ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΤΟ ΔΩ; | Almost Famous (2000)

Πλοκή:

Ένας πανέξυπνος 15χρονος που μεγαλώνει με την υπερπροστατευτική μητέρα του, προσλαμβάνεται από το διάσημο μουσικό περιοδικό Rolling Stone για να ακολουθήσει τους Stillwater, μια (ψεύτικη) rock μπάντα, στην περιοδεία τους ώστε να γράψει ένα αφιέρωμα.

Δώσε μου και λίγο context

Βασισμένο στις προσωπικές εμπειρίες του ίδιου του (σκηνοθέτη και σεναριογράφου της) Cameron Crowe, που έγραφε για το Rolling Stone όταν ήταν έφηβος, το Almost Famous είναι ένα ημι-αυτοβιογραφικό έργο με συντελεστές ανθρώπους που έχουν αληθινά βιώματα από την δεκαετία του 70 όπου η Rock μουσική βρισκόταν στο απόγειο της δημοφιλίας της.

Ας πούμε, εκτός από τον ίδιο τον Crowe, κάποια τραγούδια των Stillwater, του φανταστικού συγκροτήματος της ταινίας, τα έγραψε ο Crowe με την τότε γυναίκα του, Nancy Wilson (που υπογράφει γενικότερα την μουσική της ταινίας), κιθαρίστρια των Heart, ενώ, ο Peter Frampton (των Humble Pie), που είχε και συμβουλευτικό ρόλο στην ταινία, έγραψε τα υπόλοιπα. Αξίζει να σημειωθεί πως κιθάρα σε αυτά τα κομμάτια παίζει ο Mike McCready, κιθαρίστας των Pearl Jam. Η ταινία δεν είχε εμπορική επιτυχία αλλά χάρισε στον Crowe ένα Όσκαρ καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου.

Γιατί να δω;

Γιατί είναι νομίζω η καλύτερη ταινία που έχει γίνει ποτέ για το φαινόμενο της Rock μουσικής. Και κάνει κάτι πάρα πολύ δύσκολο: αποδομεί την εποχή και την κουλτούρα της χωρίς να την γκρεμίζει. Ο Crowe βγάζει στην επιφάνεια όλα τα κακώς κείμενα και τις αντιφάσεις του μουσικού/κοινωνικού κινήματος σε μια εποχή που βρίσκεται μετέωρο ανάμεσα στις ρομαντικές ρίζες του και την εμπορευματοποίηση, αλλά, το κάνει αναδεικνύοντας ταυτόχρονα και όλα όσα το έκαναν αγνό και αληθινό.

Για την υπέροχη επιλογή τραγουδιών. Αν είστε της κλασικής Rock, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα soundtracks όλων των εποχών. Από Led Zeppelin, Deep Purple, Bowie, Who, Allman Brothers, Lynyrd Skynyrd, Yes μέχρι Simon and Garfunkel και Elton John, μιλάμε για κομμάτια απόλυτα αντιπροσωπευτικά της εποχής και όλα τους πολύ εύστοχα τοποθετημένα μέσα στην ταινία.  

Γιατί είναι από αυτές τις ταινίες που έχει γίνει τόσο πετυχημένο cast που δεν μπορείς να φανταστείς κανέναν άλλο ηθοποιό σε βασικό ρόλο (εξαιρώντας τον Jimmy Fallon που μοιάζει σαν να παίζει σε σκετς της εκπομπής του). Φυσικά ο τεράστιος Philip Seymour Hoffman κλέβει την παράσταση ως ο χειμαρρώδης, αδυσώπητος κριτικός που λειτουργεί σαν μέντορας του πρωταγωνιστή, θυμίζοντάς μας ξανά πως είχε την απίστευτη ικανότητα να παίζει εκκεντρικούς, στα όρια της καρικατούρας, ρόλους και να τους δίνει απροσδόκητο βάθος.

Πολύ ευχάριστη έκπληξη και ο Patrick Fugit στον πρωταγωνιστικό ρόλο, που παρεμπιπτόντως ήταν και ο πρώτος ρόλος της καριέρας του, αλλά και η Kate Hudson που θεωρώ πως κάνει την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι σήμερα. Για την Frances McDormand, δεν χρειάζεται να πω κάτι. Εξυπακούεται πως είναι εκπληκτική στον ρόλο της αυστηρής, υπερπροστατευτικής μαμάς και κλέβει κάθε σκηνή στην οποία εμφανίζεται.  

Για την στιγμή στο λεωφορείο που μπαίνει το Tiny Dancer του Elton John.

Γιατί εκτός από μια ταινία για τη Rock, είναι και μια πολύ αστεία, γλυκιά και πολύ “ζεστή” ιστορία ενηλικίωσης.

Γιατί θίγει και αναπτύσσει πολύ έξυπνα και τα θέματα της δημοσιογραφικής ακεραιότητας και της πολύπλοκης σχέσης μεταξύ δημοσιογράφου/ καλλιτέχνη, σε αυτό που ονομάζουμε “enthusiast press”, δηλαδή τον τύπο που αποτελείται κυρίως από ανθρώπους που αγαπάνε και ως fans το μέσο που καλύπτουν. Μπορείς να είσαι φίλος με τους καλλιτέχνες και αν όχι, ποια είναι η φύση της σχέσης που δημιουργείται; Τελικά, ποιος εκμεταλλεύεται ποιον, αν υπάρχει προσωπική σχέση;