Cronos: The New Dawn Review - Παλιό, καλό survival horror!

Η άνθηση των ευρωπαϊκών στούντιο και δει χωρών του πρώην ανατολικού μπλοκ, δεν είναι κάτι νέο. Συγκεκριμένα, η Πολωνία έχει δείξει -με το σπαθί της- πως η gaming κουλτούρα «κυλάει στο αίμα της». Η Bloober Team αποτελεί έναν από τους βασικούς πυλώνες της gaming περηφάνιας της χώρας, με το στούντιο να έχει ήδη ένα portfolio τίτλων με σημαντική επίδραση στο μέσο τα τελευταία δέκα χρόνια (τουλάχιστον). Αυτό που λατρεύω, όμως, περισσότερο στους Πολωνούς της Bloober είναι το πείσμα τους. Δεν επαναπαύονται, προσπαθούν να βελτιώνονται, δοκιμάζουν διαρκώς τα όριά τους και εξελίσσονται. Δεν είναι πάντα εύστοχοι (βλ. The Medium) αλλά μπορούν να γίνουν «άριστοι» (βλ. Silent Hill 2 Remake). Το καλό είναι ότι, παρά το γεγονός πως πρόκειται για «μικρό» στούντιο, έχουν μοιραστεί οι ρόλοι στο εσωτερικό κορμό του. Άλλη ομάδα κάνει τα «μεγάλα» και απαιτητικά projects και άλλη ομάδα δοκιμάζει με δημιουργική ελευθερία νέα πράγματα. Ένα από αυτά τα νέα πράγματα, λοιπόν, είναι το Cronos: The New Dawn, ένα project που ξεκίνησε το 2021 από την ομάδα που εργάστηκε στο The Medium και, ναι, η πρόοδος έκτοτε, είναι θεαματική!

Στο Cronos: The New Dawn, ο παίκτης μπαίνει στη στολή της Traveler, μίας  πρακτόρισσας της αινιγματικής οργάνωσης ονόματι “Collective”. Αποστολή της είναι να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο και συγκεκριμένα στην κομουνιστική Κρακοβία του 1980 και να κάνει extract συγκεκριμένα πρόσωπα τα οποία δεν κατάφεραν να επιβιώσουν από το The Change, μία πανδημία που διέλυσε την ανθρωπότητα και μετέτρεπε τους ανθρώπους σε τέρατα.

Το παιχνίδι, παρόλο που δεν φαινόταν στο προωθητικό υλικό του στούντιο, είναι έντονα αφηγηματικό και καλύπτεται από ένα βαρύ πέπλο μυστηρίου. Δίνει τεράστια έμφαση στην ιστορία, στους χαρακτήρες, στην αφήγηση και στην πλοκή και θαρρώ πως στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της προσπάθειάς του τα πηγαίνει περίφημα. Με σαφή μηνύματα και πολιτικοκοινωνικό σχολιασμό από το πρώτο κιόλας λεπτό του, το Cronos: The New Dawn είναι αφοπλιστικά διαχυτικό ως προς αυτό που θέλει να επικοινωνήσει. Ίσως το παρακάνει σε σημεία, ενώ δε λείπουν και οι πολύ αινιγματικές αναλαμπές που περισσότερο μπερδεύουν παρά προσφέρουν στο μυστήριο.

Αυτό που θεωρώ πως κάνει εύκολη και επιφανειακή την υλοποίηση του αφηγηματικού τόξου του τίτλου, είναι πως τα περισσότερα σημαντικά σημεία του lore και της πλοκής τα ανακαλύπτεις μέσα από γραπτά και φωνητικά memos. Αυτού του είδους η πρακτική, εκτός από παλιομοδίτικη, αφαιρεί από το κύρος και αναδεικνύει την αδυναμία πολλών developers να «πουν» την ιστορία τους με εικόνες και gameplay. Σε γενικές γραμμές, όμως, είμαι πολύ καλυμμένος από αυτό που εισέπραξα σαν ιστορία, σαν έκβαση και σαν lore από το Cronos.

