UH RADAR | Ποιο είναι τελικά το «σωστό» για τα Assassin's Creed;

Η φήμη:

Μια νέα διαρροή έχει κάνει το γύρο του διαδικτύου τις τελευταίες ημέρες και υποστηρίζει ότι το Assassin’s Creed Hexe, ο επόμενος μεγάλος τίτλος της σειράς, θα διαφοροποιείται αισθητά από τα πιο πρόσφατα κεφάλαια, αφήνοντας στο παρελθόν τη λογική του τεράστιου RPG κόσμου. Αντί για έναν αχανή χάρτη γεμάτο δραστηριότητες, λέγεται ότι θα προσφέρει μια πιο γραμμική και αφηγηματικά εστιασμένη εμπειρία, με διαφορετικές μικρότερες περιοχές που θα συνδέονται μεταξύ τους.

Ο κόσμος του παιχνιδιού, σύμφωνα πάντα με τις ίδιες πληροφορίες θα περιλαμβάνει χωριά, μεγάλα δάση και σκοτεινές τοποθεσίες, σχεδιασμένες περισσότερο γύρω από την ιστορία και την ατμόσφαιρα παρά γύρω από την ελεύθερη εξερεύνηση. Η διαρροή κάνει λόγο για πολλές ξεχωριστές περιοχές και όχι για έναν ενιαίο χώρο, κάτι που θα μπορούσε να βοηθήσει το παιχνίδι να διατηρήσει πιο σφιχτό ρυθμό και πιο έντονη σκηνοθεσία.

Η ιστορία αναμένεται να διαδραματίζεται την περίοδο των γερμανικών δικών μαγισσών, με πρωταγωνίστρια την Anika, μια νεαρή γυναίκα που βρίσκεται μπλεγμένη σε όλο και πιο επικίνδυνες καταστάσεις. Ο τόνος περιγράφεται ως ιδιαίτερα σκοτεινός, βίαιος και ώριμος, με ανατριχιαστικά περιβάλλοντα, αμφίβολους χαρακτήρες και έντονη αίσθηση απειλής. Για αυτόν τον λόγο, γίνεται λόγος ακόμη και για πιθανή ηλικιακή διαβάθμιση PEGI 18.

Στο gameplay, το Hexe λέγεται ότι θα επαναφέρει την αίσθηση κίνησης των παλαιότερων Assassin’s Creed, αλλά με πιο εξελιγμένους μηχανισμούς και πιο ομαλό traversal. Παράλληλα, ενώ παλαιότερες φήμες μιλούσαν για κανονικές μαγικές ικανότητες, η νέα διαρροή ισχυρίζεται ότι η «μαγεία» έχει αφαιρεθεί με την παραδοσιακή της μορφή, χωρίς όμως να εξαφανίζεται εντελώς από το παιχνίδι. Αντίθετα, τονίζεται ότι θα ενσωματώνεται εν τέλει με διαφορετικό τρόπο, κάτι που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο για πιο μυστηριώδεις μηχανισμούς.

Τέλος, η Ubisoft ακούγεται ότι στοχεύει προσωρινά σε κυκλοφορία τον Ιούνιο του 2027, χωρίς η ημερομηνία να θεωρείται οριστική. Το παιχνίδι αναμένεται για PS5, Xbox Series X|S και PC, ενώ γίνεται λόγος για Standard, Deluxe και Collector’s Edition, με τιμές 69,99, 89,99 και 119,99 δολάρια αντίστοιχα. Οι προ-παραγγελίες λέγεται ότι θα συνοδεύονται από μια bonus αποστολή, ενώ αναφέρεται επίσης ότι το παιχνίδι θα expansion pack και booster πακέτα.

Από πού προήλθε:

Η φήμη προέρχεται από αναρτήσεις του χρήστη Rogue I Tx (@AgaiinTx) στο X, ο οποίος στους gaming κύκλους θεωρείται αρκετά αξιόπιστη πηγή εσωτερικών πληροφοριών γύρω από την Ubisoft. Ο ίδιος δημοσίευσε μία σειρά από ισχυρισμούς σχετικά με την ημερομηνία κυκλοφορίας, τις εκδόσεις, τις τιμές, τον χάρτη, την ιστορία, την πρωταγωνίστρια και τη γενικότερη κατεύθυνση του παιχνιδιού, τονίζοντας πάντως ότι η ημερομηνία του Ιουνίου 2027 μπορεί να αλλάξει.

