S.T.A.L.K.E.R. 2: Heart of Chornobyl Review - Φτιαγμένο με φωτιά και αίμα...

Δε ξέρω πως ονομάζεται η πάθηση που έχω με μερικά παιχνίδια, αλλά τελευταία μού έχει χτυπήσει την πόρτα σε ορισμένες κυκλοφορίες τις οποίες ανέλαβα να τις καλύψω εγώ για λογαριασμό των Unboxholics. Συγκεκριμένα, αυτό που έχω είναι πως θεωρώ κάποιους τίτλους -ή ακόμη χειρότερα- κάποιες σειρές παιχνιδιών, τόσο δικές μου που έχω την εντύπωση πως είμαι ο μοναδικός που τις αγαπάω. Ξέρω, ανόητη λογική και εγωιστικός τρόπος σκέψης, αλλά δε μπορώ απαλλαχτώ από αυτό το βάσανο, όσο κι αν προσπαθώ, οπότε πολύ απλά το αφήνω να το βιώνω μόνος, χωρίς να γίνομαι πιεστικός ή βάρος προς άλλους.

Γι’ αυτό και αυτά τα παιχνίδια, δεν τα βιάζομαι. Γι’ αυτό και το παρόν κείμενο είναι πολύ πιο αργοπορημένο από το συνηθισμένο. Το S.T.A.L.K.E.R. 2, όπως συνέβη πρόσφατα και με το Silent Hill 2, τους έδωσα το χρόνο που ήθελα, χωρίς να αισθάνομαι πίεση για την κάλυψή τους. Οι πραγματικοί gamers, ελπίζω να με καταλάβουν. Όπως και να ‘χει, μετά από 55 περίπου ώρες με το πόνημα των Ουκρανών, είμαι σε θέση να μιλήσω λίγο πιο αναλυτικά για την εμπειρία μου μαζί του.

Το S.T.A.L.K.E.R. 2 είναι ένα παιχνίδι που είσαι υποχρεωμένος να δεις πίσω από τη βιτρίνα του για να βγάλεις συμπέρασμα. Διότι δεν είναι δυνατόν να μιλάς για το τελικό προϊόν, χωρίς να λάβεις υπόψιν πως έφτασε στα χέρια μας. Το παιχνίδι αυτό είναι υλικό που το έχουν σφυρηλατήσει μέσα στη φωτιά, έχει βουτηχτεί σε αίμα και, αν τινάξεις από πάνω του τις στάχτες, εν τέλει λάμπει. Τα στάδια, τα προβλήματα και τα εμπόδια αυτής της κυκλοφορίας, δε μπορούμε να τα διανοηθούμε και μακάρι να μην τα καταλάβουμε και ποτέ. Το μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού αναπτύχθηκε κάτω από βόμβες, δίπλα στον θάνατο, με μυρωδιά μπαρουτιού. Άσχετα με τις γεωπολιτικές, κοινωνικές και προσωπικές πεποιθήσεις του καθενός μας -δεν πρόκειται να μπω σε αυτό το τρυπάκι όπως και να ‘χει- όλοι οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ο πόλεμος είναι το ίδιο τερατώδης, το ίδιο απαίσιος, το ίδιο σκοτεινός για όλες τις πλευρές.

Με βάση αυτό το μοτίβο, λοιπόν, το οποίο θέλει πολλούς Ουκρανούς developers να διακόπτουν την εργασία τους στο project για να πάνε να…πολεμήσουν, αλλά και πάρα πολλούς να έχουν χάσει συγγενείς, φίλους και γνωστούς στη μαυρίλα του πολέμου, το S.T.A.L.K.E.R. 2 πέρασε από κόλαση. Κόλαση που αρχικά πήρε τη μορφή των μεγάλων καθυστερήσεων της κυκλοφορίας και έπειτα συνεχίστηκε από τα πολλά τεχνικά προβλήματα που ταλάνισαν το παιχνίδι, λίγο πριν (όταν εμφανιζόταν στις εκθέσεις) αλλά και κατά τη διάρκεια του launch του. Κάποιοι θα πουν «ναι, αλλά εγώ πλήρωσα, όπως πληρώνω για όλα τα παιχνίδια και θα το κρίνω γι’ αυτό που πήρα» και για να είμαι ειλικρινής, δεν είναι και θεότρελη λογική. Τα παραπάνω τα αναφέρω, όχι για να δικαιολογήσω τυχόν προβλήματα ή για να κάνω τα στραβά μάτια, αλλά γιατί πάντα θεωρώ πως πρέπει να κοιτάμε πίσω από αυτά τα pixels, να έχουμε μία μορφή ενσυναίσθησης ως προς τους developers (όποιοι κι αν είναι αυτοί) και να ζυγίζουμε τις καταστάσεις αναλόγως.

