Assassin's Creed Black Flag Resynced Review – Η πειρατική περιπέτεια στα καλύτερά της!

Η σειρά Assassin’s Creed νομίζω πως είναι η δική μου «ένοχη απόλαυση». Κοιτάζοντας το κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και με κριτική ματιά, μπορώ να αντιληφθώ ότι τα περισσότερα έχουν σοβαρά προβλήματα και λάθη, όπως για παράδειγμα το επαναλαμβανόμενο περιεχόμενο ή τα ρηχά συστήματα μάχης. Μόνο λίγα κεφάλαια του franchise κατάφεραν ουσιαστικά να κάνουν τη διαφορά και να θεωρηθούν πραγματικά αριστουργηματικά παιχνίδια (προφανώς αναφέρομαι στο Assassin’s Creed II με τον Ezio). Παρά τα όποια λάθη και τις ατέλειές τους πάντως, εγώ διασκεδάζω πολύ και νομίζω ότι παίζοντας το Assassin’s Creed Black Flag Resynced κατάλαβα λίγο καλύτερα το γιατί.

Τα Assassin’s Creed καταφέρνουν αριστοτεχνικά να σε βάζουν σε πολύ ιδιαίτερους και ασυνήθιστους ρόλους. Το να είσαι ένας κουκουλοφόρος δολοφόνος που κρύβεται στα πλήθη, στις σκιές και τις ταράτσες και βάζει φρένο στις νεοταξικές οργανώσεις που προσπαθούν να υποδουλώσουν τον κόσμο είναι από μόνο του ένα ιντριγκαδόρικο concept, πόσο μάλλον όταν συμβαίνει σε κομβικές και άκρως χαρακτηριστικές χρονικές περιόδους. Ένας από τους λόγους που έκανε το Black Flag τόσο λατρεμένο από την κοινότητα, λοιπόν, ήταν ακριβώς αυτός. Το παιχνίδι υπηρετούσε τέλεια το concept του πειρατή, το οποίο ομολογουμένως δεν είναι και το πιο διαδεδομένο στο gaming. Η θεματική του πειρατή είναι τόσο ισχυρή που, ενώ αρχικά δεν είχα ιδιαίτερη πρόθεση να ασχοληθώ με το remake, καθώς είχα παίξει σε εξαντλητικό σημείο το πρωτότυπο παιχνίδι, τελικά με κέρδισε και με έκανε για άλλη μια φορά να μην μπορώ να ξεκολλήσω από την οθόνη!

Και για μένα, λοιπόν, το Black Flag είναι ένα από τα αγαπημένα μου Assassin’s Creed. Το Resynced έχει επομένως μια εξαιρετική βάση, πόσο καλό είναι όμως ως remake; Ας το δούμε λίγο πιο αναλυτικά.

Η ιστορία του Assassin’s Creed Black Flag Resynced εστιάζει αποκλειστικά στην περιπέτεια του Edward Kenway, καθώς βιώνει τη χρυσή εποχή της πειρατείας και ταυτόχρονα βρίσκεται μπλεγμένος με την αιώνια μάχη των Templars και των Assassins. Τι ακριβώς σημαίνει το «αποκλειστικά»; Το multiplayer κομμάτι του αρχικού παιχνιδιού έχει αφαιρεθεί εξ ολοκλήρου, ενώ από το Resynced απουσιάζει και το Freedom Cry DLC που είχε κυκλοφορήσει αργότερα, με πρωταγωνιστή τον Adéwalé. Από την εμπειρία έχουν αφαιρεθεί και οι modern-day παρενθέσεις του αρχικού τίτλου, όπου, μέσα από first-person προοπτική, εξερευνούσες τα γραφεία της Abstergo. Κυριολεκτικά, το παιχνίδι αφηγείται μόνο την ιστορία του Kenway, χωρίς διακοπές και άλλες αποσπάσεις.

