Crimson Desert Video Review - 120 ώρες αργότερα...

Το δυσκολότερο πράγμα σε ένα open-world παιχνίδι δεν είναι να φτιάξεις έναν μεγάλο χάρτη, αλλά να δομήσεις έναν κόσμο που να σε κάνει να θέλεις να χαθείς μέσα του και να πατήσεις κάθε του τετραγωνικό εκατοστό. Έναν κόσμο που δε μοιάζει απλώς αχανής, αλλά είναι ζωντανός, επικίνδυνος, μυστηριώδης και γεμάτος προκλήσεις, υποσχέσεις και ανταμοιβές.

Το Crimson Desert είναι ακριβώς ένα τέτοιο παιχνίδι. Το πόνημα των Κορεατών, είναι ένα φιλόδοξο action adventure που από την πρώτη στιγμή θέλει να σε πείσει πως είναι κάτι παραπάνω από «open world RPG», αλλά κάτι που φέρνει περισσότερο σε MMORPG. Και η αλήθεια είναι πως, παρά τα προβλήματά του, το καταφέρνει σε βαθμό που δύσκολα αγνοείται.

Η Pearl Abyss δημιούργησε έναν κόσμο που πραγματικά με κέρδισε και με βούτηξε με βία στο εσωτερικό του. Το Pywel, όπως ονομάζεται η κεντρική περιοχή, δεν είναι απλώς όμορφο. Είναι επιβλητικό, χαοτικά μεγάλο, συγκλονιστικά πλούσιο. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που κοιτάς τον ορίζοντα και έχεις συνεχώς την αίσθηση ότι κάπου εκεί έξω υπάρχει κάτι που αξίζει να δεις. Ένα βουνό, ένα κάστρο, ένα δάσος, ένα ερείπιο, μια πόλη, μια μικρή, «τοπική» ιστορία που μπορεί να μη σου φωνάζει, αλλά είναι εκεί και περιμένει να την ανακαλύψεις. Και αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα του Crimson Desert. Δε με έκανε απλώς να παίζω, αλλά κατάφερε να με μαγνητίσει και με έκανε να περιπλανιέμαι, χωρίς να το σκέφτομαι και πολύ, προς το άγνωστο.

Στα της ιστορίας, το παιχνίδι ακολουθεί τον Kliff και την πορεία του μέσα σε έναν κόσμο που έχει διαλυθεί από συγκρούσεις, πολιτικά παιχνίδια και διαλυμένες ισορροπίες. Η βασική ραχοκοκαλιά έχει σίγουρα κάποιο ενδιαφέρον, αλλά δε σας κρύβω πως το σενάριο είναι τελικά αρκετά πιο αδύναμο απ’ όσο θα ήθελα. Υπάρχουν στιγμές που προσπαθεί να πει κάποια πράγματα, χωρίς, όμως, να τα δένει σωστά μεταξύ τους ή να τα αναπτύσσει ικανοποιητικά. Επιπροσθέτως, οι χαρακτήρες, παρότι υπηρετούν το ρόλο τους μέσα στην περιπέτεια, δεν αποκτούν το βάθος ή την ανάπτυξη που χρειάζεται για να με κάνουν να δεθώ ή να επενδύσω συναισθηματικά πάνω τους. Δε μιλάμε για κακή ιστορία, αλλά σίγουρα δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι που μπορεί να ξεχωρίσει.

Εκεί που το παιχνίδι τα πηγαίνει, σαφέστατα καλύτερα, είναι το gameplay. Η μάχη του Crimson Desert είναι λειτουργική και συχνά γίνεται απολαυστική. Έχει μια υπέροχη δυναμική, έχει ένταση, έχει ωραίο ρυθμό και πετυχαίνει αρκετές φορές να σε ξαφνιάζει ελέω του βάθους της. Προφανώς δεν είναι όλα τέλεια. Ο χειρισμός είναι τραχύς (ειδικά μέχρι να εξοικειωθείς με τους μηχανισμούς), αλλά ο πυρήνας είναι στιβαρός και με τα updates -που έρχονται διαρκώς- γίνεται ολοένα και καλύτερος.

Παρόλα αυτά, ο πραγματικός πρωταγωνιστής εδώ, δεν είναι ούτε ο Kliff, ούτε το ίδιο το combat. Είναι ο κόσμος και η εξερεύνησή του. Το Crimson Desert είναι από εκείνα τα παιχνίδια που σε κάνουν να ξεχνάς το βασικό προορισμό που σε στέλνει μια αποστολή και «χάνεσαι» σε κάτι που συνάντησες στη διαδρομή σου.

Αυτή η αίσθηση του “θα δω μόνο τι κρύβεται εκεί στο βάθος” και τελικά να χάνεσαι για ώρες, είναι σχεδόν εθιστική. Το traversal, οι διαδρομές, οι αποστάσεις, η πλούσια γεωλογία του κόσμου, όλα συνεργάζονται ώστε η εξερεύνηση να μην είναι αγγαρεία και, κατά την άποψή μου, αποτελεί το πιο διαμαντένιο κομμάτι του παιχνιδιού.

Στον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι είναι «χάρμα ιδέσθαι», ειδικά παίζοντας σε ένα ικανό PC, όπως αυτό στο οποίο πέρασα 120 ώρες. Η κλίμακα του κόσμου, οι φωτισμοί, η λεπτομέρεια των τοπίων και γενικά το οπτικό σύνολο, είναι ό,τι πιο όμορφο έχω δει τελευταία σε παιχνίδι του είδους. Βέβαια, δεν έλειψαν και κάποια τεχνικά θέματα ή παραξενιές στο χειρισμό και στο quality-of-life κομμάτι, αλλά ευτυχώς το στούντιο έλαβε γρήγορα το feedback και έδρασε αστραπιαία με απανωτά updates, τα οποία διόρθωσαν ένα σκασμό από «παιδικές ασθένειες» που ταλάνιζαν τον τίτλο στην κυκλοφορία του.