Reanimal Review - Το “πραγματικό Little Nightmares“;

Το δυσκολότερο επίτευγμα στη βιομηχανία του σήμερα είναι να δώσεις χαρακτήρα στο δημιούργημά σου. Χαρακτήρα που μπορεί σε ακολουθεί και εκτός των ορίων του δικού σου project. Η Tarsier Studios, κάτι τέτοιο το έχει καταφέρει περίφημα με τα Little Nightmares, τα οποία επικοινώνησαν ένα ιδιαίτερο είδος παιδικού τρόμου, όπου ευάλωτοι «μικροί» χαρακτήρες δοκιμάζονται σε αλλόκοτα, σκοτεινά και αφιλόξενα περιβάλλοντα, στα οποία πάντα ελλοχεύει μια απειλητική φιγούρα. Χωρίς βαριά αφήγηση και με μπόλικα νοήματα πίσω από κάθε εικόνα, αυτά τα παιχνίδια έχουν κερδίσει επάξια μια θέση στα «αγαπημένα μας μικρά».

Αν και το franchise άλλαξε χέρια από την publisher εταιρία και εν τέλει, συνεχίστηκε -λιγάκι πιο νωχελικά- με το Little Nightmares 3 δια χειρός Supermassive Games, ο διακαής πόθος της Tarsier Studios να συνεχίσει το ταξίδι της με τα παιχνίδια της, γέννησε το Reanimal. Πρόκειται για ένα «προσωπικό» απωθημένο της τελευταίας, το οποίο δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις και μόνο λίγες εικόνες αρκούν για να καταλάβει κανείς πως μιλάμε για το επόμενο Little Nightmares των «αυθεντικών» δημιουργών. Η κοινότητα το βάφτισε ως το «πραγματικό Little Nightmares 3» και κάπως έτσι τα πράγματα πήραν μόνα τους το δρόμο τους.

Το Reanimal αφηγείται και πάλι την ιστορία μικρών παιδιών, τα οποία για άγνωστο λόγο βρίσκονται χαμένα, απεγνωσμένα και τρομαγμένα σε ένα δυστοπικό, σκοτεινό και απειλητικό περιβάλλον. Η περιπέτεια διαδραματίζεται μέσα από τα μάτια δύο μικρών χαρακτήρων, ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Αν το παιχνίδι παίζεται solo, τότε ο παίκτης παίρνει το ρόλο του αγοριού, με το κορίτσι να ελέγχεται από την AI. Διαφορετικά, ο δεύτερος παίκτης (local και online co-op) χειρίζεται το κορίτσι με τη μάσκα.

Το σενάριο για ακόμη μία φορά το αφηγείται κυρίως το περιβάλλον. Οι πρωταγωνιστές θα διασχίσουν μέρη και τοποθεσίες που είναι φανερό πως κρύβουν τα δικά τους μηνύματα. Βέβαια, στην πορεία του ταξιδιού τους, θα βρουν και άλλους μικρούς χαρακτήρες και με ελάχιστα voice overs, το κουβάρι του μυστηρίου ξετυλίγεται σταδιακά. Δε σας κρύβω πως βρήκα το Reanimal το πιο σκληρό σε επίπεδο γραφής από κάθε άλλο παιχνίδι της Tarsier. Δε φοβάται να δείξει πολύ ωμές εικόνες, ενώ τα θέματα που πραγματεύονται είναι σοβαρά και σκοτεινά. Το παιχνίδι μιλάει για τραύματα, για ψυχισμό, για πόλεμο, για απώλεια, για απομόνωση, αλλά και για εκδίκηση. Το δε φινάλε, και δει το plot twist του, το βρήκα θριαμβευτικό. Είναι με διαφορά, το πιο ώριμο και σεναριακά βαθύτερο παιχνίδι που έχουμε δει στη σειρά.

