This War of Mine - Review

Ανέκαθεν στη βιομηχανία των video games βλέπαμε παιχνίδια πολέμου όπου οι καλοί σκοτώνουν τους κακούς, γεμάτα με προπαγανδιστικά μηνύματα, εντυπωσιακές σκηνές, αδρεναλίνη και πολύ αίμα. Επιπροσθέτως τα τελευταία χρόνια έχουμε βομβαρδιστεί και από πολλά καλά ή κακά παιχνίδια με post-apocalyptic ατμόσφαιρα και zombies, σε σημείο που έχουμε αρχίσει ακόμα και οι λάτρεις του concept αυτού να μπουχτίζουμε. Τη διαφορά ήρθε να κάνει η πολωνική 11 Bit Studios με ένα νέο τίτλο που από τα πρώτα της κιόλας trailers εντυπωσίασε το κοινό. Το This War of Mine δεν είναι κάτι συνηθισμένο, δεν επικεντρώνεται σε στρατιώτες με super πανοπλίες, ούτε σε νεκροζώντανους που εξαπλώνουν την αρρώστια τους. Αντιθέτως κρατά το σενάριο εκτός επιστημονικής φαντασίας και παρουσιάζει την πραγματική, εξαθλιωτική ζωή από την πλευρά του άμαχου και αθώου πληθυσμού κατά τη διάρκεια του πολέμου, πλαισιομένη από πραγματικά γεγονότα και εμπειρίες. Δίνει στον όρο “survival” μία νέα σημασία, όπου δεν αρκεί να βρεις λίγο φαγητό και να ανάψεις μια φωτιά το βράδυ. Θα ματώσεις, θα αρρωστήσεις, θα πέσεις σε κατάθλιψη και θα αναγκαστείς να κάνεις αποτρόπαια πράγματα για να επιζήσεις.

Πραγματικά εντυπωσιάστηκα από το πόσο όμορφο και μελαγχολικό μπορεί να δείξει ένα παιχνίδι με δισδιάστατο σχεδιασμό. Βαριά ατμόσφαιρα, μουντά χρώματα και ένα φίλτρο που δίνει την ψευδαίσθηση πως είναι όλα ζωγραφισμένα με μολύβι, δένουν στο σύνολο και ταιριάζουν απόλυτα με τα συναισθήματα που θέλει να αποδώσει. Ο ήχος βρίσκεται σε ικανοποιητικά επίπεδα, με διακριτικά sound effects, συνοδευόμενος από αργόσυρτες βαριές μελωδίες ανά σημεία, ενώ απουσιάζει οποιοδήποτε είδος voice over. Ξεκινώντας, έχουμε 3 χαρακτήρες να χειριστούμε, τοποθετημένους σε ένα μισορημαγμένο σπίτι με ελάχιστες προμήθειες. Ο πόλεμος έχει ξεκινήσει, ο κόσμος έχει εγκλωβιστεί σε ένα μέρος της πόλης από τις στρατιωτικές δυνάμεις και όποιος ρισκάρει να κυκλοφορήσει στους δρόμους την ημέρα, κινδυνεύει να σκοτωθεί από snipers. Εδώ δεν υπάρχουν διευκολύνσεις καθώς δε θα δούμε μπάρες ενέργειας, στατιστικά ή προβλέψεις, ενώ η κάθε απόφαση θα φέρει τις ανάλογες επιπτώσεις.

Περιμένοντας, λοιπόν, να δύσει ο ήλιος, έχουμε μια μεγάλη ποικιλία από επιλογές εντός του σπιτιού ανάλογα με τις εναπομείνασες προμήθειες και την κατάσταση των χαρακτήρων. Ο κάθε ένας από αυτούς έχει διαφορετικές ικανότητες και δεξιότητες, όπως το να μαγειρεύει κάποιος καλά με λιγότερες προμήθειες, να κινείται πιο αθόρυβα, να τρέχει γρηγορότερα κλπ. Συλλέγοντας υλικά, το βασικό είναι να προετοιμάσουμε το φαγητό όταν υπάρχει η δυνατότητα, ενώ είναι πολύ συνηθισμένο να υπάρχει ένα μικρό γεύμα μέσα στην ημέρα και ίσως όχι κάθε μέρα. Στη συνέχεια μπορούμε να φτιάξουμε κρεβάτια για πιο ξεκούραστο ύπνο, εργαλεία, σφαίρες, όπλα, φάρμακα, και πολλά ακόμα πράγματα, καθώς με τον καιρό και με αρκετή προσπάθεια μπορούμε να οχυρώσουμε το σπίτι για να αμυνθούμε καλύτερα απέναντι σε κλέφτες. Γιατί, φυσικά, ενώ δε φτάνουν οι κακουχίες του πολέμου, πολλοί θα προσπαθήσουν τη νύχτα να επιτεθούν και να κλέψουν τις προμήθειές μας για τη δική τους επιβίωση.

