Stranger Things Season 5 Vol. 2 Review: Δυσαρέσκεια, φλυαρία και αναμονή για το μεγάλο φινάλε

Αυτό που έκανε το Stranger Things να ξεχωρίσει από τις περισσότερες ιστορίες που επενδύουν στη νοσταλγία δεν ήταν η απλή αναπαραγωγή αναφορών, αλλά το γεγονός ότι λειτούργησε σαν ένα έργο που θα μπορούσαν να έχουν δημιουργήσει ο Steven Spielberg, ο Joe Dante, ο James Cameron ή ο Richard Donner, όχι ως μίμηση αλλά ως ουσιαστική συνομιλία με το πνεύμα της δεκαετίας του 80. Η καινοτομία των αδελφών Duffer υπήρξε η ικανότητά τους να ενώσουν όλα εκείνα τα στοιχεία που έκαναν αυτές τις ταινίες διαχρονικές και να τα δέσουν με έναν γλυκό, ειλικρινή, ανθρώπινο και αφηγηματικά συνεκτικό τρόπο.

Μετά το πολύ καλό πρώτο μέρος της πέμπτης σεζόν, το Stranger Things στο Vol. 2 έρχεται αντιμέτωπο με μια εμφανή μετατόπιση στον ρυθμό και στη δραματουργική του οικονομία, γεγονός που γεννά δικαιολογημένη δυσαρέσκεια, καθώς η αφήγηση εγκλωβίζεται σε έναν κύκλο διαρκούς επεξήγησης και, το πιο κρίσιμο, σε μια παρατεταμένη αίσθηση αναβολής.

Η αίσθηση της αναβολής δεν λειτουργεί εδώ ως χτίσιμο έντασης αλλά ως ουσιαστικό εμπόδιο της αφήγησης, καθώς μεγάλο μέρος των επεισοδίων αναλώνεται σε συζητήσεις που εξηγούν με υπερβολική λεπτομέρεια τι συμβαίνει και ποια είναι τα σχέδια των χαρακτήρων, σε εξομολογήσεις που δεν οδηγούν σε πραγματική αλλαγή και σε πλάνα που στήνονται, διακόπτονται και επαναλαμβάνονται χωρίς σαφή πρόοδο. Αντί η ιστορία να σφίγγει τον ρυθμό της όσο πλησιάζει στην κορύφωση, απλώνεται και σε αρκετά σημεία κουράζει, όχι επειδή απουσιάζει το συναίσθημα, αλλά επειδή αυτό επαναλαμβάνεται διαρκώς χωρίς να συνοδεύεται από ουσιαστική εξέλιξη. Οι συνεχείς παύσεις διακόπτουν τη ροή και αποδυναμώνουν την ένταση.

Έμοιαζε δηλαδή, και το αναφέρω αυτό με πραγματική λύπη, με ένα μεγάλης διάρκειας επεξηγηματικό βίντεο από το YouTube, αφιερωμένο στο τι είναι το Upside Down, ποιος είναι πραγματικά ο Vecna και με ποιον τρόπο μπορεί να ηττηθεί. Κυριαρχούσε συχνά ένα σκηνικό με πίνακες, χάρτες και μια επαναλαμβανόμενη διάταξη, όπου ένας χαρακτήρας μιλούσε και οι υπόλοιποι, σχεδόν σαν κοινό, κάθονταν γύρω του και άκουγαν. Φυσικά, παρόμοιες σκηνές υπήρχαν και σε προηγούμενες σεζόν και αποτελούν χαρακτηριστικό της σειράς, καθώς το Stranger Things ανέκαθεν αγαπούσε τις θεωρίες και τη δοκιμή τους μέσα από μια λογική που θυμίζει επιστημονική μέθοδο. Εδώ όμως αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται σε τέτοιο βαθμό που τελικά κουράζει, και το πιο σημαντικό, δεν προσφέρει την αντίστοιχη αφηγηματική πρόοδο.

Παρά τις επιμέρους αδυναμίες του δεύτερου μέρους, είμαι πολύ θετικός γι΄αυτό που έρχεται επειδή το Stranger Things εξακολουθεί να διαθέτει το βάθος, τη μυθολογία και τους χαρακτήρες που μπορούν να στηρίξουν ένα ουσιαστικό και συναισθηματικά συνεπές κλείσιμο. Οι βάσεις έχουν τεθεί, οι θεματικοί άξονες έχουν ξεκαθαρίσει και το ζητούμενο πλέον δεν είναι ο εντυπωσιασμός, αλλά η δικαίωση της διαδρομής. Το μεγάλο φινάλε, που αναμένεται την Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου, καλείται να αποχαιρετήσει όχι μόνο μια ιστορία, αλλά και μια ολόκληρη εποχή, μιας σειράς που άφησε το δικό της στίγμα στην ιστορία της τηλεόρασης.