Γιατί ο κόσμος την πιστεύει:

Ο Rogue θεωρείται σχετικά αξιόπιστη πηγή για θέματα που αφορούν την Ubisoft. Στο παρελθόν έχει συνδεθεί με διαρροές για παιχνίδια όπως τα Splinter Cell και XDefiant, ενώ πληροφορίες του έχουν αναπαραχθεί από αρκετά γνωστά gaming μέσα. Στις κοινότητες που ασχολούνται με leaks αναφέρεται συχνά ως ένας από τους πιο καθιερωμένους Ubisoft insiders, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια ότι όλες οι πληροφορίες του επιβεβαιώνονται. Μάλιστα, πριν μερικές ώρες φαίνεται να ανάρτησε και μια εικόνα από το παιχνίδι στο X, κάτι που οδήγησε στο να αφαιρεθεί ο λογαριασμός του από την πλατφόρμα. Για αυτόν τον λόγο, η συγκεκριμένη διαρροή αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερη προσοχή από μια εντελώς ανώνυμη φήμη.

Γιατί πολλοί είναι σκεπτικοί:

Προφανώς, μιας και μιλάμε για μια φήμη που προέρχεται από τα social media και όχι από κάποιον αξιόπιστο δημοσιογράφο, υπάρχει κάποια δυσπιστία. Παρά τη λεπτομέρεια των αναρτήσεων του Rogue, o leaker δεν έχει παρουσιαστεί αποδεικτικό υλικό για όλα όσα είπε, όπως εικόνες, έγγραφα ή gameplay. Ορισμένες πληροφορίες του επίσης, όπως οι τιμές, τα boosters και τα πακέτα περιεχομένου, θα μπορούσαν εύκολα να βασίζονται στις συνηθισμένες εμπορικές πρακτικές της Ubisoft, οι οποίες εφαρμόζονται σε όλα σχεδόν τα παιχνίδια της. Επιπλέον, η ανάπτυξη του παιχνιδιού φαίνεται να βρίσκεται ακόμη αρκετά μακριά από την ολοκλήρωσή της, επομένως μέχρι να μιλήσει επίσημα η Ubisoft δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι.

Πότε περιμένουμε εξελίξεις:

Μέχρι στιγμής η Ubisoft δεν έχει ανακοινώσει πότε θα παρουσιάσει επίσημα περισσότερες πληροφορίες για το Assassin’s Creed Hexe. Αν ο στόχος του Ιουνίου του 2027, που λέει η φήμη, ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, μια πιο ολοκληρωμένη αποκάλυψη θα μπορούσε να γίνει ίσως στα The Game Awards ή στις αρχές του 2027, πιθανότατα σε κάποιο Ubisoft Forward.

UH Radar Reading:

Προσωπικά, πιστεύω αρκετά τη συγκεκριμένη φήμη, κυρίως γιατί η ίδια η Ubisoft δείχνει το τελευταίο διάστημα να επεξεργάζεται σοβαρά την ιδέα μιας επιστροφής στις ρίζες. Πρακτικά, η φήμη κάνει λόγο για επιστροφή στις ρίζες τόσο στη δομή του κόσμου και της αφήγησης, όσο και στο parkour. Συνολικά, από το Mirage, το οποίο προσωπικά λάτρεψα, μέχρι το remake του Black Flag, η γαλλική εταιρεία μοιάζει να προσπαθεί να κερδίσει ξανά το παθιασμένο core κοινό του franchise, το οποίο για αρκετά χρόνια είχε αφήσει στο περιθώριο.

