Disclosure Day Review: Ένα καλοκαιρινό blockbuster που μας θυμίζει γιατί αγαπήσαμε τον Spielberg

Τελευταία φορά που ο Steven Spielberg καταπιάστηκε με μια ιστορία εξωγήινης επαφής ας το πούμε έτσι, ήταν το μακρινό 2005 με το εξαιρετικό War of the Worlds. Τότε, λίγα χρόνια μετά την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, είχαμε δει έναν Spielberg πιο κυνικό, πιο φοβισμένο απέναντι στο άγνωστο και αρκετά πιο σκοτεινό σε σύγκριση με τα Close Encounters of the Third Kind και το E.T. The Extra-Terrestrial. Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 2017, ο αγαπημένος σκηνοθέτης έπεσε πάνω στο άρθρο των New York Times με τίτλο Glowing Auras and Black Money The Pentagon's Mysterious U.F.O. Program.

Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, ήταν αυτό ακριβώς το δημοσίευμα που ξύπνησε μέσα του την ανάγκη να επιστρέψει στις ιστορίες για το ανεξήγητο, μόνο που αυτή τη φορά όχι για να μιλήσει για τον φόβο απέναντι στο άγνωστο αλλά για την ανάγκη της ανθρωπότητας να αναζητήσει ξανά την αλήθεια και κυρίως να ξαναβρεί την χαμένη της ενσυναίσθηση.

Το Disclosure Day λοιπόν έρχεται δια χειρός Steven Spielberg σε σενάριο του σταθερού συνεργάτη του David Koepp με πρωταγωνιστές τους Emily Blunt, Josh O'Connor, Colman Domingo, Colin Firth, Eve Hewson και Wyatt Russell.

Η ιστορία ακολουθεί τον Daniel Kellner, έναν ειδικό στην κυβερνοασφάλεια που βρίσκεται στο στόχαστρο μιας μυστικής οργάνωσης, όταν έρχεται στην κατοχή του υλικό που αποδεικνύει την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Την ίδια στιγμή, η μετεωρολόγος Margaret Fairchild αρχίζει να βιώνει ανεξήγητα φαινόμενα που φαίνεται να συνδέονται άμεσα με μια επικείμενη αποκάλυψη.

Ο Spielberg εδώ επιλέγει επιπλέον συνειδητά να αφήσει σε δεύτερο πλάνο το θέαμα και να εστιάσει στους ανθρώπους που βρίσκονται αντιμέτωποι με κάτι που αδυνατούν να εξηγήσουν. Θέλω να πω ότι μπορεί το Disclosure Day να διαθέτει ορισμένες εξαιρετικά εντυπωσιακές σκηνές δράσης (βλέπε την σκηνή με το τρένο, αγαπημένο μοτίβο στις ταινίες του) και μερικές από τις πιο επιβλητικές εικόνες που έχει κινηματογραφήσει ο σκηνοθέτης τα τελευταία χρόνια, ο πραγματικός συναισθηματικός πυρήνας της ταινίας όμως βρίσκεται αλλού, στην αγωνία των χαρακτήρων να κατανοήσουν τι ακριβώς τους συμβαίνει, αλλά και στο κατά πόσο η ανθρωπότητα είναι πραγματικά έτοιμη να διαχειριστεί μια αλήθεια που θα μπορούσε να ανατρέψει όσα θεωρούσε δεδομένα για την ίδια της την ύπαρξη.

Συνεχίζοντας με τα θετικά, το cast λειτουργεί υποδειγματικά μέσα σε αυτό το πλαίσιο, με τον Josh O'Connor να αποδίδει τον Daniel όχι ως έναν κλασικό ήρωα δράσης αλλά ως έναν άνθρωπο που μοιάζει να κουβαλάει περισσότερο βάρος από όσο μπορεί να αντέξει, τον Colman Domingo να δίνει στον Hugo την απαραίτητη ηρεμία και πνευματική καθαρότητα, τον Colin Firth να χτίζει έναν αντίπαλο κουρασμένο από τα ίδια του τα μυστικά, και την Emily Blunt να λάμπει πραγματικά σε μια ερμηνεία που σε παίρνει μαζί της και την ακολουθείς συναισθηματικά παντού.

Υπάρχουν βέβαια και κάποιες αδυναμίες, όπως για παράδειγμα το σενάριο το οποίο εξηγεί περισσότερα απ' όσα χρειάζεται σε ορισμένα σημεία, με αποτέλεσμα κάποιοι διάλογοι να μοιάζουν λιγότερο φυσικοί. Ακόμα και ο ρυθμός εμφανίζει δυσκολίες, όπως και ορισμένες σκηνές με CGI οι οποίες δεν έχουν την ίδια δύναμη με τις πιο χειροποίητες και ανθρώπινες στιγμές της ταινίας, χωρίς όμως αυτά τα προβλήματα να ακυρώνουν τον συναισθηματικό της πυρήνα ή την καθαρή σκηνοθετική πρόθεση του Spielberg.

Κλείνοντας αυτό το review, θα πρέπει να σημειώσω ότι ένας από τους μεγαλύτερούς μου φόβους ήταν αν τελικά θα καταφέρει αυτός ο άνθρωπος να μας βγάλει ξανά από μέσα μας εκείνον τον παιδικό ενθουσιασμό για το άγνωστο. Τη στιγμή που γράφω αυτές τις γραμμές, μου έχουν περάσει ήδη από το μυαλό οι εικόνες από τον Elliott την πρώτη φορά που αντικρίζει τον E.T., τους Dr. Grant και Dr. Sattler που μένουν κυριολεκτικά με το στόμα ανοιχτό στη σκηνή που βλέπουν για πρώτη φορά τους δεινόσαυρους στο Jurassic Park, τον Roy Neary στις Στενές Επαφές Τρίτου Τύπου που ενώνει τα κομμάτια του παζλ μέσα στο κεφάλι του.

Αυτός ο ενθουσιασμός δεν έχει καμία σχέση με το ενήλικο δέος που εκπέμπει, για παράδειγμα, η ματιά του Denis Villeneuve στο Arrival. Το Spielberg Face έχει να κάνει περισσότερο με εκείνη την έκφραση ενός παιδιού που γεύεται για πρώτη φορά στη ζωή του παγωτό, που ανοίγει το αγαπημένο του παιχνίδι τα Χριστούγεννα, που ανεβαίνει για πρώτη φορά σε κούνια. Και τελικά, αυτός ο τύπος με τα παραμύθια του οποίου μεγαλώσαμε, για ακόμη μια φορά τα κατάφερε.