Call of Duty: Black Ops 6 Review – Το καλύτερο εδώ και χρόνια!

Το περσινό launch του Call of Duty Modern Warfare 3 νομίζω πως είχε αφήσει την κοινότητα με ένα ελαφρύ PTSD. Όπως είχα αναφέρει και στο review μου, το οποίο μπορείτε να βρείτε πατώντας εδώ αν θέλετε να φρεσκάρετε τη μνήμη σας, η Activision ήταν σα να πουλούσε ένα DLC αξίας  €79,99, με copy-pasted περιβάλλοντα που ήταν απλά αλλαγμένα τμήματα χαρτών του Warzone. Το αποτέλεσμα ήταν πρόχειρο και βιαστικό. Το χειρότερο Call of Duty εδώ και χρόνια. Φέτος όμως, η Activision ήρθε να εξαλείψει όλες αυτές τις ανησυχίες και παραδόξως από το χειρότερο COD εδώ και χρόνια, κυκλοφόρησε το…καλύτερο εδώ και χρόνια!

Μάλιστα, το φετινό launch νομίζω ότι είχε και έχει δύο σταυρούς να σηκώσει στις πλάτες του. Όχι μόνο έπρεπε να ανατρέψει την εικόνα που είχε δημιουργήσει το περσινό κεφάλαιο, με το οποίο η Activision ήταν σα να δοκίμαζε τα όρια για το πόσο “φτηνά” μπορεί να την βγάλει, αλλά ταυτόχρονα το Black Ops 6 είναι και ένα make-or-break παιχνίδι για την Microsoft και την Xbox Game Pass στρατηγική της. Πρόκειται για την πρώτη μεγάλη κυκλοφορία στο κολοσσιαίο franchise της Activision από τη στιγμή που η publishing εταιρεία εξαγοράστηκε έναντι περίπου 69 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ως εκ τούτου, το Call of Duty: Black Ops 6 είναι διαθέσιμο από την πρώτη μέρα της κυκλοφορίας του στο PC Game Pass και στο Xbox Game Pass Ultimate. Για το παιχνίδι αυτό η Microsoft αύξησε την τιμή της υπηρεσίας και άλλαξε τα διαθέσιμα πακέτα. Πολλοί εικάζουν πως ήταν μέχρι και ο λόγος που ξεκίνησε τις κυκλοφορίες σε άλλες αντίπαλες κονσόλες, για  να αποσβεστεί γρηγορότερα το μεγάλο κενό που δημιούργησε στα οικονομικά της η εξαγορά. Άξιζε, λοιπόν, ο κόπος;

Όπως ανέφερα, το Black Ops 6 είναι το καλύτερο Call of Duty εδώ και χρόνια, τουλάχιστον όσον αφορά το campaign, το οποίο και αφορά το review που διαβάζετε. Το ξέρω πως είναι «βαρύς» χαρακτηρισμός, αλλά θεωρώ πως τον δικαιούται και εξηγούμαι…

Ξεκινώντας το παιχνίδι δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες. Τα trailers σίγουρα μου είχαν αφήσει μια καλή εντύπωση, αλλά πάντα τα trailers των Call of Duty είναι καλά δουλεμένα. Το ίδιο ίσχυε και πέρυσι. Το campaign ξεκινά, λοιπόν, με ένα παραδοσιακό shooting gallery. Ένα άκρως φαντασμαγορικό set-piece που σου δίνει να καταλάβεις κατευθείαν πως ξεκίνησες να παίζεις μια υπερπαραγωγή. Είναι αυτό που έχουμε συνηθίσει πάνω κάτω να περιμένουμε από τη σειρά. Αυτή η πρώτη παραδοσιακή αποστολή βάζει τα θεμέλια, συστήνοντας τους χαρακτήρες και οδηγεί εν τέλει στο ξεκλείδωμα ενός κεντρικού κτηρίου που λειτουργεί ως hub για όλα όσα θα ακολουθήσουν. Η δεύτερη αποστολή, στην οποία στρατολογούμε για την off-the-grid ομάδα μας μια σημαντική χαρακτήρα, αρχίζει πιο ανοιχτά, δίνοντάς σου ως στόχο να φτάσεις σε ένα ψηλό σημείο σε έναν αρκετά πιο ανοιχτό χάρτη και ολοκληρώνεται με ένα ακόμη φαντασμαγορικό, στημένο set-piece. Όλα ΟΚ μέχρι εδώ. Από εκεί και έπειτα όμως, αφού πλέον έχεις εξοικειωθεί με τους στιβαρούς μηχανισμούς, την ιστορία και γενικότερα το παιχνίδι, αρχίζει ένα πραγματικά ξέφρενο roller coaster, το οποίο με ξάφνιασε απίστευτα.