Πέρα από τις βασικές ανάγκες, οι άνθρωποι αυτοί δε ξεχνούν και τους καθημερινούς τους εθισμούς από καφεϊνη ή τσιγάρο που απλά θα βοηθήσουν λίγο στην ψυχολογική τους κατάσταση. Πολυτέλεια θα έλεγαν μερικοί, αλλά ένας εξαθλιωμένος νεαρός που ψάχνει μια μικρή παρηγοριά, πολλές φορές η μόνη του λύση είναι σε αυτά. Μόλις νυχτώσει, αποφασίζουμε ποιος θα κοιμηθεί για ξεκούραση ή ανάρρωση, ποιος θα φυλάξει σκοπιά και ποιος θα βγει ψάχνοντας για προμήθειες. Όσο περνούσαν οι μέρες στα δικά μου playthrough και η κατάσταση χειροτέρευε, βρέθηκα πολλές φορές στη δύσκολη θέση να στείλω έξω κάποιον άρρωστο, να μη στείλω κανέναν ή ακόμα και να μην υπάρχει σκοπιά στο σπίτι. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και ποτέ δε μπορείς να τα έχεις όλα καλυμμένα, γιατί κάποιος ή κάτι θα «στραβώσει».

Αυτός που θα βγει για να ψάξει πρώτες ύλες δεν έχει αναλάβει καθόλου εύκολο έργο. Αν είναι τυχερός ίσως βρει λίγο φαγητό στα σκουπίδια ή μερικά ξύλα για τις απαραίτητες κατασκευές. Πολλές φορές όμως θα χρειαστεί να κλέψει ή να σκοτώσει μέχρι και ηλικιωμένα ζευγάρια με το ανάλογο αντίκτυπο στην ψυχολογία όλης της ομάδας. Μπορεί κλέβοντας να βρήκα καλύτερες προμήθειες, όμως οι χορτασμένοι πρωταγωνιστές έκαναν καιρό να ξεπεράσουν το γεγονός πως είναι πλέον δολοφόνοι ή κλέφτες. Όταν, δε, οι αμυνόμενοι είναι οπλισμένοι και σε ακούσουν να ψαχουλεύεις τα πράγματά τους, είναι πολύ πιθανό να βρεθείς τραυματισμένος ή νεκρός. Το σύστημα μάχης είναι πολύ φτωχό και μερικές φορές στο αποτέλεσμα ένιωσα αδικημένος, όμως είναι φανερό πως οι δημιουργοί δεν ήθελαν να βασίσουν το παιχνίδι σε αυτό. Η κάθε είδους μάχη πρέπει να έρθει μόνο ως τελευταία λύση και δύσκολα θα έχεις το πάνω χέρι.

Μερικές φορές συναντάμε και φιλικούς ανθρώπους, είτε κατά την αναζήτηση υλικών, είτε ερχόμενοι στην πόρτα τους σπιτιού μας, οι οποίοι μας ζητούν ανταλλαγή αντικειμένων ή τη βοήθειά μας σε κάποιο mini quest. Το πρώτο μάς δίνει την επιλογή να πάρουμε κάτι που έχουμε άμεσα ανάγκη και να δώσουμε κάτι άλλο, ενώ το δεύτερο θα ανταμείψει κυρίως ψυχολογικά τους πρωταγωνιστές μας, κάτι που, πιστέψτε με, είναι μέγιστης σημασίας. Αυτό που περίμενα να δω αλλά έλειπε, ήταν κάποιος «να μου τη φέρει». Σε περίοδο πολέμου, χωρίς αστυνόμευση και με την εγκληματικότητα στα ύψη, θα ήταν πολύ λογικό να μου ζητήσει κάποιος να ανοίξω την πόρτα και να υποκριθεί πως είναι φιλικός, ενώ με την πρώτη ευκαιρία να κλέψει ή να σκοτώσει.

Με κάθε νέο playthrough έζησα μια διαφορετική εμπειρία έχοντας πάρει μαθήματα από την προηγούμενη, και προς έκπληξή μου, σε κάθε αρχή παιχνιδιού οι χαρακτήρες είναι διαφορετικοί, με ξεχωριστό background και άλλες δεξιότητες. Εκεί που δεν επενδύει καθόλου το παιχνίδι είναι στην επικοινωνία μεταξύ των χαρακτήρων. Προτιμούν να επικοινωνούν με τον παίκτη γράφοντας στο ημερολόγιό τους για να δείξουν τα συναισθήματά τους, αλλά σχεδόν ποτέ δε μιλάνε μεταξύ τους. Παρ’όλα αυτά, προσωπικά με έκαναν να δεθώ πολύ μαζί τους και να τους νοιάζομαι σε κάθε βήμα που κάνουν, ακόμα και αφού έχω σταματήσει να παίζω, κάτι που δεν το καταφέρνουν πολλά παιχνίδια πλέον.

Το παιχνίδι δε συνεχίζει για πάντα, έχει κανονικά τέλος μετά από τυχαίο αριθμό ημερών (ακούγονται από 23 έως και 50 ημέρες). Αυτό που μπορεί να αποκομίσει κανείς μέσω της εμπειρίας του με το This War of Mine είναι μία πιο κοντά στην πραγματικότητα άποψη και οπτική για τα δεινά ενός πολέμου. Περνώντας μερικές ώρες μέσα στον κόσμο του, ενστερνίστηκα απόλυτα το πρώτο graffiti που είδα σε τοίχο έξω από το σπίτι όπου ξεκίνησα: “Fuck the War!”