Όπως έχω δηλώσει αρκετές φορές, είμαι μεγάλος λάτρης των Assassin’s Creed. Ακολουθώ τη σειρά από την πρώτη ημέρα της και έχω παίξει σχεδόν όλα τα κεφάλαιά της, ακόμη και τα πιο παράπλευρα spin-offs, όπως τα Assassin’s Creed Chronicles. Η υπομονή μου, όμως, ειδικότερα για τα αχανή RPGs είχε αρχίσει να εξαντλείται ήδη προς το τέλος του Valhalla. Ήταν, ομολογουμένως, ένα καλό παιχνίδι, αλλά ταυτόχρονα υπερβολικά μεγάλο και εξαντλητικό. Το Assassin’s Creed Shadows δεν το άγγιξα ποτέ. Αντίθετα, το Mirage, ίσως και μόνο λόγω της νοσταλγίας που μου προκάλεσε, έμοιαζε με μια μικρή όαση. Το Black Flag Resynced, από την άλλη, κατάφερε να με κολλήσει πραγματικά στην οθόνη!

Και δεν κόλλησε μόνο εμένα. Η Ubisoft έσπευσε να μιλήσει δημόσια για την εμπορική του πορεία, κάτι που συνήθως αποτελεί καλό σημάδι. Εδώ θα σας πω ένα μικρό μυστικό: όταν μια εταιρεία τρέχει να ανακοινώσει συγκεκριμένα νούμερα πωλήσεων, όπως έκανε στην περίπτωση του Black Flag Resynced, κατά πάσα πιθανότητα το παιχνίδι έχει πάει πραγματικά καλά. Όταν, αντίθετα, θέλει απλώς να δημιουργήσει θετικό PR χωρίς οι πωλήσεις να είναι εξίσου εντυπωσιακές, προτιμά να μιλά για αριθμό παικτών, συνολικές ώρες παιχνιδιού ή άλλα πιο βολικά στατιστικά. Κάπως έτσι είχε κινηθεί η Ubisoft και με το Shadows, το οποίο προφανώς δεν είχε ακριβώς την πορεία που περίμενε.

Τι ήταν, λοιπόν, αυτό που με έκανε να κολλήσω ξανά με το Black Flag; Μιλάμε για ένα παιχνίδι που έχω ήδη παίξει και μάλιστα σε εξαντλητικό βαθμό. Αυτό το «κόλλημα» με έβαλε ξανά σε σκέψεις για το μέλλον της σειράς γενικότερα, κάτι που σκεφτόμουν και όσο έπαιζα το Mirage. Πλέον νομίζω πως βρήκα την απάντηση στο τι πραγματικά χρειάζεται το Assassin’s Creed για να προχωρήσει.

Ανά τα χρόνια, εμείς οι φανατικοί της σειράς έχουμε γκρινιάξει για πολλά. Κάποτε λέγαμε ότι οι ετήσιες κυκλοφορίες είχαν κουράσει και ότι το franchise είχε φτάσει σε σημείο κορεσμού. Σήμερα, αφού έχουν περάσει αρκετά χρόνια, πολλοί έχουν σχεδόν θεοποιήσει την τριλογία του Ezio και ζητούν επιστροφή στα παλιά. Στα παλιά που κάποτε «έκραζαν». Στη συνέχεια, οι ετήσιες κυκλοφορίες σταμάτησαν, όμως η γκρίνια συνεχίστηκε, αυτή τη φορά για τα RPG στοιχεία, τους τεράστιους κόσμους και τη γενικότερη δομή των παιχνιδιών.

Τελικά, εμείς δεν μπορούμε να ικανοποιηθούμε με τίποτα ή μήπως η Ubisoft παλεύει τόσα χρόνια και ακόμη δεν έχει βρει τον σωστό τρόπο να συνεχίσει τη σειρά;

Η απάντηση, κατά τη γνώμη μου, κρύβεται στο Black Flag Resynced. Και αξίζει να τη δούμε κομμάτι-κομμάτι.

