Saros Review - Κινηματογραφικό gameplay μπαλέτο!

Ο Ήλιος είναι παντοτινός. Λάμπει και θα λάμπει για…πάντα. Φωτίζει, ζεσταίνει, ξεραίνει, καίει. Διατάζει τη ζωή, αλλά διατάζει και τον θάνατο. Και εμείς, έρμαια των ακτινών του, ερμηνεύουμε τη δύναμή του, ο καθένας μας ξεχωριστά, εδώ και χιλίάδες χρόνια, από την αρχή των πολιτισμών. Όπως και κάθε τι σε αυτόν τον κόσμο, έτσι και ο Ηλιος, έχει την καλή και την κακή του πλευρά. Τα πάντα είναι, λοιπόν, θέμα προοπτικής. Αν θέλεις να δεις καλό, θα δεις καλό. Αν όχι, θα καείς…

Στη σκιά αυτού του Ήλιου, πριν χρόνια, η Housemarque έδωσε στους gamers το Returnal, ένα υπέροχο, σκληροπυρηνικό, bullet hell shooter που, μαζί με το Hades, μας επανασύστησαν, με τον καλύτερο τρόπο τα roguelike παιχνίδια. Το Returnal, τουλάχιστον πριν πάρει τα updates που το έκαναν πιο βατό στο μέσο gamer, σου μάθαινε ότι το «φως» κρύβεται μέσα στο δρόμο της υπομονής.

Ο τίτλος των Φινλανδών, είναι και συνεχίζει να είναι, ένα από τα διαμάντια του PlayStation 5, που δυστυχώς, δε βίωσαν οι «πολλοί». Γι’ αυτούς, όμως, αυτοί οι «λίγοι», ήταν αρκετοί για να προχωρήσουν με το όραμά τους και κάπως έτσι γεννήθηκε το Saros, ένα παιχνίδι που θέλει να συνεχίσει με την ίδια σοβαρότητα και κουβαλώντας παρόμοια ιδιοσυγκρασία, την φωνή του Returnal.

Το Saros είναι ένας καθαρός, πνευματικός διάδοχος του προηγούμενου παιχνιδιού της Housemarque. Αν και το concept, το setting και η ιστορία, δε συνδέονται σε κανένα σημείο μεταξύ τους, από τα πρώτα λεπτά νιώθεις ότι παίζεις παιχνίδι από τους ίδιους τύπους, το οποίο το έφτιαξαν για τους ίδιους gamers που αγάπησαν το Returnal. Και πέραν των αλλαγών που έκαναν στον τομέα «δυσκολία», εκτιμώ βαθύτατα το γεγονός πως οι δημιουργοί, δεν προσπάθησαν να κάνουν κάτι για να αρέσει σε «ξένους». Φαίνεται, ξεκάθαρα, πως ήθελαν να κατασκευάσουν έναν τίτλο που θα έχει το ίδιο εκτόπισμα με το Returnal και τίμησαν αυτή τους την επιλογή, «από την κορφή, ως τα νύχια».

Στο Saros ο παίκτης μπαίνει στη στολή του Arjun Devraj, ενός Soltari Enforcer που αποστέλλεται στον μυστηριώδη πλανήτη Carcosa, έναν κόσμο βυθισμένο υπό τη σκιά μιας απειλητικής έκλειψης του Ήλιου, που αλλάζει διαρκώς το τοπίο. Εκεί, μια ανθρώπινη αποικία που είχε ταξιδέψει για την εύρεση ορυκτών, έχει χαθεί στο σκοτάδι, αφήνοντας πίσω της μόνο ερωτήματα, θολωμένα ίχνη και μια αίσθηση ότι κάτι πολύ σκοτεινότερο έχει συμβεί. Ο Arjun, όμως, εκτός από την διασωστική αποστολή, έχει έναν άλλο, πιο σοβαρό για εκείνον στόχο. Αναζητά με μανία ένα πρόσωπο και είναι διατεθημένος να περάσει από την κόλαση για να φτάσει στην αλήθεια.

Αν και δεν περίμενα σε καμία των περιπτώσεων τέτοια έμφαση στη γραφή και την ιστορία, προς έκπληξή μου, βρήκα το σενάριο του Saros εξαιρετικό και, κυρίως, ευφάνταστο. Οι χαρακτήρες, που πλέον παρελαύνουν μπόλικοι, είναι καλογραμμένοι, οι διάλογοι είναι καλοστημένοι και οι ερμηνείες μπαίνουν ως κερασάκι σε ένα κινηματογραφικά καλοσκηνοθετημένο σύνολο.

