Save & Quit | Πώς μία πριγκίπισσα άλλαξε τα gaming γούστα μου

Πάτημα στο Load

Τελικά τα κατάφερα. Όχι, δεν εννοώ ότι τελείωσα το Mafia: The Old Country, που ανέφερα στο πρώτο Save & Quit. Στη σκέψη και μόνο με πιάνει νευρικό γέλιο. Εννοώ κατάφερα να βρω το κουράγιο για το δεύτερο κείμενο. 

Φυσικά και δεν έχει αλλάξει τίποτα από την προηγούμενη εβδομάδα. Και τι να αλλάξει, θα μου πείτε… Να έχει γίνει η κόρη μου από 4,5 δεκαπέντε, κι εγώ να έχω κοιμηθεί ένα κανονικό 8ωρο; Έχω να βιώσω τέτοιο πράγμα 4,5 χρόνια — ούτε θυμάμαι πλέον πώς είναι. Αν καταφέρουμε με τη γυναίκα μου να κοιμηθούμε έστω ένα 7ωρο, θα είναι λόγος να βγάλουμε τα καλά σερβίτσια. Είδα όμως, από τα σχόλια και τα μηνύματα σας, ότι δεν είμαι μόνος σε αυτή τη φάση της ζωής, οπότε σκέφτηκα να το συνεχίσω.

Όπως είπα, ακόμα παλεύω με το Mafia. Μου αρέσει και περνάει ευχάριστα η ώρα: κινηματογραφικό, με αρκετά καλό σενάριο μέχρι στιγμής, γραμμική δομή και έναν ικανοποιητικό τεχνικό τομέα. Οι gameplay μηχανισμοί, βέβαια, παραείναι απλοί. Το stealth, ας πούμε, υπάρχει απλά για να υπάρχει: πλησιάζεις από πίσω, πατάς ένα κουμπί για ακινητοποίηση ή σκοτωμό, και μετά αφήνεις το πτώμα σε ένα κουτί — το οποίο, μην αγχώνεστε, είναι και highlighted για να μην το ψάχνεις. Κάποτε αυτά θα με ενοχλούσαν. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου όμως, το «απλό» δεν είναι ψεγάδι· είναι selling point. Και ακριβώς γι' αυτό, τσούκου τσούκου, έχω ξεπεράσει τα μισά. Κυρίως χάρη στην απλότητα και το γραμμικό του πράγματος.

Ο ανοιχτός κόσμος που άφησα πίσω

Ως μπαμπάς ενός κοριτσιού 4,5 ετών, ήξερα από την αρχή —έστω κι αν δεν το είχα συνειδητοποιήσει πλήρως— ότι ο χρόνος για gaming θα ήταν περιορισμένος. Και είναι φυσιολογικό. Αυτό που δεν είχα υπολογίσει καθόλου όμως, είναι πόσο πολύ θα άλλαζαν τα γούστα μου και οι επιλογές μου στα video games. (Και στις ταινίες και στις σειρές — αλλά αυτό είναι για άλλο Save & Quit)

Ανέκαθεν είχα προτίμηση στα παιχνίδια ανοιχτού κόσμου. Να μπαίνεις μέσα και να χάνεσαι για ώρες, μέρες — πολλές φορές και μήνες. Να ψάχνεις κάθε σπηλιά, κάθε βουνό, κάθε σεντούκι. Είτε είχαν στοιχεία RPG είτε όχι — αν και, εννοείται, προτιμούσα τα RPG. Επιπλέον, πάντα ήθελα να υπάρχει ένας βαθμός δυσκολίας. Όχι ότι έφτανα στο σημείο να παίζω στο τελευταίο επίπεδο δυσκολίας και να κυνηγάω trophies, αλλά ήθελα κάτι να με δυσκολεύει — για να νιώσω την επιβράβευση ότι τα κατάφερα. Ότι ναι, το πέρασα το boss.

Σε αυτή τη φάση της ζωής μου όμως, με τον χρόνο —όπως είπαμε— περιορισμένο, θεωρώ αδιανόητο να ξεκινήσω κάτι με τρομερά μεγάλη διάρκεια ή τρομερή δυσκολία. Εγώ, που ήθελα πάντα το παιχνίδι να με παιδεύει, δεν βρίσκω πια καμία ευχαρίστηση στο να παιδεύομαι και στο hobby που έχω για να χαλαρώνω. Και αν παρ' όλα αυτά το ξεκινήσω, είναι σχεδόν βέβαιο πως θα χρειαστώ πολύ περισσότερο χρόνο για να το ολοκληρώσω.

Τα μαθηματικά του γονιού-gamer

Και θα πει κάποιος: “ε και; Ας τραβήξει περισσότερο, αν είναι να βιώσεις την εμπειρία. “ Δεν είναι ακριβώς έτσι.

Πάρτε την πρώτη εκδοχή: το παιχνίδι αξίζει τον χρόνο μου. Κάνω μία εβδομάδα —συν— να ξανασχοληθώ, γιατί η τηλεόραση είναι κατειλημμένη από κάποια από τις εκατοντάδες πριγκίπισσες της Disney που έχουν στρογγυλοκαθίσει στο σαλόνι μου (Θεέ μου, πόσες είναι πια!), ή γιατί το βράδυ κουτουλάω από τη νύστα και το μόνο που θέλω είναι να λιποθυμήσω στο κρεβάτι. Και όταν επιτέλους βρω τα 40-50 λεπτά μου —max μία ώρα— χρειάζομαι τον μισό χρόνο για να θυμηθώ τα menu, τα controls, πολλές φορές ακόμη και την ίδια την υπόθεση. Δράμα… και μετά κλάμα.

Η δεύτερη εκδοχή: ο τίτλος τελικά δεν άξιζε. Εκεί, θα το πω, θυμώνω κιόλας. Θυμώνω που τον λίγο χρόνο που έχω, τον σπατάλησα σε κάτι που δεν είχε να μου προσφέρει το παραμικρό. Καλύτερα να τραγουδούσα -και να χόρευα- για 500ή φορά το Let It Go, από τη Frozen, παρέα με την κόρη μου. Ή μάλλον το «λέτιν γκο» — γιατί έτσι το έχει ακούσει εκείνη, και δεν σηκώνει διόρθωση.

Προ παιδιού, με θυμάμαι να μην με ενοχλεί αυτό. Ακόμα και τα παιχνίδια που δεν άξιζαν, τα τελείωνα και προχωρούσα παρακάτω. Ήταν απλώς ένα ακόμα παιχνίδι που δεν άξιζε. Ήταν κι αυτό μέρος της εμπειρίας.

Πλέον όμως έχω γίνει πολύ επιλεκτικός με το τι θα μπει στην κονσόλα, και αρκετές φορές κάνω και αρκετό ψάξιμο πριν, για να βεβαιωθώ ότι θα αξίζει τον κόπο και τον χρόνο μου.

Επιλεκτικός, με ατελείωτο backlog

Και κάπως έτσι, εννοείται, το backlog μεγαλώνει. Γιατί ναι μεν είμαι επιλεκτικός, όμως το μικρόβιο —να θέλω να παίξω, ή έστω να δοκιμάσω, ό,τι ξεχωρίζει και πού και πού κάποιο indie— πάντα θα υπάρχει. Λογικά όσο θα υπάρχουν και οι πριγκίπισσες της Disney. Ελπίζω όμως όχι στο σαλόνι μου…

Μέχρι την επόμενη φορά, να προσέχετε και να περνάτε καλά με τις οικογένειες σας. 

Πατάω Save & Quit. Αλλά μόνο για απόψε.