Δε θα μακρηγορήσω άλλο και θα μπω απευθείας στο ψητό. Θα προσπαθήσω με πολύ απλά λόγια και όσο το δυνατόν συντομότερα, να περιγράψω την εμπειρία μου με το παιχνίδι της GSC Game World. Ο τίτλος έρχεται να διαδεχτεί παιχνίδι S.T.A.L.K.E.R. ύστερα από 15 ολόκληρα χρόνια. Λαμβάνει χώρα για ακόμη μία φορά στην Ζώνη, γύρω από το Τσερνόμπιλ και φυσικά αρκετά χρόνια μετά το καταστροφικό δυστύχημα του 1986. Πρωταγωνιστής αυτή τη φορά είναι ο Skiff, ένας βετεράνος των Ουκρανικών Πολεμικών Δυνάμεων, ο οποίος ύστερα από τριετή αποστολή με το στρατό, επιστρέφει στο σπίτι του. Κατά την εισαγωγή, τον βλέπουμε να ξυπνάει από κάποιου είδους κόμμα, μόνο για να ανακαλύψει πως το μέρος του έχει καταστραφεί από μία πρωτοφανή ανωμαλία που εμφανίστηκε για πρώτη φορά εκτός Ζώνης. Πολύ γρήγορα τον βλέπουμε να μπαίνει σε μία αποστολή -σχεδόν- αυτοκτονίας, στα έγκατα της Ζώνης και με σκοπό να βρει χρήματα για να χτίσει και πάλι το σπιτικό του. Το μπλέξιμο που ξεκινάει από εκείνη τη στιγμή και έπειτα είναι χαοτικό και κρατάει μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα του παιχνιδιού.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, θα παρελάσουν μπροστά από τις οθόνες του παίκτη δεκάδες πρόσωπα, αρκετά factions, προδοσίες, ανατροπές, αποκαλύψεις και σκάνδαλα που κρατούν σε εγρήγορση το σενάριο και χαρίζουν ένα βαθύ «πολιτικο-στρατιωτικό» δράμα για γερά στομάχια. Χωρίς να έχουν το ταλέντο της επικής κινηματογράφησης, οι Ουκρανοί βασίστηκαν αποκλειστικά και μόνο στη δύναμη της γραφής των χαρακτήρων και εκμεταλλευόμενοι γνώριμα πρόσωπα από το lore των S.T.A.L.K.E.R. χάρισαν μία στιβαρή ιστορία, με αρχή, μέση και τέλος. Βέβαια, θα ήθελα περισσότερη αποσαφήνιση σε ορισμένα στοιχεία της γραφής, ωστόσο είμαι πλέον πολύ κακός στο να διαβάζω notes και να ακούω memos, από τα οποία ο τίτλος είναι γεμάτος, οπότε πολλές από τις απορίες μου ενδέχεται να απαντώνται σε αυτά. Σε γενικές γραμμές, όμως, ευχαριστήθηκα τη σεναριακή προσέγγιση των δημιουργών και πώς ένα ομιχλώδες πέπλο μυστηρίου, ξεδιαλύθηκε ακριβώς πριν τα credits. Τέλος, να αναφέρω πως βρήκα αρκετά ενδιαφέρουσα την προσθήκη επιλογών που καθορίζουν -έως έναν βαθμό- την έκβαση της ιστορίας και ποια πλευρά της θα βιώσεις.

Ας μην ξεγελιόμαστε, όμως, μιας και όλοι ξέρουμε πως ο κεντρικός πρωταγωνιστής στα S.T.A.L.K.E.R. είναι και θα είναι πάντα η Ζώνη. Εδώ οι Ουκρανοί έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα από τον οποιονδήποτε να κάνουν. Αποτύπωσαν, μέσα σε ένα αχανές χάρτη αρκετών τετραγωνικών χιλιομέτρων και με μπόλικη ποικιλία -πάντα σύμφωνα με τα επιτρεπόμενα γεωλογικά κριτήρια- τη φρίκη του τόπου γύρω από το Πρίπιατ. Πρακτικά πρόκειται για έναν χάρτη ο οποίος, για ακόμη μία φορά, με τη λογική του ανοιχτού κόσμου και της εξερεύνησης που ελπίζουν οι developers πως θα σε βάλουν στο τρυπάκι να κάνεις, είναι σε θέση να χαρίσει μερικές εντυπωσιακές, αλλά και ζόρικες εμπειρίες.