Αυτή ακριβώς είναι η μεγαλύτερη αρετή του campaign. Έχει τεράστια ποικιλία. Κάνει πράγματα που δεν περίμενες να δεις ποτέ σε Call of Duty. Δοκιμάζει ιδέες και τα πειράματά του είναι σε πολύ μεγάλο βαθμό επιτυχημένα. Επειδή πραγματικά δεν θέλω να σας χαλάσω τις εκπλήξεις, θα αναφερθώ σε ένα παράδειγμα που έχει παρουσιαστεί και στα trailers που είχαν δημοσιευτεί πριν την κυκλοφορία του τίτλου. Το Black Ops 6 έχει πίστα τύπου-Hitman! Ναι, καλά διαβάσατε! Ο στόχος στην προκειμένη περίπτωση είναι το μάτι ενός πολιτικού που ανοίγει ένα vault με τεχνολογία αναγνώρισης ίριδας. Ωστόσο, το να φτάσεις κοντά του προφανώς δεν είναι εύκολο. Καμουφλαρισμένος ως δημοσιογράφος λοιπόν, μπορείς με απόλυτη ελευθερία να εκμεταλλευτείς διάφορους τρόπους για να φτάσεις στο στόχο, στήνοντας σενάρια όπως στα πρόσφατα Hitman. Εγώ για παράδειγμα εκμεταλλεύτηκα την κρυφή σχέση του πολιτικού με την βοηθό του και έναν καυγά με την γυναίκα του, για την πολυπόθητη φωτογραφία. Αυτό που εκτιμώ είναι ότι η συγκεκριμένη πίστα ήταν πολύ καλά δουλεμένη και η όλη τύπου Hitman περιπέτεια έμοιαζε οργανικά ενσωματωμένη και όχι κάτι που απλά μπήκε για να τικαριστεί ένα ακόμη κουτάκι.

Με τον ίδιο τρόπο το Black Ops 6 δοκιμάζει πολλές ιδέες και νομίζω πως αποτίνει φόρο τιμής σε πολλά παιχνίδια. Έχει πλήρως open-world πίστα που μου θύμισε οπτικά το Metal Gear Solid 5, όπου με ένα τζιπάκι γυρνάς στην έρημο του Ιράκ ολοκληρώνοντας διάφορα objectives. Υπάρχει πίστα που εγώ θεωρώ ότι κλείνει το μάτι στους fans των immersive sims, όπως το Prey που προσωπικά λατρεύω. Ήταν μια που δεν περίμενα να δω ποτέ σε Call of Duty και πραγματικά με σόκαρε με την καλή έννοια. Υπάρχει stealth πίστα που πρέπει να κάνεις σαμποτάζ σε μια βάση για το ντου που θα ακολουθήσει. Θα μπορούσα να συνεχίσω τη λίστα, αλλά όπως καταλάβατε από τις γενικές περιγραφές που δίνω δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά γιατί ακριβώς αυτή θεωρώ πως είναι η μεγάλη επιτυχία του φετινού COD. Υπάρχουν φρέσκες ιδέες που αν και δεν επανεφευρίσκουν τον τροχό για το gaming, δεν περίμενες να δεις με τίποτα σε Call of Duty. Όλα αυτά τα στοιχεία έχουν δεθεί αρμονικά, χωρίς να λείπουν τα shooting galleries και τα γραμμικά επίπεδα που θα περίμενε κάποιος σε COD. Έτσι, σχηματίζεται ένα σύνολο πολλών ωρών (προσωπικά νομίζω ότι μου πήρε πάνω από 8-9), το οποίο καταφέρνει να έχει συνοχή και να είναι άκρως χορταστικό.

Η Raven Software, η οποία ανέλαβε το campaign σε συνεργασία με την Treyarch, αποδεικνύει ότι είναι μια πολύ ταλαντούχα ομάδα. Με το Black Ops 6 της δόθηκε η ευκαιρία να πειραματιστεί παραπάνω και έδειξε πόσο πολύ χρειαζόταν η χιλιοειπωμένη φόρμουλα των COD λίγη περισσότερη ελευθερία. Δημιουργώντας μια εμπειρία που δεν είναι τόσο στενά στρυμωγμένη στον περιοριστικό ορισμού του κλασικού Call of Duty, έφτιαξε το καλύτερο Call of Duty εδώ και χρόνια.

Φυσικά, υπάρχουν και αδυναμίες. Η αφήγηση έχει εκπλήξεις, αλλά παρά τους καλογραμμένους χαρακτήρες της δεν αποφεύγει τα κλισέ. Για παράδειγμα, ο κακός της υπόθεσης μοιάζει λίγο με καρικατούρα, παρά την προσπάθεια να αποδοθεί ένα πλούσιο backstory ως εξήγηση. Παράλληλα, δε λείπει η προπαγάνδα υπερ των Ηνωμένων Πολιτειών και κατά των αντιπάλων της, η οποία είναι πιο στα μούτρα σου από ποτέ άλλοτε.

Στόχος αυτή την φορά είναι να σταματήσουμε την Pantheon, μια μυστική δύναμη που έχει διεισδύσει στην CIA και έχει στιγματίσει όποιον της αντιστέκεται ως προδότη των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, η Pantheon θέλει να διαλύσει στην πραγματικότητα τη CIA και σκοπεύει να εξαπολύσει ένα βιολογικό όπλο, με αποτέλεσμα να ξεκινά μια κόντρα με τον χρόνο για να την σταματήσουμε. Βασικοί χαρακτήρες σε αυτή την ιστορία είναι ο λατρεμένος Frank Woods που παρόλο που είναι καθηλωμένος πλέον μετά τα γεγονότα του Black Ops Cold War, παραμένει πιο σημαντικός από ποτέ και έχει τους πιο καλογραμμένους διαλόγους και φανταστικό voice acting.