Το πρώτο πράγμα που με έκανε να κολλήσω ήταν η ιστορία, οι χαρακτήρες, η κινηματογράφηση, η αφήγηση και, φυσικά, το ίδιο το concept. Όπως έχω αναφέρει αναλυτικά και στο review μου, το gameplay του Black Flag, από τη στιγμή που κατεβαίνεις από το πλοίο και πατάς στη στεριά, έχει ξεκάθαρες αδυναμίες. Το combat είναι κάπως ρηχό και επαναλαμβανόμενο, ενώ το stealth παραμένει υπερβολικά εύκολο.

Παρόλα αυτά, αυτά τα προβλήματα μοιάζουν περισσότερο με ψεγάδια παρά με λόγους για να αφήσεις το χειριστήριο. Το παιχνίδι συνεχίζει να σε κρατά κολλημένο, γιατί αφηγείται μια ενδιαφέρουσα ιστορία, με ανατροπές, καλογραμμένους χαρακτήρες και πραγματική συναισθηματική εξέλιξη. Και αυτό είναι κάτι που λείπει ξεκάθαρα από πολλά από τα σύγχρονα Assassin’s Creed.

Στην προσπάθειά τους να προσφέρουν ατελείωτο περιεχόμενο, τα νεότερα παιχνίδια θυσίασαν σε μεγάλο βαθμό την αφήγηση και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο αυτή παρουσιάζεται. Τις τελευταίες ημέρες έγινε viral στα social media η γνώριμη πόζα που έχουν αμέτρητοι χαρακτήρες στα πρόσφατα παιχνίδια, με τα χέρια στα πλάγια, καθώς στέκονται απέναντι από τον παίκτη και του παραδίδουν ακόμη έναν διάλογο ή ακόμη μία αποστολή.

Αυτό είναι άμεση συνέπεια της RPG δομής και των αυτοματοποιημένων animations που χρησιμοποιεί η Ubisoft για να μπορέσει να υποστηρίξει τον τεράστιο όγκο περιεχομένου. Τα cutscenes του Black Flag μπορεί να μην πλησιάζουν το επίπεδο των κορυφαίων παραγωγών της βιομηχανίας, όπως εκείνες της Naughty Dog, όμως καταφέρνουν να σε μαγνητίσουν. Σε σύγκριση, σε πολλές στιγμές των σύγχρονων Assassin’s Creed, η κάμερα απλώς εστιάζει σε έναν ακίνητο χαρακτήρα που σου μιλά.

Επομένως, το πρώτο συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: η σειρά χρειάζεται ξανά μια γραμμική, σφιχτοδεμένη ιστορία, η οποία να παρουσιάζεται μέσα από καλοστημένα cutscenes, ξεχωριστά set pieces και πιο προσεγμένη σκηνοθεσία. Η ποιότητα νικά ξεκάθαρα την ποσότητα.

Το δεύτερο πράγμα που με έκανε να κολλήσω ήταν το concept. Το Assassin’s Creed Black Flag παραμένει ένα από τα καλύτερα πειρατικά παιχνίδια που έχουν δημιουργηθεί ποτέ. Αυτό και μόνο το κάνει ενδιαφέρον, ακόμη και για κάποιον που δεν έχει ιδιαίτερη σχέση με τη σειρά. Το πειρατικό στοιχείο είναι τόσο ισχυρό, ώστε καταφέρνει να κουβαλήσει το παιχνίδι ακόμη και όταν το ίδιο το «Creed» περνά σε δεύτερο πλάνο.

Στην προκειμένη περίπτωση, προσωπικά δεν με ενόχλησε τόσο ότι η αδελφότητα των Assassins ουσιαστικά κάνει…cameo. Ωστόσο, θεωρώ ότι τα περισσότερα κεφάλαια που παραμέλησαν το Creed υπέφεραν τελικά εξαιτίας αυτής της απόφασης.

Ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους αγάπησα εξαρχής το Assassin’s Creed ήταν ακριβώς το κεντρικό του concept. Δεν επισκεπτόσουν απλώς μια ιστορική εποχή. Βρισκόσουν μπλεγμένος σε μια αιώνια μάχη μεταξύ δύο δυνάμεων, ανάμεσα σε εκείνους που υπερασπίζονταν την ελευθερία και σε εκείνους που ήθελαν να ελέγχουν και να χειραγωγούν τον κόσμο.

