Hello World
Είμαι στην ομάδα των Unboxholics από το 2012. Από τότε δηλαδή που γεννήθηκε το κανάλι, και μαζί του το site. Μιλάμε για μια εποχή που δεν μπορούσες απλά να ανοίξεις μια κάμερα, να πατήσεις REC και να ανεβάσεις βίντεο στο YouTube. Έπρεπε να έχεις και τα "παρελκόμενα" για να σου επιτρέψει η πλατφόρμα να συμμετέχεις — όλα εκείνα που υποτίθεται ότι θα σε έκαναν να δείχνεις πιο σοβαρός. Τρομάρα μας.
Το γράψιμο δεν είναι το φόρτε μου. Προτιμώ να μένω στον κώδικά μου, να υλοποιώ νέα features και να διορθώνω ό,τι χαλάει στο site. Αυτή είναι και η δουλειά μου άλλωστε. Παρόλα αυτά, ως gamer 37 ετών, κάποιες σκέψεις γυρνούσαν στο μυαλό μου καιρό τώρα, και ήθελα να τις μοιραστώ με ανθρώπους που αγαπούν το ίδιο αντικείμενο — και που, πολύ πιθανόν, έχουν τις ίδιες ανησυχίες με εμένα.
Ένας κόσμος χωρίς δισκάκια
Επικρατεί χαμός στην gaming βιομηχανία τα τελευταία 24ωρα. Από τη μία, το φαινόμενο GTA 6: άνοιξαν οι προπαραγγελίες, το retail κυκλοφορεί χωρίς δισκάκι στο κουτί και το trailer 3 αγνοείται. Από την άλλη —ή μάλλον σαν φυσική συνέχεια της ίδιας ιστορίας— η Sony ανακοινώνει πως στο πολύ κοντινό μέλλον δισκάκι σε ράφι δεν πρόκειται να ξαναδούμε. Πανζουρλισμός στη gaming κοινότητα! Με διάφορες ακραίες απόψεις, του τύπου "τα παρατάω", "δεν ασχολούμαι ξανά", αλλά και στην αντίπερα όχθη με αντιδράσεις "ε και; γιατί κάνετε έτσι;".
Και όπως κάθε μεγάλη αλλαγή, "χτυπάει" πιο άσχημα στη δική μου γενιά. Τη γενιά που ξεκίνησε από τα μεγάλα χάρτινα κουτιά στο PC. Που διάβαζε walkthroughs και περίμενε το επόμενο τεύχος του περιοδικού για δυο-τρία νέα screenshots. Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μας Game Boy — μας το είχαν φέρει από τις Ηνωμένες Πολιτείες, και νιώθαμε λες και είχαμε πάρει αυτοκίνητο. Και ήμασταν τρομερά χαρούμενοι που τα είχαμε όλα αυτά. Πού να ξέραμε…
Αλλά ας το παραδεχτούμε: είμαστε αθεράπευτα ρομαντικοί. Ακόμα μπορούμε, με μία μόνο σκέψη, να φέρουμε στη μνήμη τη μυρωδιά του καινούριου παιχνιδιού την ώρα που ανοίγαμε το retail αντίτυπο. Ήταν κάτι σαν ιεροτελεστία. Σχεδόν πιο σημαντική κι από το ίδιο το παιχνίδι.
Η μάχη που χάνω κάθε μέρα
Και τι δηλαδή; Έτσι θα έμενε για πάντα; Φυσικά και όχι. Η τεχνολογία προχωράει, οι τάσεις αλλάζουν και όλα είναι φυσική εξέλιξη — όπως εξελισσόμαστε κι εμείς άλλωστε.
Μεγαλώνουμε. Κάνουμε οικογένεια. Κάνουμε παιδιά. Και κάπου εκεί, η "φυσική εξέλιξη" παύει να είναι θεωρία και γίνεται καθημερινότητα. Μία καθημερινότητα που σε βάζει σε δικές της ράγες και προσπαθείς να την ελέγξεις για να μην ξεφύγει σε κανένα σημείο. Για καλό δικό σου και κυρίως -πλέον- της οικογένειας σου.
Και όσο η βιομηχανία και οι fans δίνουν τον δικό τους "πόλεμο" για δισκάκια και trailers, εγώ δίνω έναν άλλον: να καταφέρω να τελειώσω επιτέλους το ρημάδι το Mafia: The Old Country. Και μετά —κάπως, κάποτε— το backlog που μεγαλώνει πιο γρήγορα κι από το παιδί μου.
Η κόρη μου είναι πλέον 4,5 ετών. Άρα τόσα είναι και τα χρόνια που προσπαθώ, με νύχια και με δόντια, να κρατηθώ στην επιφάνεια του gaming. Ο στόχος, θεωρητικά, είναι ταπεινός: 1-2 ώρες την ημέρα. Γελάει ο κόσμος… Αν καταφέρω να παίξω μία ώρα συνεχόμενη, είναι επίτευγμα. Άθλος! Και σημαίνει σχεδόν σίγουρα ότι η μικρή κοιμάται — γιατί όσο είναι ξύπνια, controller δεν πιάνεται.
Κάνω την προσπάθειά μου, αλλά τη μάχη τη χάνω. Και δεν τη χάνω από κακό αντίπαλο — τη χάνω από μια 4χρονη που θεωρεί ότι η Bluey είναι πιο σημαντική από τη gaming λόξα του μπαμπά της. Ευτυχώς, το site και οι εκπομπές στο κανάλι InFeRnoBraVeHeart με κρατούν σε επαφή με τις εξελίξεις — γιατί άλλο να μην προλαβαίνεις να παίξεις, κι άλλο να μην ξέρεις καν τι χάνεις.
Για να καταλάβετε: πριν από το Mafia που προανέφερα, τελείωσα το Alan Wake 2. Το ξεκίνησα σχεδόν 3 χρόνια μετά την κυκλοφορία του — και στο μυαλό μου ορκιζόμουν ότι μόλις είχε βγει. Και μετά αγκομαχούσα να το τελειώσω, βάζοντας από μία ώρα κάθε βράδυ. Σαν αντιβίωση ένα πράγμα.
Πάτημα στο Save
Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ιδέα για αυτό το κείμενο. Θα ήθελα να γίνει στήλη — το Save & Quit — αλλά αυτό θα εξαρτηθεί από τα κουράγια μου. Το ημερολόγιο ενός gamer που έγινε μπαμπάς και προσπαθεί να συνδυάσει τα δύο: άλλοτε με επιτυχία, τις περισσότερες φορές όχι. Θα μιλήσουμε για το backlog που δεν αδειάζει ποτέ, για τα παιχνίδια που τελειώνουν σε δόσεις των 20 λεπτών, για τις εξελίξεις που μαθαίνεις πια από trailers στο κινητό, ώρα 23:47, με το ένα μάτι κλειστό.
Θα τα πούμε ξανά σύντομα. Εκτός αν με προλάβει η Bluey.
