Obsession Review: Ένα από τα καλύτερα horror ντεμπούτα των τελευταίων ετών!

Οι ιστορίες γύρω από τις καταραμένες ευχές υπάρχουν σχεδόν όσο υπάρχουν και οι ίδιες οι ιστορίες. Από τους αρχαίους ελληνικούς μύθους και το κλασικό The Monkey's Paw μέχρι επεισόδια όπως το The Haunted Mask από τις Ανατριχίλες, η ιδέα ότι μια φαινομενικά αθώα επιθυμία μπορεί να μετατραπεί σε προσωπικό εφιάλτη στοιχειώνει και θα συνεχίζει να στοιχειώνει την ποπ λαϊκή κουλτούρα.

Ο Curry Barker σκηνοθέτης του Obsession και γνωστός μέχρι πρόσφατα κυρίως από το YouTube και το εξαιρετικό Milk & Serial (το οποίο σας το είχαμε προτείνει να το δείτε σε παλιότερο μας άρθρο) υπογράφει εδώ την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του και το αποτέλεσμα είναι πραγματικά καθηλωτικό.

Και είναι καθηλωτικό όχι επειδή το Obsession διαθέτει κάποια δύκολη ή απρόβλεπτη πλοκή. Κάθε άλλο. Η ιστορία του είναι σχεδόν στοιχειώδης. Από πολύ νωρίς στην ιστορία μας γνωρίζουμε προς τα πού οδεύουν τα πράγματα και σε γενικές γραμμές μάλιστα μπορούμε ακόμα και να προβλέψουμε το αναπόφευκτο τέλος. Εκεί που ο Barker κερδίζει πραγματικά το στοίχημα είναι στη σκηνοθεσία, στην κινηματογραφική ματιά του δηλαδή. 

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο να δημιουργήσει ένα μόνιμο αίσθημα δυσφορίας και ανασφάλειας παρά να βασιστεί αποκλειστικά σε φθηνά κλισεδιάρικα jump scares. Τα αυστηρά κεντραρισμένα κάδρα, ο υπερβολικός κενός χώρος πάνω και δίπλα από τα κεφάλια των χαρακτήρων, η επιμονή της κάμερας να εστιάζει σε σκοτεινές γωνιές και κυρίως ο ιδιαίτερος ρυθμός του μοντάζ δημιουργούν μια αίσθηση ότι κάτι δεν πάει ποτέ πραγματικά καλά, ακόμη και στις πιο φαινομενικά ήρεμες σκηνές. 

Υπάρχουν αρκετές στιγμές στις οποίες θα πιάσετε τον εαυτό σας να εξερευνά το κάδρο αναζητώντας τον τρόμο και την απειλή, γεγονός που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές σύγχρονου ψυχολογικού τρόμου, όπως για παράδειγμα το Hereditary.

Έχουμε φυσικά και την Inde Navarrette, την έκπληξη της χρονιάς, η οποία δίνει μια ερμηνεία που αποτελεί χωρίς αμφιβολία το μεγαλύτερο ατού του Obsession και δύσκολα μπορώ να φανταστώ την ταινία να λειτουργεί στον ίδιο βαθμό χωρίς τη δική της παρουσία. Η ηθοποιός κατορθώνει να μεταμορφώνει τη Nikki από μια απολύτως φυσιολογική νεαρή γυναίκα σε μια φιγούρα που προκαλεί γνήσια ανατριχίλα. Οι εκφράσεις του προσώπου της, οι απότομες αλλαγές στη φωνή της, οι κινήσεις του σώματός της αλλά και ο τρόπος με τον οποίο εναλλάσσεται ανάμεσα στην ευαλωτότητα και στον απόλυτη φονική απειλή δημιουργούν ορισμένες από τις πιο ανησυχητικές στιγμές που έχουμε δει φέτος στο είδος. 

Το Obsession λοιπόν ανήκει σε εκείνες τις ταινίες που παίρνουν μια γνώριμη ιδέα και την παρουσιάζουν με τέτοια αυτοπεποίθηση, ρυθμό και σκηνοθετική ωριμότητα ώστε την κάνουν να μοιάζει ξανά φρέσκια. Είναι ανατριχιαστικό, τρομακτικό, βίαιο και σκληρό, αλλά πάνω απ’ όλα είναι μια ταινία που φέρει ξεκάθαρα την υπογραφή του σκηνοθέτη της, του Curry Barker, ενός δημιουργού που φαίνεται πως έχει ήδη βρει τη δική του γλώσσα μέσα στο σύγχρονο horror.