Ο Osgood Perkins επιστρέφει μετά το Longlegs και αυτή τη φορά φέρνει μαζί του μια καταραμένη μαϊμού-παιχνίδι, ένα αιματοβαμμένο χάος και έναν παράξενο συνδυασμό τρόμου και μαύρης κωμωδίας. Το The Monkey είναι βασισμένο στο διήγημα του Stephen King από το 1980, αλλά να ξεκαθαρίσουμε κάτι - δεν είναι η τυπική King μεταφορά που περιμένετε. Αντί να εστιάζει στο σασπένς, ο Perkins, συναντά το Final Destination και μετατρέπει κάθε σκηνή θανάτου σε ένα υπερβολικό, γκροτέσκο κωμικό θέαμα.
Λειτουργεί όμως αυτό το παράξενο μείγμα τρόμου και παραλογισμού; Αυτό εξαρτάται από το κατά πόσο απολαμβάνετε να βλέπετε ανθρώπους να πεθαίνουν με εξωφρενικά βίαιους, σχεδόν καρτουνίστικους τρόπους, ενώ στο βάθος ακούγεται μια δαιμονισμένη μαϊμού να χτυπάει τα κύμβαλά της.
Η ταινία ξεκινά με τον Adam Scott σε ένα αιματοβαμμένο cameo, καθώς προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεφορτωθεί μια μαϊμού-παιχνίδι, μόνο και μόνο για να δει έναν ακόμα αποτρόπαιο θάνατο. Ο κανόνας είναι απλός: κάθε φορά που η μαϊμού αρχίζει να χτυπάει τα κύμβαλά της, κάποιος πεθαίνει. Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις και δεν υπάρχει διαφυγή.
Γρήγορα προχωράμε μερικές δεκαετίες αργότερα, όταν η καταραμένη μαϊμού εμφανίζεται ξανά στα χέρια των δίδυμων αδελφών Hal και Bill. Ως παιδιά, ανακαλύπτουν πως αυτό το αθώο φαινομενικά παιχνίδι είναι στην πραγματικότητα μια ανελέητη φονική μηχανή και μετά από μια σειρά τρομακτικών θανάτων προσπαθούν να το θάψουν για πάντα. Όμως, όπως και σε κάθε horror ταινία που σέβεται τον εαυτό της, μια κατάρα δεν μένει ποτέ θαμμένη για πολύ.
Μετά από χρόνια, ο Hal, ζει απομονωμένος και τρομοκρατημένος να δημιουργήσει σχέσεις, επειδή ξέρει ότι η μαϊμού θα βρίσκει πάντα έναν τρόπο να καταστρέψει τη ζωή του. Αντίθετα, ο Bill έχει αγκαλιάσει το χάος και πιθανώς προσπαθεί μέχρι και να το ελέγξει. Όταν οι δυο τους συναντιούνται ξανά, το λουτρό αίματος ξεκινά και πάλι, με τον έφηβο γιο του Hal να βρίσκεται στο επίκεντρο.
Αν περιμένετε ένα κλασικό Stephen King horror, μάλλον δεν θα το βρείτε στο The Monkey. Δεν μιλάμε για ένα αργό ψυχολογικό θρίλερ, αλλά για ένα ασταμάτητο σπλάτερ πάρτι. Σκεφτείτε το Final Destination, αλλά με περισσότερο μαύρο χιούμορ και μια δαιμονισμένη μαϊμού που κινεί τα νήματα.
Κάποιες σκηνές θανάτου είναι τόσο παράλογες που σχεδόν γίνονται αστείες, ενώ άλλες είναι απλώς ωμές και βίαιες. Ο Perkins φαίνεται να σπρώχνει τη βία σε τόσο ακραία επίπεδα που αγγίζει την αυτοπαρωδία.
Αλλά εδώ είναι και το πρόβλημα: Δεν θα το βρουν όλοι αστείο. Η ταινία ακροβατεί μεταξύ σοβαρού, σκοτεινού και απόλυτα γελοίου και για κάποιους θεατές, αυτή η αστάθεια στον τόνο μπορεί να είναι ενοχλητική.
Ο Perkins, επίσης, παίζει με τα horror κλισέ και το κάνει με απρόβλεπτους τρόπους. Η ένταση δεν έρχεται πάντα από το πότε θα χτυπήσει ξανά η μαϊμού, αλλά από το πόσο γελοία θα είναι η επόμενη δολοφονία. Σε κάποια σημεία, η ταινία μοιάζει να μην παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της και να το διασκεδάζει κιόλας, αλλά το αν αυτό είναι καλό ή κακό εξαρτάται αποκλειστικά από την αίσθηση του χιούμορ του θεατή.
Ο Theo James αναλαμβάνει διπλό ρόλο ως Hal και Bill. Η ερμηνεία του είναι στιβαρή σε γενικές γραμμές, αλλά το ύφος της ταινίας δεν του δίνει πολλά περιθώρια να λάμψει. Η Tatiana Maslany, ως η μητέρα των αδελφών, δίνει μια δυνατή ερμηνεία, αλλά η παρουσία της περιορίζεται μόνο σε flashbacks και ο Adam Scott, παρότι εμφανίζεται μόνο στην αρχή, βάζει τον θεατή αμέσως στο τρελό κλίμα της ταινίας. Ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής, όμως, είναι η ίδια η μαϊμού. Ο Perkins αποφεύγει σοφά τα CGI και χρησιμοποιεί ένα πραγματικό, μηχανικό παιχνίδι, το οποίο καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα και αστείο και τρομακτικό.
Συνοψίζοντας, το The Monkey δεν είναι μια ιδιαίτερα τρομακτική ταινία. Κλίνει περισσότερο προς την υπερβολή, παρά στον πραγματικό τρόμο.
Αν τώρα αποδεχτείτε την twisted αίσθηση του χιούμορ της, τις παρανοϊκές σκηνές θανάτου και το ότι δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, τότε μπορεί να περάσετε ένα τρομερά αλλοπρόσαλλο horror ταξίδι.
Θα έλεγα, λοιπόν, ότι είναι μια καλή horror ταινία; Όχι ακριβώς. Θα έλεγα ότι είναι μια αλλόκοτη, ακραία και διασκεδαστική εμπειρία; Σίγουρα.
