Kingdom Come Deliverance 2 Review – Η τύχη αγαπάει τους γενναίους…

Αν υπάρχει κάτι που πραγματικά αγαπώ και σέβομαι σε αυτό το μέσο είναι όταν πετυχαίνουν προσπάθειες που δεν προέρχονται από μεγάλα σαλόνια, ούτε υποστηρίζονται από μεγάλες πλάτες. Θέλει, εκτός από τύχη, πολλά κότσια να βγεις και να τα βάλεις με τα θηρία. Κι όμως, κάποιοι το κάνουν και δε φοβούνται, ούτε να ρισκάρουν, ούτε να «ματώσουν».

Μπορώ να αναφέρω αρκετά παραδείγματα, αλλά η παρούσα φάση με υποχρεώνει να σταθώ στο εγχείρημα των Τσέχων της Warhorse και το Kingdom Come: Deliverance του 2018. Οι ευρωπαίοι developers κατάφεραν να κερδίσουν τους gamers με το…σπαθί τους, με έναν τίτλο που παρά τις τεχνικές ανισορροπίες, κουβαλούσε μία τρομακτικά φιλόδοξη υπεροχή έναντι παρόμοιων γιγαντιαίων RPGs. Ένας απρόσμενα «αληθινός» κόσμος, όχι μόνο ως προς την εμφάνιση, αλλά κυρίως ως προς την αίσθηση. Αυθεντικές μάχες, αυθεντικός μεσαίωνας, με σενάριο που σε κρατούσε διαρκώς σε επαγρύπνηση και μία RPG ραχοκοκαλιά που ελάχιστες φορές έχουμε σε παιχνίδι του είδους. Το KCD έκανε πράγματα πριν το Red Dead Redemption 2, δοκίμασε ιδέες που ούτε τα μεγάλα στούντιο είχαν δοκιμάσει, όπως η ρεαλιστική προσέγγιση στο σύστημα μάχης και παρέδωσε εν τέλει ένα από τα καλύτερα παιχνίδια εκείνης της περιόδου.

Επτά χρόνια μετά και με τη βοήθεια του word of mouth, κατάφερε να χαράξει μία τίμια εμπορική πορεία, το Kingdom Come Deliverance υποδέχεται το διάδοχό του, ένα sequel που νομίζω πως όλοι οι λάτρεις του πρώτου παιχνιδιού ονειρευόμασταν. Πριν ξεκινήσω να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου για το δεύτερο παιχνίδι της Warhorse, οφείλω να δώσω τα εύσημα σε αυτούς και την publisher εταιρία, που σε αντίθεση με άλλες κυκλοφορίες, έδωσαν πρόσβαση στο πλήρες παιχνίδι, σε κριτικούς και μέσα έναν ολόκληρο μήνα πριν την κυκλοφορία του. Το λιγότερο τίμιοι και με αέρα αυτοπεποίθησης θα έλεγα…

Στο Kingdom Come Deliverance 2, ο παίκτης μπαίνει και πάλι στις δερμάτινες μπότες του Henry, του βασικού πρωταγωνιστή του πρώτου παιχνιδιού. Μαζί με τον Lord Hans Capon, το οποίο ο ήρωάς μας υπηρετεί, καλούνται να μεταφέρουν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα στον τοπικό άρχοντα, κάπου στην Βοημία. Πολύ γρήγορα θα πέσουν θύματα μιας ομάδας bandits και θα μπλέξουν σε μία ιστορία γεμάτο κακοτυχίες, μπελάδες και ευτράπελα. Όσο οι ώρες και οι μέρες περνούν, βυθίζονται ακόμη περισσότερο σε μία πολύ σκοτεινή πλεκτάνη, από την οποία για να βγουν, πρέπει να καταθέσουν «ψυχή τε και σώματι». Η ιστορία στο KCD2 ξεκινάει λιγάκι νωχελικά για να είμαι ειλικρινής, αλλά αρχίζει και αποκτάει πραγματικό ενδιαφέρουν μετά τις πρώτες 10-15 ώρες. Ωστόσο, η γραφή δεν χάνει την ευκαιρία να εξελιχθεί και να φανερώσει αδυναμίες, πάθη και…αμαρτίες των πρωταγωνιστών. Βρήκα εξαιρετικό τον τρόπο που ομαλά και οργανικά καλύπτει το κενό σε περίπτωση που κάποιος δεν έχει ασχοληθεί με τον αρχικό τίτλο, πράγμα που κάνει το KCD2 προσβάσιμο ακόμη και σε νέους για το franchise (πλέον) παίκτες.