Στο μεγαλύτερο ποσοστό, η ιστορία και οι διάλογοι που αγαπήσαμε στο αρχικό παιχνίδι παρουσιάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, σε βαθμό που υπάρχουν συγκριτικά βίντεο που δείχνουν το ένα παιχνίδι δίπλα στο άλλο για να παρουσιάσουν τις διαφορές κυρίως στο τεχνικό κομμάτι. Ο βασικός αφηγηματικός κορμός παραμένει, λοιπόν, ως έχει, πέρα από τα στοιχεία που αφαιρέθηκαν, όπως τόνισα προηγουμένως. Παράλληλα, όμως, υπάρχουν και προσθήκες. Το remake προσθέτει ένα νέο endgame chapter, το οποίο περιλαμβάνει αρκετές νέες αποστολές που επεκτείνουν την ιστορία του λατρεμένου χαρακτήρα Blackbeard. Επιπροσθέτως, το arc του Stede Bonnet ολοκληρώνεται πιο ομαλά με μια νέα επιπρόσθετη αποστολή που δίνει επίλογο στην ιστορία του, ενώ υπάρχουν και τρία νέα cutscenes με την Caroline, τα οποία μάλιστα έγραψε ο αρχικός lead writer, Darby McDevitt. Άλλη μια ουσιαστική νέα προσθήκη είναι και οι τρεις officers που μπορείς πλέον να κάνεις recruit για το πλοίο σου. Μέσα από μια σειρά ειδικών αποστολών για τον καθένα, μπορείς να επιστρατεύσεις τους Lucy Baldwin (Shipwright), Abel “Padre” Galvão (Master-at-Arms) και Tobias “Deadman” Smith, με τον καθένα να ξεκλειδώνει ένα νέο ability για το πλοίο, όπως ένα ταχύτερο ram για να πέφτεις βίαια πάνω στα άλλα πλοία!

Πρακτικά, το Resynced επαναλαμβάνει με σεβασμό την ίδια ιστορία που αγαπήσαμε, αλλά ταυτόχρονα η Ubisoft προσπάθησε να τη βελτιώσει με μικρές προσθήκες, εμπλουτίζοντας τους υπάρχοντες χαρακτήρες, προσθέτοντας νέα κεφάλαια στην ιστορία, αλλά και νέα μέλη στο πλήρωμα του Kenway. Μην περιμένετε δηλαδή κάτι εντελώς ριζικό, όπως τα remakes της Capcom για τα Resident Evil, αλλά ούτε και το ίδιο ακριβώς παιχνίδι, απλά με καλύτερη ανάλυση. Το Resynced κυμαίνεται κάπου στη μέση. (Προφανώς, η χρήση της λέξης «κυμαίνεται» ήταν λογοπαίγνιο).

Περνώντας στο gameplay, εδώ είναι που έχουν γίνει πιο ριζικές αλλαγές και ειδικότερα σε δύο τομείς: στο combat και στο stealth. Ξεκινώντας με το stealth, η εμπειρία έχει εμπλουτιστεί με τη δυνατότητα του crouch σε οποιοδήποτε σημείο. Στον αρχικό τίτλο, οι παίκτες μπορούσαν να κρυφτούν μόνο σε ειδικές περιοχές, όπως σε ψηλά γρασίδια ή πίσω από τοίχους. Πλέον, με το ευέλικτο crouch, το stealth γίνεται πιο οργανικό. Είναι μια προσθήκη που έγινε στα μετέπειτα παιχνίδια της σειράς, όπως το Assassin’s Creed Unity και το Assassin’s Creed Syndicate. Προσωπικά, μου άρεσε πολύ η συγκεκριμένη αλλαγή και το stealth είναι πολύ ευχάριστο, χωρίς τις ανοησίες των RPG κεφαλαίων, όπου δεν μπορούσες με τα hidden blades να εξοντώσεις ορισμένους εχθρούς υψηλών level. Βέβαια, η AI παραμένει προβληματική. Νομίζω δεν έχω παίξει ούτε ένα Assassin’s Creed στη ζωή μου (και τα έχω παίξει όλα σχεδόν) που να είχε πραγματικά καλή τεχνητή νοημοσύνη. Για άλλη μια φορά, μπορεί να σκοτώνεις εχθρούς θεωρητικά εντελώς οφθαλμοφανώς και οι τριγύρω NPCs να μην αντιληφθούν τίποτα! Παράλληλα, είναι πολύ εύκολο να κοροϊδέψεις μαζικά NPCs με το σφύριγμα μέσα από τα γρασίδια, σε βαθμό μη ρεαλιστικό. Παρά τις αδυναμίες της AI, ωστόσο, το stealth παρέμεινε ευχάριστο και ίσως κάπως εύκολο, καθ’ όλη την ενασχόλησή μου με το remake.

Όσον αφορά το parkour, το παιχνίδι φιλοδοξεί να συνδυάσει τα καλά των παλαιότερων Assassin’s Creed και των νεότερων τύπου RPG τίτλων, προσφέροντας ευελιξία, αμεσότητα και όλες τις σύνθετες κινήσεις που θέλουν οι hardcore fans της σειράς, όπως τα side και back ejects. Προσωπικά, το βρήκα αρκετά ικανοποιητικό στο Resynced, αλλά όχι απόλυτα ακριβές. Εγώ εμένω στο ότι το καλύτερο σύστημα χειρισμού ήταν το πάτημα της σκανδάλης για το sprint/parkour, με το A/X ή το B/O να καθορίζουν το αν θα πάρεις ύψος ή αν ο χαρακτήρας θα προσπαθήσει να βρει κάθοδο. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, το sprint γίνεται με toggle μέσα από το πάτημα του μοχλού της κίνησης, κάτι που δεν εξυπηρετεί ιδιαίτερα στην αμεσότητα. Αν και προσπάθησα να κάνω remapping των controls μέσα από τα settings, δεν κατάφερα εν τέλει να τα φέρω στα μέτρα μου.