Βρήκα απολαυστικό, ακόμη και μετά από τρία παιχνίδια σε εκείνο το μέρος, να κάνω βόλτες και να ανακαλύπτω περιοχές, κτήρια, μυστικά και easter eggs. Φυσικά, οι κίνδυνοι είναι πολλοί οι οποίοι προσωποποιούνται, είτε από ραδιενεργές ανωμαλίες και τερατόμορφα πλάσματα, είτε από άλλους ανθρώπους, οι οποίοι αποδεικνύονται, περίτρανα, ως οι πιο αιμοβόροι. Δε σας κρύβω, ωστόσο, πως η έλλειψη πιο απλοϊκού συστήματος teleport, προς το τέλος ειδικά, με κούρασε αισθητά, μιας και οι αποστάσεις που πρέπει πολλές φορές να διανύσεις είναι απάλευτες. Επιπροσθέτως, θα ήθελα περισσότερα random events, τα οποία θα με έκαναν να νιώσω πως αυτός ο κόσμος «ζει» και όταν δεν τον κοιτάω.

Όντας κλασικό open world παιχνίδι, το S.T.A.L.K.E.R. 2 έχει μία δομή γνωστή στους λάτρεις αυτού του genre, πόσο δε μάλλον στους γνώστες της σειράς. Οι αποστολές χωρίζονται σε πρωτεύουσες και δευτερεύουσες και η ενασχόληση και με τις δύο κατηγορίες είναι θα έλεγα «χρήσιμη» μιας και στις side missions κρύβονται πολλές που θα τις χαρακτήριζα διαμαντάκια. Ένα μεγάλο μέρος, όμως, των δευτερευουσών αποστολών είναι αγγαρεία, κάτι που με απογοήτευσε και θα με απογοητεύει πάντα στα παιχνίδια ανοιχτών κόσμων. Ευτυχώς, o ρυθμός της κύριας ιστορίας, είναι έτσι φτιαγμένος για να σε κάνει να νιώθεις πλήρης άπαξ και την ακολουθήσεις ευλαβικά.

Στα του gameplay, το παιχνίδι παραμένει μεν πιστό στην ιστορία του, αλλά έχει φυτέψει και μερικά πιο δυτικά στοιχεία στην ιδιοσυγκρασία του, κάτι αναμενόμενο αν θέλετε την άποψή μου. Το gunplay του είναι φανταστικό και σε σημεία παραείναι θορυβώδες, αλλά ιδιαίτερη μνεία θέλω να κάνω στον τρόπο με τον οποίο οι Ουκρανοί επέλεξαν να «φλεξάρουν» πως γνωρίζουν από όπλα. Και πως να μην γνωρίζουν άλλωστε, μιας και το πρωί κρατούσαν όπλα στον πόλεμο και το βράδυ προγραμμάτιζαν. Οι λεπτομέρειες οι οποίες διέπουν όλο το gameplay είναι πολλές και εντυπωσιακές, από το survival κομμάτι (ο τρόπος που ανοίγεις τις τροφές επί παραδείγματι), μέχρι το ρεαλιστικό χειρισμό των όπλων και των πυρομαχικών. Το inventory management, ειδικότερα με αυτό το πανηγύρι loot που επικρατεί στον κόσμο του παιχνιδιού, είναι από τα βασικά χαρακτηριστικά του άγχους που σε περιβάλλει διαρκώς ως παίκτη, ενώ το όλο σύστημα των upgrades, αν και πανάκριβο και είδος πολυτελείας, δίνουν ένα κύρος και επισφραγίζουν πως με το S.T.A.L.K.E.R. 2 δε θα περνάς «ζάχαρη», ούτε θα έχεις ανέσεις που έχεις συνηθίσει.