Σχεδιαστικά, νομίζω πως οι Πολωνοί βρήκαν το «τέλειο» setting για να ξεδιπλώσουν τη γραφή τους. Το παιχνίδι λαμβάνει χώρα στην “New Dawn”, μια πόλη που είναι εμπνευσμένη από την Κρακοβία της Σοβιετικής Ένωσης του 1980. Γκρίζα γκρεμισμένα κτήρια που μοιάζουν με κλουβιά, κλειστοφοβικοί διάδρομοι, νοσοκομεία φυλακές και διαμερίσματα που με το ζόρι χωράει μια τριμελής οικογένεια. Το θρησκευτικό στοιχείο, χωρίς να είναι σε πρώτο πλάνο, διαρκώς υποβόσκει στην περιφερειακή σου όραση και αναδεικνύει την ανάγκη των ανθρώπων να ψάχνουν την ελπίδα εκεί που νιώθουν τη γαλήνη.

Ο θάνατος, η μισαλλοδοξία και το σκοτάδι αποτυπώνονται περίτρανα στην εικόνα και συνθέτουν ένα αποπνικτικό σκηνικό που από την αρχή μέχρι το τέλος σε κάνει να νιώθεις αφιλόξενα και άβολα. Ωστόσο, το παιχνίδι έχει την απαραίτητη ποικιλία σε περιβάλλοντα, γεμίζοντας τις περίπου 16 ώρες που διαρκεί, πολύ ικανοποιητικά.

Όταν πρωτοείδαμε το Cronos: The New Dawn, η αμεσότερη σκέψη που κάναμε είναι πως μοιάζει πολύ με το Dead Space, ελέω της φύσης του παρουσιαστικού του. Στην πραγματικότητα, όμως, ο τίτλος είναι περισσότερο The Thing και πολύ λιγότερο Dead Space. Όχι πως δεν έχει σαφείς επιρροές από τα παιχνίδια της Visceral Games, αλλά πιστεύω πως θέλει να μοιάξει σε παλαιότερα survival horror παιχνίδια της δεκαετίας του 1990. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα κλασσικό survival horror, με περιορισμένη δράση, πολύ εξερεύνηση, γρίφους και ένα παρουσιαστικό που σε ταξιδεύει πίσω στο χρόνο.

Η κίνηση της Traveler φέρνει πολύ στο Resident Evil 4, μιας και όταν στοχεύει σχεδόν ακινητοποιείται, γεννώντας ένα άγχος που σε κάνει να…ανακαλύπτεις ξανά τον εαυτό σου. Οι Orphans, τα τέρατα του παιχνιδιού, είναι ανθεκτικά και θέλουν άμεση αντιμετώπιση, διότι αν τα αφήσεις ελεύθερα, κάνουν merge, δηλαδή «συνδέονται» με τα ήδη νεκρά τέρατα, δημιουργώντας έναν πολύ πιο ανθεκτικό εχθρό. Αυτό σημαίνει πως πρέπει να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση, διαρκώς σε κίνηση και να προσέχεις το merge, διαφορετικά η ζωή σου θα γίνει κόλαση για τα επόμενα δευτερόλεπτα.

Μία ακόμη ιδιαιτερότητα είναι πως τα όπλα, εκτός από την απλή βολή τους, έχουν και το charge attack, το οποίο είναι πιο χρονοβόρο, αλλά εξαιρετικά πιο αποτελεσματικό ενάντια στα τέρατα. Επιπροσθέτως, χαρίζονται στον παίκτη μερικές ακόμη ανέσεις, όπως το πύρινο stun των εχθρών για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης (Torch) ή το Pyre, ένας εκρηκτικός μηχανισμός που ενεργοποιείται όταν ανιχνεύει κίνηση, οπότε μπορείς να στήσεις και τις παγίδες σου και να κάνεις την ημέρα σου λιγάκι ευκολότερη. Το combat του παιχνιδιού είναι σχετικά αργό, τα πυρομαχικά μετρημένα στα δάχτυλα, οπότε πρέπει να προσέχεις πολύ πότε και πως θα τα ξοδέψεις, ενώ το inventory management είναι και αυτό μία ακόμη σπαζοκεφαλιά που πρέπει έχεις κατά νου.