Παρόλο που βρισκόμαστε στον Μεσαίωνα, οι δημιουργοί καταφέρνουν να κάνουν τα κοινωνικά σχόλια μέσω της γραφής, που καυτηριάζουν σχεδόν τέλεια τη σήμερον ημέρα. Οπότε κατά τη διάρκεια των 60-70+ ωρών που θα περάσουν οι παίκτες στον κόσμο του KCD2, θα κάνουν έντονες συνδέσεις με το τώρα και ανάλογα με το πόσο παρατηρητικοί είναι θα εισπράξουν πολλά μηνύματα. Με απλά λόγια, θέλω να πω πως ο τίτλος είναι σκεπτόμενος, σύγχρονος και δε φοβάται να θίξει θέματα.

Όπως συνέβαινε και με το πρώτο παιχνίδι, έτσι και εδώ, μιλάμε για ένα καθαρόαιμο RPG, με επιλογές, με ένα σύστημα επιβίωσης που σε υποχρεώνει να τρέφεσαι, να κοιμάσαι, να καθαρίζεσαι και να προσέχεις τι λες, τι κάνεις, μιας και κάθε τι που συμβαίνει εντός του κόσμου, σε ακολουθεί παντού και για πάντα. Δεν «διαγράφεται» τίποτα, δεν ξεχνιέται τίποτα! Αυτό, είναι κατά την άποψή μου, το διαμάντι που κρύβει στα σπλάχνα του το KCD2. Πλην του Baldur’s Gate 3, δε θυμάμαι να έχω παίξει άλλο παιχνίδι με τέτοια «μνήμη» και με τόσο φανερές επιπτώσεις στις πράξεις και στα λεγόμενα του πρωταγωνιστή.

Ο κόσμος θυμάται, ακούει φήμες, μαθαίνει τα νέα και προσαρμόζεται αναλόγως. Είναι σχεδόν τρομακτικό το τι μπορεί να καταγραφεί στο «σκληρό δίσκο» του open world στοιχείου του, σε βαθμό που σε κάνει να σκέφτεσαι διπλά και τριπλά πριν κάνεις ή πεις το οτιδήποτε. Παρόλο που δεν χάνει πλήρως την gaming λογική του, το παιχνίδι προσπαθεί και σε έναν τεράστιο βαθμό καταφέρνει να βασίζεται περισσότερο στην κοινή λογική. Επί παραδείγματι, ψάχνεις για ένα φτυάρι; Ε, πήγαινε σε κάποιο κοντινό νεκροταφείο και ίσως μπορέσεις να κλέψεις ένα. Αυτό βέβαια δε θα στο πει ποτέ το παιχνίδι. Θα πρέπει εσύ να το σκεφτείς. Μπορώ να δώσω χιλιάδες παρόμοια παραδείγματα, αλλά νομίζω πως πιάσατε το νόημα.

Θα πρέπει, όμως, να προειδοποιήσω τους «νέους» στα Kingdom Come, πως και ο δεύτερος τίτλος είναι πνιγμένος σε ατελείωτες γραμμές διαλόγων και άπειρα cutscenes. Θα πρέπει, λοιπόν να εξοπλιστείτε με μπόλικη υπομονή και να αποδεχτείτε πως θα «μιλάτε» πολύ περισσότερο απ’ ό,τι θα «μάχεστε». Δεν είναι Witcher, ούτε Skyrim. Είναι περισσότερο «ντεντέκτιβ» RPG, παρά ένα αμιγώς action παιχνίδι. Αυτό, βέβαια δε σημαίνει ότι οι μάχες περνούν σε δεύτερη μοίρα. Απεναντίας, στο sequel έχει δοθεί ιδιαίτερη έμφαση στο σύστημα μάχης και έχει δεχθεί μερικές εξαιρετικές προσθήκες, όπως το crossbow ή τα πυροβόλα όπλα με πυρίτιδα, τα οποία ανοίγουν μία πιο ranged διάσταση στις συγκρούσεις.

Σε γενικές γραμμές, η μάχη έχει εκείνη την δύστροπη, βαριά και «ρεαλιστική» δομή, ωστόσο έχουν γίνει μερικές αλλαγές ως προς την αμεσότητα, κυρίως στα του χειρισμού. Νιώθεις, δηλαδή, ότι ο Henry υπακούει πιο άμεσα και με περισσότερη ακρίβεια στις εντολές του παίκτη. Το learning curve τους είναι λιγάκι ζόρικο στην αρχή, αλλά άπαξ και μπεις στη φιλοσοφία τους, οι μάχες γίνονται απολαυστικές και εθιστικές. Και πιστέψτε με, θα βρεθείτε σε πολύ μεγαλύτερα πεδία μαχών σε σχέση με το πρώτο KCD, οπότε ετοιμαστείτε να…ματώσετε!