Αν υπάρχει κάτι που με απογοήτευσε περισσότερο στο παιχνίδι, πάντως, αυτό είναι η επανάληψη των τεράτων και γενικότερα των κινδύνων. Θα ήθελα περισσότερα bosses, θα ήθελα περισσότερα mobs, θα ήθελα περισσότερους μπελάδες ρε αδερφέ. Όχι ότι είναι εύκολο παιχνίδι, ειδικότερα αν αναλογιστείς πως γενικά είναι λίγο άγαρμπο στη κινησιολογία του παίκτη, αλλά μία περισσότερη ποικιλία σε όλα τα προαναφερθέντα, θα την αγκάλιαζα σφιχτά. Επίσης, με νευριάζουν πλέον πολύ τα παιχνίδια που για να τικάρουν το «survival» κουτάκι στη λίστα, απλά σε υποχρεώνουν να πρέπει να τραφείς κάθε τρεις και λίγο, χωρίς όμως να βλέπεις απτά αποτελέσματα όταν το κάνεις. Απλά εξαφανίζεται η ένδειξη της πείνας. Με απλά λόγια θέλω να πολεμάω για την τροφή μου (πχ να κυνηγάω ζώα ή να κλέβω από άλλους survivors της ζώνης με κίνδυνο να χάσω κάτι ουσιαστικό) και όχι απλά να πατάω δεξί κλικ στις άπειρες κονσέρβες που βρίσκεις ως loot και «consume». Ή παίδεψέ με να επιβιώσω ή μη μου αποσπάς την προσοχή χωρίς ιδιαίτερο λόγο βρε αδερφέ.

Και περνάω στο τεχνικό κομμάτι, το οποίο και αποτέλεσε και το σημαντικότερο μέτωπο πολέμου στην κοινότητα των gamers. Το παιχνίδι κυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο, με μπόλικα τεχνικά προβλήματα, ειδικότερα στην έκδοση του Xbox. Βέβαια και αυτή του PC, είχε τα θέματά της, κυρίως σε επίπεδο optimization. Οι developers το γνώριζαν πως το παιχνίδι είναι έως κάποιο βαθμό ανέτοιμο, αλλά δεν τους έπαιρνε περαιτέρω καθυστέρηση, όπως εκμυστηρεύτηκαν σε συνεντεύξεις πριν λίγο καιρό. Το σίγουρο είναι, όμως, ότι πολύ γρήγορα κυκλοφόρησαν τεράστια updates (κάποια ξεπερνούν και τα 100GB!) και έφεραν το S.T.A.L.K.E.R. 2 σε μία πολύ πολύ καλύτερη κατάσταση.

Προσωπικά, παίζω από την ημέρα κυκλοφορίας σε ένα πολύ ικανό PC και μπορώ να πω, ειδικότερα μετά το πρώτο τεράστιο patch, πως η εμπειρία μου δεν έχει επηρεαστεί σοβαρά από bugs ή άλλα σοβαρά προβλήματα. Είχα 2-3 crashes, είχα καμιά δεκαριά glitches με NPCs να «αναβοσβήνουν» και αυτό είναι όλο. Άλλοι αναφέρουν σοβαρότερα προβλήματα, όπως game ending bugs, αλλά θεωρώ πως πλέον και αυτά αποτελούν παρελθόν. Στο κομμάτι των γραφικών, αυτών καθαυτών, το παιχνίδι τρέχει πλέον με την Unreal Engine 5 και όχι με την ιδιόκτητη μηχανή των Ουκρανών. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα εντυπωσιακό τεχνικά παιχνίδι, με πολλή λεπτομέρεια στα γραφικά, πλούσιο κόσμο και χωρίς διακοπές για loadings. Συνολικά, όμως, δεν είναι αυτό που βλέπαμε στα πρώτα συγκλονιστικά screenshots. Ενώ υπάρχουν στιγμές που εντυπωσιάζεσαι, τις περισσότερες φορές η εικόνα είναι απλά όμορφη και τίποτα παραπάνω. Θα ήθελα λιγάκι περισσότερο φωτορεαλισμό για να είμαι ειλικρινής, ειδικότερα αν αναλογιστώ πως πρόκειται για Unreal που σε αυτόν τον τομέα ρίχνει σαγόνια.

Στον τομέα του ήχου τώρα, βρήκα τα πράγματα πολύ καλύτερα. Εκτός από το γενικότερο και λεπτομερέστατο sound design, λάτρεψα τα ουκρανικά voice overs που κακά τα ψέματα προσδίδουν άλλο κύρος σε «σοβιετικά» παιχνίδια. Σε επίπεδο μουσικής, ακόμη μία φορά την παράσταση κερδίζουν οι μελωδίες της κιθάρας γύρω από τη φωτιά, οι οποίες κουβαλάνε μαζί τους μια μελαγχολία, αλλά κρύβουν και μία ανθρώπινη κραυγή για ελπίδα και…φως, σε έναν κόσμο σκοτεινό και «μαύρο».