Star Fox Review – Δικαιολογείται ακόμα ένα remake του Star Fox 64;

Κάποιος εκεί στην Nintendo πρέπει να αγαπάει πολύ το Star Fox (εντάξει, σχήμα λόγου είναι, όλοι υποψιαζόμαστε ποιος είναι αυτός).  Και εννοούμε συγκεκριμένα το αρχικό παιχνίδι του SNES. Λοιπόν, κρατήστε σημειώσεις. Το πρώτο παιχνίδι κυκλοφόρησε το 1993, ήταν σκηνοθετημένο από τον Miyamoto και εκτός από το rail shooting gameplay του, ξεχώριζε γιατί χρησιμοποιούσε τρισδιάστατα μοντέλα χάρη στο Super FX chip που είχε αναπτύξει η Argonaut, η οποία μάλιστα βοήθησε και στην ανάπτυξη του τίτλου.

Στην συνέχεια, η σειρά πάει κάπως έτσι:  το Star Fox 64 ήταν ένα reboot του πρώτου παιχνιδιού και ομολογουμένως η συνταγή στην καλύτερη μορφή της μέχρι σήμερα, έπειτα την σκυτάλη παίρνει η Namco (λόγω της εμπειρίας της με την σειρά Ace Combat) με το μέτριο Star Fox Assault στο GameCube, ενώ ακολούθησε η Q-Games (του Dylan Cuthbert της Argonaut)  να επιχειρεί κάτι αρκετά πειραματικό στο Star Fox Command του DS (2006). Και κάπου εδώ αρχίζει η ανακύκλωση. Έχουμε την κυκλοφορία του Star Fox 64 3D (remake) στο 3DS και του Star Fox Zero (από την PlatinumGames) στο Wii U, το οποίο είναι ένα re-imagining του Star Fox 64 με έναν ιδιαίτερο τρόπο ελέγχου που χρησιμοποιούσε το gamepad του Wii U.

Οπότε, ας κάνουμε τον λογαριασμό... Το τωρινό remake του Switch 2, είναι κατά κάποιον τρόπο η 4η φορά που ένα Star Fox βασίζεται στο πρώτο εκείνο παιχνίδι του 1993 και 3η στο Star Fox 64. Για την ακρίβεια μιλάμε για ένα πιστό remake του Star Fox 64 (ή Lylat Wars όπως ήταν γνωστό στην Ευρώπη), που ήταν reboot του Star Fox και έχει γίνει ήδη άλλη μια φορά remake (Star Fox 3D) και μια φορά re-imagining (Star Fox Zero). 

Και η αλήθεια είναι πως μέχρι ένα σημείο το καταλαβαίνουμε. Το Star Fox 64 είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη εκδοχή της σειράς, οπότε και ο καλύτερος τρόπος να τη συστήσεις σε ένα νέο κοινό. Διότι περί αυτού πρόκειται. Τα Star Fox ποτέ δεν είχαν γιγαντιαία εμπορική επιτυχία, αλλά η Nintendo ξέρει πότε έχει ένα καλό παιχνίδι στα χέρια της. Και όταν ξέρει ότι έχει ένα καλό παιχνίδι τότε θα επιμένει αιώνια μέχρι να δικαιωθεί και εμπορικά. Η συγκυρία, λοιπόν, φαίνεται μελετημένη. Ο Fox ήταν στην τελευταία ταινία Mario που είχε πάλι πάνω από 1 δις έσοδα, άρα υπάρχει πολύς νέος κόσμος πλέον που γνωρίζει την ύπαρξή του. Έρχεται λοιπόν η Nintendo και τους λέει: ιδού το παιχνίδι του. Για όλους εμάς τους υπόλοιπους όμως που το έχουμε παίξει αρκετές φορές, έχει κάτι να δώσει;

Μια αναπάντεχη στροφή στον φωτορεαλισμό ή μήπως όχι;