Δε θα ήταν καθαρόαιμο survival horror αν δεν υπήρχαν γρίφοι. Δυστυχώς, πέραν μερικών ελαχίστων εξαιρέσεων και μηχανισμών όπως το “zero gravity jump” που βοηθούν στο traversal, το Cronos: The New Dawn αποτυγχάνει σχεδόν θεαματικά σε αυτόν τον τομέα. «Βρες κλειδί, βρες κάρτα, βρες μοχλό, βρες fuse» για να ανοίξει η πόρτα. Ίσως η μοναδική «φωτεινή» νότα σε όλο αυτό το εντελώς παλιακό και χιλιοειπωμένο σύστημα, είναι η δυνατότητα της πρωταγωνίστριας, μέσω ενός ειδικού εργαλείου, να μπορεί να επαναφέρει την υπόσταση διαλυμένων αντικειμένων, γυρίζοντας το χρόνο πίσω και ανοίγοντας το δρόμο μπροστά της. Αλλά και πάλι, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι πράγματα που τα βλέπουμε για πρώτη φορά και σίγουρα δεν είναι υλοποιημένα φαντασμαγορικά.

Αφιερώνοντας και λίγο χρόνο για τα όπλα που υπάρχουν διαθέσιμα στη μάχη, στο Cronos: The New Dawn, υπάρχει μία ικανοποιητική γκάμα, από πιστόλι και shotgun, μέχρι αυτόματο και…κάτι που, τέλος πάντων, δε θέλω να αποκαλύψω. Υπάρχει και ένα υποτυπώδες σύστημα upgrade, τόσο για τη στολή (αντοχή, χώρο στο inventory κλπ), όσο και για τα ίδια τα όπλα. Πολλά collectibles, μυστικά δωμάτια που σε επιβραβεύουν με loot και boss fights, έρχονται για να τικάρουν και αυτά τα κουτάκια στην εμπειρία. Αν και τα boss fights είναι έντονα και αγχωτικά, χωλαίνουν ως προς την ποικιλία τους αλλά και τον τρόπο που τα αντιμετωπίζεις. Τέλος, βρήκα αρκετά επαναλαμβανόμενα τα τέρατα και σίγουρα δε θα έλεγα όχι σε περισσότερους και διαφορετικούς εχθρούς.

Γενικότερα, το Cronos: The New Dawn, σε επίπεδο μηχανισμών και gameplay, δεν ανακαλύπτει τον τροχό και σίγουρα ξέρει πολύ καλά πως το τελικό αποτέλεσμα θέλει να θυμίζει παλιό, καλό survival horror. Δε σας κρύβω, πως παρά το «χιλιοειπωμένο» του πράγματος, εγώ το βρήκα απολαυστικό και με γέμισε ακριβώς όπως θα ήθελα. Αγάπησα επίσης την έλλειψη επιλογής δυσκολίας στο πρώτο playthrough, καθώς και το επίπεδο της πρόκλησης, το οποίο είναι σχετικά υψηλό και ασυγχώρητο, χωρίς να έχει ακραία spikes ή να γίνεται εκνευριστικό. Το manual save στο 90% των περιπτώσεων, είναι επίσης σημάδι της επιρροής από παιχνίδια τους είδους.

Οπτικά, το Cronos: The New Dawn είναι ένα παιχνίδι που απλά καλύπτει τις βασικές ανάγκες της σύγχρονης απεικόνισης, χωρίς να ρίχνει σε κανένα σημείο τα σαγόνια, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για Unreal Engine 5. Όμορφη, μουντή κυρίως, παλέτα χρωμάτων, ατμοσφαιρικοί φωτισμοί, τίμια ποσότητα πολυγόνων. Έπαιξα την PS5 έκδοση του τίτλου, η οποία προφανώς έχει επιλογή για 30 και 60 fps. Μου έκανε αρνητική εντύπωση πως δεν υπάρχει κάποια διαφορετική αντιμετώπιση για την Pro κονσόλα, ενώ υπάρχουν μερικές πτώσεις των καρέ, ακόμη και στην Performance φάση των γραφικών.

Καλοστημένος είναι και ο ήχος, με καλή μίξη και σωστές ισορροπίες. Τα voice overs τα βρήκα εξαιρετικά και σκοτεινά, ενώ η μουσική είναι ίσως το highlight της όλης μου εμπειρίας, με κάτι απόκοσμα synthesizer ηλεκτρονικά θέματα που σε ταρακουνάνε συθέμελα.