Η νέα σεζόν της ανθολογίας Monster στο Netflix επιχειρεί να βουτήξει ξανά στον βούρκο του αμερικανικού εγκλήματος, αυτή τη φορά με επίκεντρο τον διαβόητο Ed Gein. Από τον Norman Bates του Psycho έως τον Leatherface του The Texas Chain Saw Massacre και τον Buffalo Bill της The Silence of the Lambs, ο Gein υπήρξε η αφετηρία μιας ολόκληρης μυθολογίας γύρω από το είδος του τρόμου και του εγκλήματος.
Η σειρά αποτελείται από οκτώ επεισόδια και είναι η τρίτη σεζόν της ανθολογίας Monster που δημιουργήθηκε από τον Ryan Murphy και τον Ian Brennan. Τον ρόλο του Ed Gein υποδύεται ο Charlie Hunnam, ενώ τη μητέρα του Augusta ενσαρκώνει η Laurie Metcalf. Στο καστ συμμετέχουν επίσης η Suzanna Son ως Adeline Watkins, η Lesley Manville ως Bernice Worden, ο Tom Hollander στον ρόλο του Alfred Hitchcock και ο Joey Pollari ως Anthony Perkins. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Max Winkler, ενώ το σενάριο φέρει την υπογραφή του Ian Brennan.
Ο Charlie Hunnam, σε μια απρόσμενη αλλά και αμφιλεγόμενη ερμηνευτική επιλογή, υποδύεται τον Ed Gein ως μια ιδιόμορφη καρικατούρα, με τη χαμηλόφωνη αλλά ψηλή σε τόνο φωνητική μανιέρα, την κοφτή κινησιολογία και τον τρόπο που προσπαθεί να εξωτερικεύσει τα συναισθήματά του μέσα από το σώμα και τις εκφράσεις του, αδυνατεί τελικά να γίνει πειστικός. Σε μέτριο επίπεδο κινούνται και οι υπόλοιπες ερμηνείες, καθώς όσοι πλαισιώνουν τον Hunnam εμφανίζονται είτε υπερβολικοί στις αντιδράσεις τους είτε εντελώς αδιάφοροι στην παρουσία τους στην οθόνη.
Αν και αφηγηματικά δεν υπάρχει καμία μα καμία απολύτως συνοχη, είναι ενδιαφέρουσα η η μετα-κινηματογραφική διάσταση του έργου, εκεί όπου ο Murphy εισάγει τον Alfred Hitchcock και τον Anthony Perkins για να σχολιάσει τη δημιουργία του Psycho, ακόμα και την δημιουργία του The Texas Chain Saw Massacre, του Tobe Hooper. Θεωρητικά, θα μπορούσαμε να βρεθούμε στο επίκεντρο μιας φιλοσοφικής ανατομίας της τέχνης του τρόμου. Όμως η σειρά αποτυγχάνει να αρθρώσει ουσιαστικό λόγο πάνω στο πώς η βία μεταμορφώνεται σε μυθοπλασία και πώς το κοινό καθίσταται συνένοχο μέσα από την κατανάλωσή της. Όχι, τίποτα από αυτά δεν συμβαίνει και το μοναδικό πράγματα που τελικά καταφέρνει είναι σύγχυση, μπέρδεμα και μια αίσθηση κενού.
Αυτό που θέλω να πω είναι πως στην πλοκή, η οποία ουσιαστικά απουσιάζει και περιορίζεται σε μια σειρά γεγονότων χωρίς συνοχή, η ένταξη των Hitchcock, Perkins και Hooper δεν πρόσφερε τίποτα ουσιαστικό, αντίθετα, αφαίρεσε πράγματα. Ακόμη όμως και σε θεματικά, αν η πρόθεση ήταν να ειπωθεί κάτι μέσα από αυτές τις συνδέσεις, το αποτέλεσμα αποδείχθηκε ατσούμπαλο, αχρείαστο και επιφανειακό.
Εν κατακλείδι, τα βαθιά δομικά προβλήματα της σειράς, όπως η αποσπασματική αφήγηση, οι ρηχοί χαρακτήρες, η απουσία θεματικής κατεύθυνσης αλλά και αδιάφορες ερμηνείες, συνθέτουν ένα τουλάχιστον αδιάφορο απότελεσμα. Ωστόσο, αν κάποιος θα ήθελε πεισματικά να βρει θετικά τότε αυτά θα πρέπει να είναι κάποιες σκηνές τίμια στημένες, όπως η στιγμή της ανάκρισης, της ανακαλύψης της φρίκης που επικρατουσε μέσα σε εκείνο το σπίτι και τέλος στη φωτογραφική απεικόνιση της ατμόσφαιρας της δεκαετίας του 1950 που αποδίδεται με μια οπτική συνέπεια και προσοχή στη λεπτομέρεια.