Συνεχίζοντας, αρκετά φρεσκαρισμένο είναι και το σύστημα μάχης αυτό καθαυτό, το οποίο συνεχίζει όμως να παραμένει βασισμένο στα parries. Συνολικά, το βρήκα πιο διασκεδαστικό και άμεσο από αυτό του αρχικού παιχνιδιού, αλλά καθώς οι ώρες συσσωρεύονταν, έγινε ελαφρώς επαναλαμβανόμενο, με σχετικά μικρή ποικιλία εχθρών και κινήσεων. Δεν είναι ούτε η καλύτερη ούτε η χειρότερη υλοποίηση που έχουμε δει στη σειρά, αλλά σίγουρα εξυπηρετεί ικανοποιητικά τον σκοπό του.

Μια ακόμη αλλαγή που έγινε στον τομέα του gameplay του remake αφορά τις tailing αποστολές που είχαν δεχθεί έντονη κριτική στο αρχικό παιχνίδι, καθώς ήταν πολύ εύκολο ο στόχος να σε δει, με το παιχνίδι να σε αναγκάζει να παίξεις εκ νέου την αποστολή, προκαλώντας εκνευρισμό. Πλέον, τα tailing missions δεν θα έχουν τέτοια εύκολα fail states. Αντιθέτως, αν ο στόχος σε ανακαλύψει, μπορείς να συνεχίσεις κανονικά την αποστολή και να εμπλακείς σε combat! Νομίζω πως η συγκεκριμένη αλλαγή λειτουργεί τέλεια και μάλιστα υπάρχει και σύστημα auto-follow για όταν πρέπει να ακολουθήσεις κάποιον φιλικό NPC, που επίσης βοηθάει την εμπειρία να γίνει πιο ομαλή. Σημαντικές βελτιώσεις και οι δύο.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να σταθώ και σε μια ακόμη πολύ σημαντική αλλαγή: το πόσο πιο ενιαία και οργανικά δεμένος μοιάζει πλέον ο κόσμος του παιχνιδιού. Στο Resynced, η εμπειρία είναι σαφώς πιο απρόσκοπτη, με τις μεταβάσεις να γίνονται χωρίς ενοχλητικά loading screens, ακόμη και σε στιγμές όπως όταν κάνεις dock σε κάποια πόλη και περνάς από τη θάλασσα στη στεριά. Αυτή η αίσθηση συνέχειας κάνει την εξερεύνηση πολύ πιο φυσική και βοηθάει τον κόσμο της Καραϊβικής να μοιάζει πραγματικά ζωντανός. Παράλληλα, το remake έχει βελτιώσει ριζικά και την εμπειρία κάτω από το νερό. Πλέον, όπου κι αν βουτήξεις, ο ωκεανός και η θάλασσα είναι αποτυπωμένα με εντυπωσιακά ρεαλιστικό τρόπο, με πλουσιότερη βλάστηση, καλύτερο φωτισμό, μικρές λεπτομέρειες, μυστικά και σημεία ενδιαφέροντος που κάνουν την υποβρύχια εξερεύνηση να μην μοιάζει απλώς με συμπληρωματικό κομμάτι, αλλά με φυσική προέκταση του ίδιου του κόσμου.

Πάντως, η Ubisoft είχε τη δυνατότητα να διορθώσει και κάποια κακώς κείμενα, τα οποία δυστυχώς μεταφέρθηκαν απείραχτα από τον αρχικό τίτλο. Για παράδειγμα, τα forts, τα φρούρια που καταλαμβάνεις για να ανοίξεις τον χάρτη της κάθε περιοχής, όσο διασκεδαστικά είναι ενώ είσαι στη θάλασσα, τόσο μονότονα και επαναλαμβανόμενα γίνονται στην τελική τους φάση στην στεριά. Πραγματικά κάθε fort είναι λες και έχει την ίδια copy pasted εσωτερική διάταξη, ανεξαρτήτως του πόσο μεγάλο ή μικρό είναι!