Εκτός από το τεράστιο main quest το οποίο απλώνεται σε δύο μεγάλες περιοχές, οι δύο χάρτες είναι γεμάτοι από δευτερεύουσες αποστολές και δραστηριότητες. Από το να παίξεις «ζάρια» με κάθε λογής αντιπάλων και να κάνεις αγγαρείες για merchants, μέχρι να ληστέψεις άμαξες και…εκκλησίες, αρκεί να βγαίνουν τα προς το ζην. Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν συνάντησα πολλά καλά side quests, οπότε από ένα σημείο και μετά έπεσα με τα μούτρα στη βασική ιστορία. Σίγουρα θα υπάρχουν αρκετές δευτερεύουσες αποστολές με μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά εμένα με τράβηξε πολύ περισσότερο η κεντρική ιστορία.

Επιπροσθέτως, ελέω του υπερβολικού ρεαλισμού σε ορισμένες διαδικασίες, όπως το crafting/repairing των όπλων, το μαγείρεμα ή η παραγωγή potions, με κούρασε αρκετά νωρίς στο παιχνίδι, με αποτέλεσμα να προτιμώ «έτοιμα» κι ας τα πληρώνω, παρά να κάθομαι με τις ώρες για να διαβάζω tutorials. Ναι, εκτιμώ την εμμονή των developers να παραδώσουν κάτι που αγγίζει την πραγματικότητα, αλλά εν τέλει θαρρώ πως λειτουργεί εις βάρος του ρυθμού και του χτισίματος του μομέντουμ. Μια πιο ενδιάμεση διαφυγή όλης αυτής της ταλαιπωρίας, θα ήταν σαφέστατη ευπρόσδεκτη.

Και περνάω σε αυτό που κατά τη γνώμη μου, «κερδίζει» το στοίχημα που βάζει το KCD2 με το σύγχρονο gaming: στον κόσμος του. Δεν έχω δει και κυριολεκτώ, κάτι πιο «ζωντανό» και «αληθινό» από αυτό που συνάντησα στο πόνημα των Τσέχων. Ένας πειστικότατος μεσαίωνας, με μια φύση τόσο αφοπλιστικά ρεαλιστική που σε πνίγει. Ο σεβασμός με τον οποίο έχουν μεταφέρει εκείνη την εποχή, εκείνων των τόπων της Βοημίας, είναι αριστουργηματικός. Κάθε γωνιά, κάθε κτήριο, κάθε χωριό είναι φτιαγμένο προσεγμένα και με ιστορικές βάσεις.

Μέσα από το KCD2 ο κόσμος, μεταξύ άλλων, μαθαίνει και ιστορία. Πρόσωπα που υπήρχαν στο παρελθόν, πραγματικά κάστρα, αληθινές πόλεις, ιστορικά ακριβή γεγονότα, όλα μεταφερμένα με φοβερό μεράκι και προσοχή. Η εμμονή τους να δείξουν πως πραγματικά ήταν να ζεις στην τότε εποχή, απέδωσε καρπούς. Δεν χόρταινα να κάνω βόλτες, να μαθαίνω τα μέρη, να ανακαλύπτω τις πλαγιές, να διασχίζω τη φύση, να κυνηγάω σε αυτήν και να αναπνέω το οξυγόνο της τότε χώρας που τώρα λέγεται Τσεχία.

Όλα αυτά υλοποιούνται με τη δύναμη της Cry Engine, η οποία απ’ ό,τι φαίνεται συνεχίζει να εντυπωσιάζει και να μπορεί να σταθεί επάξια στο ύψος των περιστάσεων. Τεχνικά το παιχνίδι είναι χάρμα οφθαλμών και «τρέχει» εξαιρετικά ακόμη και σε πιο αδύναμα hardware. Έπαιξα το KCD2 σε καλό PC, αλλά έχω γράψει και μπόλικες ώρες στο ASUS Rog Ally X στο οποίο τρέχει παραπάνω από ικανοποιητικά.

Δυστυχώς, δεν έχω άποψη για την έκδοση των κονσολών, αλλά κάτι μου λέει πως και εκεί ο τίτλος θα δείχνει υπέροχος. Σε επίπεδο bugs, δε μπορώ να πω ότι συνάντησα κάτι πολύ αποτρεπτικό, πέραν μερικών συνηθισμένων glitches που θαρρώ πως θα εξαλειφθούν, αν όχι με το Day One Patch που θα έχει μέγεθος μερικές δεκάδες GBs, σίγουρα με τα επόμενα updates.

Ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στο σχεδιασμό του ήχου, αλλά και στη μουσική, την οποία επιμελείται ο υπέροχος Jan Valta και η συμφωνική ορχήστρα της Πράγας.