Το Reanimal ακολουθεί την ίδια συνταγή με αρχικά Little Nightmares σε βαθμό…προβληματικό. Και εξηγούμαι. Δεν έχω κανένα θέμα με το όλο στήσιμο του συγκεκριμένου genre (γιατί, ας μην κρυβόμαστε, για δικό του genre μιλάμε). Το δικό μου πρόβλημα έχει να κάνει με το ότι το παιχνίδι δεν προχωράει σχεδόν καθόλου τη συνταγή του gameplay και πατάει με ακρίβεια στους ίδιους μηχανισμούς με τα δύο πρώτα παιχνίδια του franchise. Σε αντίθεση με το Little Nightmares 3, που αδιαμφισβήτητα τόλμησε νέες ιδέες, το Reanimal, πέραν μερικών ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν καινοτομεί και δε φέρνει φρέσκο υλικό στο τραπέζι.

Κλασικά, λοιπόν, έχουμε και εδώ υποτυπώδες platforming, γρίφους που απαιτούν τη συνεργασία των δύο πρωταγωνιστών χωρίς κάποιες χαρακτηριστικές εκπλήξεις και stealth μηχανισμούς που λειτουργούν πολύ ικανοποιητικά. Οι μοναδικές ευχάριστες προσθήκες είναι οι melee μάχες -στις οποίες, όμως, δεν εμβαθύνει ιδιαίτερα το παιχνίδι- και μερικά εντυπωσιακά set pieces δράσης που δε θέλω να αναλύσω ελέω spoilers. Τέλος, το παιχνίδι το έπαιξα την ημέρα του launch του και αντίκρισα επίσης κάποια bugs και glitches που ευελπιστώ να διορθωθούν γρήγορα.

Ας μην κρυβόμαστε, όμως, πίσω από το δάχτυλό μας. Είναι φανερό πως η Tarsier δεν στόχευε σε μία εντελώς διαφορετική gameplay εμπειρία και εστίασε πολύ περισσότερο στην κλίμακα και την αφήγηση του περιβάλλοντος. Και η αλήθεια είναι πως σε αυτό, το Reanimal είναι εντυπωσιακό! Μεγάλα, αχανή περιβάλλοντα, με φωτογραφία και παλέτα χρωμάτων που μιλάει στη ψυχή όλων αυτών που λατρεύουν τα ατμοσφαιρικά παιχνίδια. Η σκηνοθεσία και η καλοδουλεμένη κάμερα που δείχνει με συγκεκριμένο ρυθμό αυτά που πρέπει να δει ο παίκτης, είναι στοιχεία που το στούντιο έχει αποδείξει πως κατέχει. Λάτρεψα τα περιβάλλοντα, τα fixed πλάνα, τους σκοτεινούς ορίζοντες και την «ανοιχτωσιά» που τόσο μου έλειπε πλέον από παιχνίδι της σειράς.

Στον τεχνικό τομέα, δεν υπάρχουν εκπλήξεις. Το Reanimal είναι ένα ακόμη πανέμορφο παιχνίδι της σειράς, με εκπληκτικούς φωτισμούς, physics-based animations, καταπληκτική απόδοση των υφών των αντικειμένων και ευκρινέστατα textures. Ο ήχος είναι φανταστικός και λεπτομερέστατος, ενώ το πεντάγραμμο για ακόμη μία φορά ανατριχιαστικό και ταιριαστό με την εικόνα. Μάλιστα, μερικά πιο «επικά» βαριά θέματα, εμπνευσμένα από το ύφος του θρύλου Jóhann Jóhannsson, δίνουν το κάτι παραπάνω στην εμπειρία.

Και για το τέλος άφησα το κατά την άποψή μου, μεγαλύτερο μειονέκτημα του Reanimal: τη συνολική του διάρκεια, πάντα σε συνάρτηση με τα χρήματα που ζητάει. Το παιχνίδι μπορεί να ολοκληρωθεί σε 3 ώρες και 30 λεπτά, που για τα €40 ευρώ που ζητάει, είναι μία διάρκεια που απογοητεύει πλήρως.

Δεν είμαι από αυτούς που ζυγίζουν λεπτά και ευρώ, αλλά εδώ θεωρώ πως πρόκειται για ένα πακέτο που δε βγάζει και πολύ νόημα. Ναι, περιμένουμε επιπλέον υλικό μέσω επερχόμενων DLCs, που όμως έρχονται υπό τη μορφή Season Pass επί πληρωμή. Όπως και να ‘χει, μια διάρκεια 6-7 ωρών θα ήταν πολύ ιδανικότερο σενάριο.