Squid Game Season 3 Review: Ένα φινάλε που διχάζει

Το Squid Game δεν έγινε παγκόσμιο φαινόμενο μόνο χάρη στην ωμή του βία και τις παιχνιδιάρικες θανατηφόρες δοκιμασίες, αλλά κυρίως επειδή κατάφερε να μετατρέψει μια αλληγορία για την ανθρώπινη επιβίωση σε στοχευμένο κοινωνικό σχόλιο.

Στο επίκεντρο του κόσμου του βρίσκεται η απόγνωση των περιθωριοποιημένων, η ανισότητα, τα οικονομικά χρέη και η αδυσώπητη πίεση του ανταγωνισμού, όλα ντυμένα με τη φόρμα ενός παιχνιδιού. Όπως συνέβη παλιότερα με το ιαπωνικό Battle Royale, το καναδικό Cube ή ακόμη και με το εμπορικότερο Hunger Games, η ιδέα πως ο άνθρωπος καλείται να παίξει για τη ζωή του μέσα σε ένα τεχνητό και απάνθρωπο σύστημα φαίνεται να αγγίζει κάτι στο κοινό του σύγχρονου κόσμου, ανεξαρτήτως πολιτισμικής προέλευσης.

Ύστερα από τρεις σεζόν, λοιπόν, το Squid Game ολοκληρώνει την πορεία του στο Netflix, φτάνοντας στο τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε με εκκωφαντικό τρόπο και απέκτησε ιδιαίτερη απήχηση σε διεθνές επίπεδο. Όπως συμβαίνει όμως με κάθε τηλεοπτικό φαινόμενο που εισχωρεί με τόσο θόρυβο στη μαζική κουλτούρα, το παρελθόν επηρεάζει αναπόφευκτα την κρίση για το παρόν. Όταν κάτι έχει αγγίξει εκατομμύρια θεατές σε όλον τον κόσμο και φτάνει πλέον στο μεγάλο φινάλε, είναι αναμενόμενο οι απόψεις να διίστανται. Έτσι και εδώ, η τρίτη σεζόν του Squid Game μάλλον δεν κατάφερε να συγκεντρώσει την καθολική αποδοχή του κοινού καθώς εμφανίστηκε διχασμένο ως προς το αν πρόκειται για ένα ικανοποιητικό ή απογοητευτικό φινάλε.

Αυτό που καθίσταται αμέσως σαφές στην 3η σεζόν του Squid Game είναι η πρόθεση των δημιουργών να δώσουν ένα κλείσιμο που να συνδέεται με τις βασικές θεματικές της σειράς. Η δομή παραμένει πιστή στη λογική των προηγούμενων κύκλων, με σασπένς, κλειστοφοβικές καταστάσεις και έναν διαρκή αγώνα για κυριολεκτική και ηθική επιβίωση. Το στοιχείο της έκπληξης, που αποτέλεσε βασικό ατού της πρώτης σεζόν δίνει εδώ τη θέση του σε πιο προβλέψιμες κινήσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει πως λείπει η ένταση ή οι δραματικές στιγμές. Το στοίχημα ήταν να επιτευχθεί μια συναισθηματική κορύφωση και μια αίσθηση πληρότητας, αλλά το αποτέλεσμα μοιάζει άνισο. Ορισμένες σκηνές λειτουργούν ενώ άλλες δείχνουν να επαναλαμβάνουν μοτίβα που έχουμε ήδη δει, χωρίς να προσφέρουν ουσιαστικά κάτι νέο. 

Βέβαια, δεν είναι ότι η τρίτη σεζόν αποτυγχάνει ολοκληρωτικά, διότι υπάρχουν όντως στιγμές με ένταση και συναισθηματικό βάθος. Ωστόσο, δεν καταφέρνει ποτέ να ξεπεράσει τον εαυτό της. Η εντύπωση που μένει είναι πως οι δημιουργοί είτε ξέμειναν από φρέσκες ιδέες, είτε εγκλωβίστηκαν σε μια φόρμουλα που παλιότερα λειτουργούσε αλλά πλέον δείχνει φθαρμένη, ίσως πάλι να υπήρχε όραμα, αλλά να μην αποδόθηκε με σαφήνεια στην οθόνη. Όπως και να ’χει, κάτι μοιάζει να μη δένει απόλυτα. 

Σε ό,τι αφορά τους χαρακτήρες, η τρίτη σεζόν προσπαθεί να συνεχίσει τις ιστορίες που ήδη γνωρίζουμε και να εισάγει νέα πρόσωπα, χωρίς όμως πάντα να πετυχαίνει μια ουσιαστική συναισθηματική σύνδεση, καθώς ορισμένες πορείες ολοκληρώνονται ικανοποιητικά, ενώ άλλες μοιάζουν βιαστικές ή αφήνουν ερωτηματικά.

Τελικά, το Squid Game κλείνει με μια σεζόν που παρουσιάζει σημεία κινηματογραφικής αξίας και ορισμένες δυνατές στιγμές, αλλά δεν κατορθώνει να αγγίξει την ουσία και τη δυναμική της αρχικής του έμπνευσης, αφήνοντας την αίσθηση ενός αξιοπρεπούς αλλά όχι αξέχαστου φινάλε.