Φυσικά το πρώτο που ξεχωρίζει σε αυτό το remake είναι ο οπτικοακουστικός τομέας. Αλλά είναι όντως τόσο αναπάντεχη αυτή η επιλογή της Nintendo προς μια αισθητική που είναι πιο κοντά στον φωτορεαλισμό; Για όλους όσους παρακολουθούν την εταιρεία την τελευταία 20ετία, ίσως είναι. Για δημιουργικούς αλλά και πρακτικούς λόγους (λιγότερο ισχυρό hardware, διαχρονικότητα) η ιαπωνική εταιρεία στράφηκε συχνά σε πιο στυλιζαρισμένα art style στην μετά-GameCube εποχή, ωστόσο, όσοι έζησαν το Nintendo 64 και την ανατολή του 3D gaming θυμούνται πως δεν ήταν πάντα έτσι. Τα παιχνίδια εκείνης της γενιάς ήταν όλα μια απόπειρα προς τον φωτορεαλισμό (όσο τους επέτρεπε η τεχνολογία της εποχής). Με το δικό τους ξεχωριστό art direction μεν, αλλά με ρεαλιστικά στοιχεία δε. Η επέλαση των cell shaded γραφικών και γενικότερα των πιο στυλιζαρισμένων προσεγγίσεων, γίνεται σταδιακά μετά το 2000. Γι΄ αυτό λοιπόν, δεν φαντάζει τόσο ξένη αυτή η προσέγγιση στο σημερινό Star Fox (όπως και στο επερχόμενο remake του Ocarina of Time), το αντίθετο μάλιστα. Μοιάζει απόλυτα πιστή στις αρχικές προθέσεις.

Από εκεί και πέρα, το αποτέλεσμα είναι ως επί το πλείστων εξαιρετικό, με μικρές άστοχες εξαιρέσεις. Αρχικά, ο τρόπος που έχουν μεταμορφωθεί τα περιβάλλοντα είναι ο πιο εντυπωσιακός απ ‘όλους. Κάθε πλανήτης και κάθε περιοχή έχει αποκτήσει μια έντονη ατμόσφαιρα και ένα στοιχείο οπτικού θεάματος που ακόμα και σε μένα που το έχω παίξει τόσες φορές, μου δημιούργησε την περιέργεια να τα εξερευνήσω ξανά όλα μόνο για να δω πώς έχουν υλοποιηθεί. Επιπλέον, έχει εμπλουτιστεί και με πολλές όμορφες σκηνοθετικές πινελιές που προωθούν μια νέα, πιο ρεαλιστική και σοβαροφανή space αισθητική. Οι λεπτομέρειες στα Arwings, ο τρόπος που τα δείχνει να μπαίνουν στην ατμόσφαιρα της Corneria (πρώτος πλανήτης), η πιο υπογραμμισμένη ομορφιά του διαστήματος, όλα αυτά διαμορφώνουν ένα πιο “τραχύ”, “κινηματογραφικό” αποτέλεσμα από την ρετροφουτουριστική, “Thunderbirds” αισθητική των πρώτων τίτλων. 

Μοναδικό ίσως αγκάθι, κάποια μοντέλα χαρακτήρων. Για την ακρίβεια ο μόνος που τελικά δεν με έπεισε είναι, παραδόξως, ο ίδιος ο Fox. Πρέπει να διευκρινίσω κάτι όμως. Γενικά, μου άρεσε και είμαι 100% υπέρ που οι δημιουργοί δεν επέλεξαν την cute εκδοχή της ταινίας, αλλά, προτίμησαν μια πιο ρεαλιστική απεικόνιση των ανθρωπόμορφων ζώων. Θεωρώ ότι δίνει στον τίτλο μια ιδιαίτερη και ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που ξεφεύγει από τα τυποποιημένα καλούπια του σύγχρονου –γλυκανάλατου- σχεδιασμού τέτοιων χαρακτήρων. Και σε μια εποχή που η Nintendo έχει μια τάση προς την “αποστείρωση” και σε αισθητικό και σε θεματικό επίπεδο, βρίσκω το Star Fox πολύ ευχάριστη έκπληξη. Απλά κάτι στον Fox, που δεν μπορώ να προσδιορίσω, νομίζω τον κάνει κάπως αδιάφορο. Αν ήταν απλά περίεργος, δηλαδή αλλόκοτος και πιο “επιθετικός” σχεδιαστικά, δεν θα είχα πρόβλημα, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά εμένα μου φάνηκε αδιάφορος. 