Παρόλο που σαν gameplay δομή το παιχνίδι ήταν εντυπωσιακά απρόβλεπτο, το ίδιο δεν ισχύει και για τον βασικό κορμό του σεναρίου. Υπάρχει μεν ένα καλοδεχούμενο plot twist, αλλά δε νομίζω ότι εξερευνιέται όσο θα έπρεπε και συνολικά η ιστορία είναι ελαφρώς προβλέψιμη και όπως ανέφερα κλισέ. Λειτουργεί όμως ΟΚ ως αφορμή για την δράση.

Μιλώντας για δράση, νομίζω ότι είναι περιττό να μιλήσω για το gunplay στο Call of Duty. Αν υπάρχει κάτι που η σειρά κάνει πάντα καλά, αυτό είναι το shooting. Προφανώς το ίδιο ισχύει και στο Black Ops 6. Όλα τα όπλα έχουν μια άκρως εθιστική αίσθηση στο χειριστήριο και χορταστικό μπασάτο ήχο που σε κάνουν να μη θέλεις να σταματήσεις να παίζεις. Η ιδιαιτερότητα φέτος είναι πως ο χαρακτήρας έχει ένα backpack που συλλέγει εξοπλισμό και έτσι στη διάθεσή σου έχεις και πολλά ‘εξτραδάκια’ πέρα από τα δύο βασικά σου όπλα και τα throwables όπως οι χειροβομβίδες. Μπορείς για παράδειγμα να στείλεις στους εχθρούς σου ένα τηλεκατευθυνόμενο αμαξάκι βόμβα ή να τους στήσεις παγίδες ηλεκτρισμού. Άρτια δουλεμένη είναι και η κίνηση στο χώρο, με το omnidirectional movement που επιτρέπει το spirting, το sliding και το diving προς όλες τις κατευθύνσεις. Παράλληλα, επιλογές όπως το mantling σε τοίχους γίνονται πλέον αυτόματα, κάνοντας την εμπειρία πολύ πιο αβίαστη και οργανική. Με απλά λόγια, θεωρώ πως ‘παικτικά’ το Black Ops 6 είναι άριστο.

Το ίδιο ισχύει και για τον τεχνικό τομέα, ο οποίος για άλλη μια φορά με εντυπωσίασε. Η έκδοση που δοκίμασα ήταν αυτή του Xbox Series X. Παρόλο που υπήρχαν στιγμές που γινόταν πανικός στην οθόνη, δεν συνάντησα σχεδόν κανένα σοβαρό framedrop. Το παιχνίδι έτρεχε σταθερά και απολαυστικά στα 60FPS, με γραφικά που σε σημεία ρίχνουν σαγόνια. Πέρα από τα particle effects των εκρήξεων που γεμίζουν την οθόνη και σίγουρα εντυπωσιάζουν, σημείο αναφορά θεωρώ πως είναι και οι χαρακτήρες και τα πρόσωπα που έχουν τρομερή λεπτομέρεια. Γενικά δε νομίζω πως βρήκα κανένα σημείο του οπτικού συνόλου για το οποίο μπορώ να παραπονεθώ. Η IW είναι μια πολύ καλή μηχανή γραφικών που δίνει στα Call of Duty μια χαρακτηριστική εμφάνιση και τα κάνει να δείχνουν ξεκάθαρα υπερπαραγωγές.

Εξαιρετικό βρήκα και τον ήχο. Έχει γίνει πάρα πολύ καλή δουλειά στα εφέ που δίνουν βαρύτητα στη δράση και τα όπλα, ενώ και το voice acting είναι υψηλής ποιότητας. Η μουσική, παρόλο που προέρχεται από τον εξαιρετικά ταλαντούχο συνθέτη Jack Wall, δεν θεωρώ πως έχει πολλά κομμάτια που ξεχώρισαν, αν και συνοδεύει κατάλληλα τη δράση σε κάθε περίπτωση.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρω ότι το Black Ops 6 είναι συνολικά ένα πολύ πλούσιο πακέτο, το οποίο περιλαμβάνει και το Multiplayer, με πολλαπλά modes και χάρτες, αλλά και το λατρεμένο Zombies. Φέτος, η Treyarch αποφάσισε να επιστρέψει στο παραδοσιακό Prestige σύστημα για το Multiplayer, ενώ και τα Zombies επιστρέφουν στην round-based δομή, εκπληρώνοντας με αυτόν τον τρόπο δύο μακροχρόνιες επιθυμίες της κοινότητας. Το review αυτό όμως βασίζεται καθαρά στην εμπειρία μου με το campaign, οπότε σχετικά με το multiplayer και το zombies μπορείτε να περιμένετε περισσότερα σε κάποια από τα podcasts των Unboxholics, αφού περάσω περισσότερο χρόνο μαζί τους.