Αυτή η μάχη δεν γινόταν μόνο στο παρελθόν, αλλά και στο παρόν. Έπρεπε να εξερευνήσεις τις αναμνήσεις των προγόνων σου για να μπορέσεις να προχωρήσεις τη σύγχρονη ιστορία. Ο ίδιος ο Desmond μάθαινε, εξελισσόταν και σταδιακά αποκτούσε τις ικανότητες των προγόνων του μέσα από το Bleeding Effect.

Οι Assassins μπορούσαν να βρίσκονται παντού. Μέσα στα πλήθη, πάνω στις στέγες, στα δέντρα ή κρυμμένοι μπροστά στα μάτια σου. Σχεδόν κάθε σημαντική ιστορική προσωπικότητα μπορούσε να έχει εμπλακεί με κάποιον τρόπο σε αυτή την αιώνια σύγκρουση. Και όσο προχωρούσε η ιστορία, ανακάλυπτες ότι πίσω από όλα αυτά βρίσκονταν ακόμη μεγαλύτερες δυνάμεις, αρχαίοι πολιτισμοί και τεχνολογία που ξεπερνούσε κατά πολύ την ανθρώπινη κατανόηση.

Μόνο και μόνο η ιδέα ότι ήσουν ένας κρυμμένος δολοφόνος μέσα στα πλήθη μιας ιστορικής εποχής ήταν απίστευτα συναρπαστική. Η ανακάλυψη προηγμένης τεχνολογίας μέσα σε κόσμους που απείχαν αιώνες από οτιδήποτε παρόμοιο μπορούσε πραγματικά να σου ρίξει το σαγόνι.

Παράλληλα, η ιστορία πηγαινοερχόταν συνεχώς ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, με το ρολόι να μετρά αντίστροφα για την καταστροφή του κόσμου. Η Ubisoft είχε μάλιστα συνδέσει έξυπνα αυτή την αφήγηση με την πραγματική τρομολαγνία που υπήρχε τότε γύρω από το υποτιθέμενο τέλος του κόσμου το 2012. Όλα αυτά σε κρατούσαν με κομμένη την ανάσα.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς, οι αρχικές ιδέες του Patrice Désilets ήταν πραγματικά ευφάνταστες. Δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι ιστορικής περιπέτειας, ούτε απλώς ένα παιχνίδι stealth. Ήταν ένα πάντρεμα ιστορίας, επιστημονικής φαντασίας, συνωμοσίας και φιλοσοφίας, με μια ταυτότητα που δεν έμοιαζε με τίποτα άλλο στην αγορά.

Στην πορεία, όμως, πολλά από αυτά τα στοιχεία χάθηκαν ή παραγκωνίστηκαν. Η ιστορία στο παρόν πρακτικά εξαφανίστηκε και, μετά τον Desmond, έγινε ασύνδετη και συχνά ακατανόητη. Το Creed, το τάγμα των Assassins, οι κανόνες και οι μυστικιστικές παραδόσεις τους πέρασαν σε δεύτερη μοίρα. Σε ορισμένα παιχνίδια, όπως το Odyssey, απουσίαζαν σχεδόν εντελώς.

Το social stealth, δηλαδή η δυνατότητα να κρύβεσαι ανάμεσα στα πλήθη, επίσης χάθηκε. Ακόμη και τα hidden blades, τα εμβληματικά όπλα ολόκληρου του franchise, βρέθηκαν κατά περιόδους στο περιθώριο. Το ίδιο συνέβη και με το parkour, το οποίο μετά το Unity απλοποιήθηκε υπερβολικά, έγινε εύκολο και σχεδόν μονότονο.