Η ιστορία πραγματεύεται τα απωθημένα μας, τις λάθος επιλογές, το γεγονός ότι κάποια πράγματα στη ζωή τα εκτιμούμε μόνο όταν τα χάσουμε και τον αβάσταχτο πόνο της απώλειας. Χαμένοι έρωτες, εύθραυστες φιλίες, ευαίσθητες θρησκευτικές αξίες και ένα σκοτεινό δράμα που διαρκώς υποβόσκει στο background δημιουργούν ένα βαρύ κι ασήκωτο κλίμα. Αφηγηματικά, το παιχνίδι δεν «χαλαρώνει» ούτε δευτερόλεπτο. Σε βυθίζει όλο και πιο βαθιά, σε ένα σκοτάδι που νιώθεις ότι δεν έχει πάτο. Είμαι πραγματικά εντυπωσιασμένος από αυτό που έφτιαξαν οι Φινλανδοί σε επίπεδο ιστορίας.

Το απίστευτο, πάντως, είναι ότι βρήκαν την τέλεια ισορροπία και πάντρεψαν εξαιρετικά ιστορία, αφήγηση και gameplay. Οι εναλλαγές, αλλά κυρίως ο ρυθμός που συμβαίνουν όλα στην οθόνη σου, είναι για σεμινάρια. Δε βαρέθηκα λεπτό, ούτε παίζοντας, ούτε βλέποντας κάποιο cutscene. Αυτά έχει η καλή σκηνοθεσία…

Το Saros είναι ένα third-person action παιχνίδι, που συνδυάζει bullet hell χαρακτηριστικά και roguelike στοιχεία. Η δομή λέει πως υπάρχει ένα κεντρικό hub ονόματι Passage και πως μέσω portals, μετακινείσαι σε διάφορους κόσμους, που ξεκλειδώνονται σταδιακά. Για να περάσεις στον επόμενο κόσμο, πρέπει να εξοντώσεις το «μεγάλο» boss στο τέλος του. Μέχρι να εξοντωθεί αυτό το boss, ο κόσμος γίνεται reset κάθε φορά που ο Arjun κείτεται νεκρός.

Ωστόσο, ένα κομμάτι του progress, παραμένει, αλλά σε αντίθεση με το ασυγχώρητο Returnal, το Saros δίνει περισσότερα από turn σε turn. Εννοείται πως μεταξύ των turns και κυρίως εντός του Passage, ξεδιπλώνεται η ιστορία, εκμαιεύονται οι πληροφορίες για το lore και γενικότερα γίνεται το progress της γραφής.

Κάπου εδώ, όμως, έρχεται το δικό μου μεγαλύτερο παράπονο από το Saros. Το Returnal βασιζόταν ακραία στην επιμονή του παίκτη, δοκίμαζε βίαια την υπομονή του και τον βουτούσε σε μία μαγική λούπα που σε βασάνιζε, αλλά αισθανόταν ότι επιστρέφει καλύτερος. Στο Saros, το progress είναι πιο μόνιμο, τα upgrades δίνονται πιο απλόχερα και η εμπειρία είναι πιο προσιτή από το σκληρό αδερφάκι του, το Returnal. Μάλιστα, στο παιχνίδι κρύβεται ένα ύπουλο σύστημα modifiers, που σου επιτρέπει να «πειράξεις» την πρόκληση και να την φέρεις ακριβώς στα μέτρα σου.

Σαφώς, για τους πολλούς, αυτή η εξέλιξη, είναι -μάλλον- θετική, μιας και κάνει το παιχνίδι πιο βατό και προσβάσιμο, αλλά θα προτιμούσα μια εμπειρία που παικτικά δε δίνει επιλογές και σε αναγκάζει να ανακαλύψεις τον εαυτό σου και να αγγίξεις τα όριά σου, όπως συνέβαινε με το Returnal. Παρόλα αυτά, το Saros παραμένει ένα παιχνίδι με υψηλή πρόκληση και ζητάει αυτοσυγκέντρωση, με ή χωρίς τη χρήση των modifiers. Θα υπάρξουν στιγμές που οι παίκτες θα περάσουν από την κόλαση και στιγμές που θα νιώσουν άτρωτοι. Αυτά τα σκαμπανεβάσματα στην ψυχολογία, είναι σχεδόν εθιστικά.