Αντιθέτως, δεν μου φάνηκε καθόλου αδιάφορη η νέα μουσική επένδυση. Για την ακρίβεια, οι καινούργιες ενορχηστρώσεις των γνωστών θεμάτων του παιχνιδιού πραγματικά απογειώνουν τις υπέροχες συνθέσεις των Koji Kondo και Hajime Wakai και δίνουν μια νέα επική διάσταση στη δράση. Με διαφορά η καλύτερη προσθήκη αυτού του remake! Όσον αφορά τα νέα voice overs, κυμαίνονται σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο, χωρίς όμως να εντυπωσιάζουν.

Προτού περάσω στα του gameplay, πρέπει να σταθώ σε μια ακόμα προσθήκη που έχει γίνει σε αφηγηματικό επίπεδο. Υπάρχουν πλέον περισσότερα cut scenes ανάμεσα στις αποστολές που εμπλουτίζουν ελαφρώς τις σχέσεις μεταξύ των χαρακτήρων και φωτίζουν λίγο παραπάνω την προσωπικότητά τους. Δεν είναι κάτι δραματικά νέο, περισσότερο μια περαιτέρω μικρή ανάπτυξη του παιχνιδιού σε αφηγηματικό επίπεδο που μάλιστα γίνεται και με έναν περιποιημένο και αρκετά καλοσκηνοθετημένο τρόπο. Από την άλλη, επειδή ο τίτλος στηρίζεται στην επανάληψη, μετά από ένα σημείο μοιάζουν με εμπόδιο και απλά τα προσπερνάς. 

Το διαχρονικό gameplay παραμένει… διαχρονικό 

Αν τυχόν αναρωτιέστε αν παίζεται ακόμα ευχάριστα, τότε σας έχω καλά νέα. Το παιχνίδι μοιάζει σαν να φτιάχτηκε σήμερα και είναι το ίδιο απολαυστικό όπως και πριν από 30 χρόνια. Νόμιζα θα παίξω μερικές ώρες για να δω μόνο πώς είναι σαν remake και τελικά με συνεπήρε ξανά! Πρόκειται για ένα αριστούργημα του είδους που γερνάει σαν το καλό κρασί. Κάθε κόσμος/πίστα είναι πυκνά σχεδιασμένος, με πολλές λεπτομέρειες που απαιτούν επανάληψη για να παρατηρηθούν. Καλό είναι βέβαια εδώ να αναφέρω για όσους δεν το έχουν παίξει ποτέ πως πρόκειται για έναν τίτλο που δεν τελειώνει όταν ολοκληρώσετε μια φορά το campaign του. Αντιθέτως, τότε ξεκινάει.

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά μονοπάτια που μπορείτε να ακολουθήσετε μέχρι το τελικό boss που καθορίζονται από το αν ο παίκτης θα εκπληρώσει κάποιες συνθήκες μέσα στην πίστα. Οπότε στον πρώτο τερματισμό δεν βλέπεις πάρα ένα μικρό ποσοστό του. Επιπλέον, μπορεί κάποιος να ευχαριστηθεί το παιχνίδι παίζοντας απλά για επιβιώσει σε κάθε πίστα ή να δει τις εναλλακτικές διαδρομές του, αλλά, η αληθινή απόλαυση, εκεί που πραγματικά απογειώνεται η εμπειρία, βρίσκεται στην μαεστρία του. Αν θέλετε να καταλάβετε πόσο αριστοτεχνικά σχεδιασμένο είναι πρέπει να επιχειρήσετε να το εξαντλήσετε, με τα challenges και τα μετάλλια σε κάθε πίστα. Τότε το gameplay του μεταμορφώνεται, όπως σε όλα τα κορυφαία rail shooters, σε έναν επιδέξιο χορό που απαιτεί γνώση, ακρίβεια και τέλειο timing.