που παίζουν λες και τους ανήκει όλο το είδος των comic ταινιών.