Όντας shooter, το Saros διαπρέπει σε αυτόν τον τομέα. Η αμεσότητα στο χειρισμό, η υπακοή του Arjun στις εντολές του παίκτη και η καλύτερη υλοποίηση των τεχνολογιών του Dualsense μέχρι σήμερα, χαρίζουν έναν gameplay θρίαμβο που όμοιό του είχα χρόνια να ζήσω. Στην οθόνη, υπήρξαν στιγμές, που επικρατούσε το απόλυτο χάος, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο «έβγαζε» νόημα. Η bullet hell ψυχή του, ζωντανεύει το παρελθόν και το τοποθετεί στο σήμερα αριστουργηματικά. Έπιανα τον εαυτό μου να χάνεται στην αμεσότητα του χειρισμού και στο απολαυστικό traversal που αναδεικνύει την πανέμορφη platform πλευρά του Saros.

Dodge, άλματα, parries, melee επιθέσεις, ασπίδες που σε προστατεύουν στιγμιαία και ένας σκασμός ακόμη από μηχανισμούς που συνεργάζονται χειρουργικά για το εθιστικό του αποτέλεσμα. Στο παιχνίδι ο παίκτης θα βρει μια ικανοποιητική γκάμα όπλων, με δευτερεύουσες και τριτεύουσες λειτουργίες, ένα πλούσιο skill tree και αρκετές ulti ενέργειες. Από την άλλη, το backtracking κομμάτι του παιχνιδιού, αν και εμφανέστατο, θα φανεί χρήσιμο μόνο στους αρνητές των modifiers.

Για να είμαι ειλικρινής, τις πρώτες από τις 22 ώρες που χρειάστηκα για να ολοκληρώσω το Saros, αγχώθηκα για την λιγάκι επαναλαμβανόμενη αισθητική των κόσμων, αλλά πολύ γρήγορα, το art direction με διέψευσε. Ο τίτλος, εν τέλη, έχει μεγάλη ποικιλία σε περιβάλλοντα, σε κόσμους, σε διαφορετικές αισθητικές και σε set pieces.

Θα ήθελα λιγάκι περισσότερα bosses και ίσως πιο ευφάνταστα, αλλά σε γενικές γραμμές, είμαι ικανοποιημένος από τις εικόνες και αυτά που βίωσα στο παιχνίδι. Λάτρεψα και μαγεύτηκα από την κλίμακα κάποιων περιοχών, το art direction που είναι αλλόκοτο και ψυχεδελικό και την «κίτρινη» μεμβράνη που φοράει η παλέτα στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, υπενθυμίζοντας διαρκώς πως ο Ήλιος, δεν κρύβεται και δε σβήνει.

Τεχνικά, το Saros παίρνει σάρκα και οστά με τη δύναμη της Unreal Engine 5, η οποία έχει υλοποιηθεί τιμιότατα και το οπτικό αποτέλεσμα είναι αξιολάτρευτο, χωρίς να προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει τη λέξη «γραφικά». Στο μεγαλύτερο μέρος του το παιχνίδι τρέχει ομαλά στα 60 καρέ ανά δευτερόλεπτο, ωστόσο δεν έλειπαν και οι στιγμές που όταν επικρατούσε ο απόλυτος πανικός εντός των ορίων της οθόνης, που παρατήρησα ένα μικρό framedrop. Τίποτα ανησυχητικό, όμως, και θεωρώ δεδομένο πως το day one patch στις 30 Απριλίου όπου και κυκλοφορεί, θα εξαλείψει και αυτά τα ελαφριά θεματάκια.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να κάνω στη μουσική επένδυση του Saros, την οποία έχει επιμεληθεί ο Sam Slater και νομίζω πως βρήκα το soundtrack που ανυπομωνώ να κυκλοφορήσει ολόκληρο για να το απολαμβάνω καθημερινά. Βαριά synths, choirs γυναικείων φωνών και μια απόγνωση σε όλο το πεντάγραμμο, έρχονται και ταιριάζουν τέλεια με αυτό που βιώνει ο παίκτης στο παιχνίδι.