Κάποτε, η αναρρίχηση είχε ουσιαστικό βάθος. Υπήρχε timing, υπήρχαν διαφορετικές διαδρομές και υπήρχε πάντα η πιθανότητα να επιλέξεις λάθος μονοπάτι. Στα πιο πρόσφατα παιχνίδια, συνήθως αρκούσε να κρατάς πατημένο ένα κουμπί και να σπρώχνεις τον μοχλό προς τα εμπρός. Ο χαρακτήρας μπορούσε να σκαρφαλώσει σχεδόν παντού, ακόμη και σε σημεία που δεν έβγαζαν ιδιαίτερο νόημα.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι το αρχικό concept του Assassin’s Creed ήταν από μόνο του τρομερά μοναδικό και ενδιαφέρον. Και πιστεύω ότι εξακολουθεί να είναι, ακόμη και τόσα χρόνια αργότερα.

Όταν λείπουν κάποια από τα βασικά στοιχεία αυτής της ταυτότητας, όπως συμβαίνει σε έναν βαθμό στο Black Flag, το θεματικό πλαίσιο πρέπει να είναι τόσο ισχυρό ώστε να καλύπτει την απουσία τους. Στην περίπτωση του Black Flag, αυτό λειτουργεί χάρη στο πειρατικό στοιχείο. Δεν θεωρώ, όμως, ότι το ίδιο μπορεί να συμβεί εξίσου εύκολα σε κάθε ιστορική εποχή ή τοποθεσία.

Το δεύτερο συμπέρασμα, λοιπόν, είναι πως τα Assassin’s Creed διαθέτουν μια πολύ συγκεκριμένη ταυτότητα, η οποία από μόνη της δεν έχει κουράσει. Τα παράπονα για τις ετήσιες κυκλοφορίες δεν προέκυψαν επειδή ο κόσμος βαρέθηκε τους Assassins ή το Creed, αλλά επειδή η ίδια φόρμουλα επαναλαμβανόταν βιαστικά, χωρίς τον απαραίτητο χρόνο και τη φροντίδα.

Προφανώς και είμαι υπέρ της εξέλιξης και του φρεσκαρίσματος. Καμία σειρά δεν μπορεί να παραμένει ίδια για πάντα. Όταν, όμως, στην προσπάθειά σου να εξελιχθείς χάνεις εντελώς την ταυτότητά σου, τότε κάτι έχει πάει λάθος.

Εν ολίγης, το  πρόβλημα του σύγχρονου Assassin’s Creed δεν είναι ότι η αρχική του ταυτότητα κούρασε, αλλά ότι η Ubisoft την παραμέλησε και την εξέλιξε άστοχα, με αχρείαστα RPG στοιχεία, αδύναμη σκηνοθεσία και υπερβολικό περιεχόμενο. Το Black Flag αποδεικνύει ότι η δυνατή ιστορία, οι χαρακτήρες και η προσεγμένη παρουσίαση μπορούν να κάνουν τον παίκτη να αγνοήσει ακόμη και εμφανείς αδυναμίες στο gameplay. Και το Mirage δείχνει πως οι ιδέες του παραδοσιακού concept, ο μυστικισμός, τα hidden blades και το κρύψιμο στα πλήθη, ναι έχουν ακόμη πολλά να δώσουν.

Ποιο είναι, λοιπόν, το σωστό μονοπάτι για τα Assassin’s Creed στο μέλλον;

Προσωπικά, θεωρώ ότι η σειρά πρέπει να στραφεί ξανά σε πιο εστιασμένες εμπειρίες, με μικρότερους αλλά πυκνότερους κόσμους, πιο προσεγμένη αφήγηση και ξεκάθαρη σκηνοθετική ταυτότητα. Όχι, δεν χρειάζονται οι αχανείς χάρτες που απαιτούν εκατοντάδες ώρες, ατελείωτο πολύχρωμο loot και εχθρούς που δέχονται hidden blade στον λαιμό και συνεχίζουν να πολεμούν επειδή το level τους είναι μεγαλύτερο.

Από την άλλη, αυτό που όντως χρειάζεται είναι κάθε νέο κεφάλαιο να θυμάται ότι το όνομα της σειράς αποτελείται από δύο λέξεις. Για πολλά χρόνια, το δεύτερο συνθετικό, το Creed, και όλα όσα αυτό συνεπάγεται, είχε μοιραία παραγκωνιστεί. Και, μάλλον, η επιστροφή του, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η σειρά για να βρει ξανά τον εαυτό της!