Φυσικά, το Assassin’s Creed Black Flag Resynced παραμένει μια action-adventure εμπειρία, χωρίς τις RPG πινελιές των πιο πρόσφατων κεφαλαίων της σειράς. Για παράδειγμα, οι επιλογές στους διαλόγους απουσιάζουν πλήρως από το Resynced, όπως και τα levels των εχθρών και τα άλλα RPG στοιχεία. Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα αναβάθμισης των όπλων σου και διαφόρων ακόμη τύπων εξοπλισμού, όπως δηλαδή και στο αρχικό παιχνίδι, αλλά νομίζω ότι καταλαβαίνετε τι εννοώ. Πριν περάσω στον τεχνικό τομέα, να τονίσω ότι υπάρχει και άλλο φρέσκο περιεχόμενο, όπως βαθύτερο progression για το πειρατικό κρησφύγετο του Kenway στο Great Inagua, τα controls και το customization του πλοίου είναι πιο πλούσια και σφιχτοδεμένα από ποτέ, ενώ έχουν προστεθεί και νέα τραγούδια για το πλήρωμα, νέα side quests, νέα τυχαία δυναμικά events και πολλές ακόμη λεπτομέρειες και πινελιές σε κάθε σχεδόν τομέα.

Βέβαια, το Α και το Ω για τον συγκεκριμένο τίτλο είναι ο τεχνικός τομέας. Το Assassin’s Creed Black Flag Resynced είναι φτιαγμένο εκ νέου, χρησιμοποιώντας την τελευταία έκδοση της μηχανής γραφικών Anvil Engine της Ubisoft. Τι σημαίνει αυτό; Τα περιβάλλοντα είναι πιο πλούσια, με πυκνότερη, ζωντανή βλάστηση, ενώ τα 3D μοντέλα είναι δραματικά βελτιωμένα, με περισσότερα πολύγωνα και textures υψηλότερης ανάλυσης. Πραγματικά, έμεινα τρομερά εντυπωσιασμένος με τη δουλειά που έχει γίνει στις δύο αυτές πτυχές. Τόσο τα μοντέλα των χαρακτήρων όσο και τα περιβάλλοντα είναι πραγματικά πανέμορφα! Το Resynced θεωρώ πως είναι ίσως το ομορφότερο Assassin’s Creed εκεί έξω και συγχρόνως ένα από τα πιο εντυπωσιακά open-world παιχνίδια.

Στην εντυπωσιακή απεικόνισή του συμβάλλει το ριζικά αναβαθμισμένο σύστημα φωτισμού με ray-tracing global illumination, το οποίο συμβάλλει δραματικά στον ρεαλισμό. Είναι ίσως η μεγαλύτερη αναβάθμιση στο παιχνίδι! Παράλληλα, περισσότεροι NPCs τριγυρίζουν στα στενάκια των κατοικημένων περιοχών της Καραϊβικής, ενώ και τα cutscenes έχουν γυριστεί ξανά με πιο σύνθετα και εκφραστικά animations, μένοντας όμως πιστά στο αρχικό όραμα του πρωτότυπου παιχνιδιού. Εξαιρετική δουλειά έχει γίνει και στο νερό, αλλά και στα νέα εφέ του καιρού. Σε ένα σημείο, ενώ ταξίδευα νύχτα με το πλοίο μου, έπιασε μια μανιώδης καταιγίδα και τα εφέ των κεραυνών που έσκαγαν στη θάλασσα, φωτίζοντάς τη και σηκώνοντας ορμητικά νερά, με έντονους κρότους να ακούγονται, με άφησαν με το στόμα ανοιχτό!

Η έκδοση που δοκίμασα ήταν αυτή του PlayStation 5, από την οποία δεν έχω κανένα παράπονο. Το Performance Mode κάνει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, με σταθερά ομαλή απόδοση στα 60 FPS, χωρίς να θυσιάζεται ολοκληρωτικά το οπτικό σύνολο, αφού το παιχνίδι παραμένει πανέμορφο. Από την άλλη, το 30 FPS Mode βελτιώνει ορατά την εμφάνιση των γραφικών, αλλά προσωπικά δεν ήμουν διατεθειμένος να θυσιάσω την ομαλή κίνηση και την αμεσότητα του χειρισμού.

Αν και το αρχικό Black Flag ήταν ήδη πανέμορφο και πολλοί θα μπορούσαν να επιχειρηματολογήσουν πειστικά ότι δεν χρειαζόταν ποτέ remake, νομίζω ότι η Ubisoft έκανε εξαιρετική δουλειά. Η εταιρεία κατάφερε να εκσυγχρονίσει με επιτυχία το παιχνίδι, χωρίς να αλλοιώνει την ουσία του και χαρίζοντάς μας έναν τεχνικό τομέα χάρμα οφθαλμών, για να ζήσουν ξανά οι παλιοί και για πρώτη φορά οι νέοι μια από τις καλύτερες πειρατικές περιπέτειες του μέσου.