Lost Soul Aside Review - Το φιλόδοξο αλλά άψυχο project ενός ανθρώπου

Το Lost Soul Aside είναι ένα action adventure RPG που έχει γεννηθεί από το πάθος ενός ανθρώπου. Συγκεκριμένα η ανάπτυξη ξεκίνησε απο τον Bing Yang, όταν ήταν φοιτητής στην Νότια Κορέα, ως ένα one-man project. Το παιχνίδι κατάφερε να τραβήξει την προσοχή της Sony και να ενταχθεί στο China Hero Project, μια πρωτοβουλία υποστήριξης Κινέζων developer, εξελισσόμενο τελικά σε μια πλήρη παραγωγή. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι που παρουσιάζει στιγμές φιλοδοξίας, αλλά και σημαντικά προβλήματα και αδυναμίες που το εμποδίζουν να φτάσει στο επίπεδο των μεγάλων του είδους.

Η ιστορία ξεκινάει με τον Kaser, ως πρωταγωνιστή, να ενώνει τις δυνάμεις του με την αντιστασιακή ομάδα GLIMMER που αντιστέκεται στην αυτοκρατορία και την καταπιεστική της κυριαρχία. Τότε είναι που κάνουν την άφιξη τους οι Voidrax, μια μυστηριώδης φυλή που ταξιδεύει μεταξύ διαστάσεων και κλέβει, ή καλύτερα, ‘’συλλέγει΄΄ ψυχές. Θύμα τους υπήρξε και η μικρή αδερφή του Kaser, η Louisa, ωστόσο γρήγορα γίνεται αντιληπτό τόσο στους παίκτες όσο και στον πρωταγωνιστή ότι σε αυτήν την μάχη διακυβεύεται η μοίρα των ψυχών όλης της ανθρωπότητας. Παρά το γεγονός ότι διακυβεύονται τόσα, η ιστορία δεν καταφέρνει ποτέ να σε ‘’τραβήξει’’ και δεν υπάρχει πλοκή μετέπειτα που θα χαρίσει  συγκίνηση ή θα φέρει ανατροπή.

Ο Kaser δεν είναι μόνος του σε αυτήν την περιπέτεια, εκτός τους συντρόφους του από την GLIMMER, έχει την βοήθεια του Arena, ενός Voidrax ο οποίος έχει μορφή δράκου και χαρίζει τις υπερφυσικές του ικανότητες στον πρωταγωνιστή. Αυτή είναι και η μόνη ουσιαστική βοήθεια προς τον παίκτη καθώς οι υπόλοιποι δεν εμπλέκονται ή βοηθούν στις μάχες. Υπάρχουν κάποιες στιγμές περιήγησης με κάποιους από αυτούς εντός του κόσμου, αλλά ως επί το πλείστο, η εξερεύνηση και οι μάχες αφορούν τον Kaser και τον Arena.

Θετική εντύπωση μού προκάλεσε ο σχεδιασμός και η επιμέλεια στους βασικούς συντρόφους του Kaser, σε βαθμό που εν μέρη επισκίαζαν και τον ίδιο τον πρωταγωνιστή, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος. Δυστυχώς οι υπόλοιποι npcs και χαρακτήρες θυμίζουν εποχές κονσολών 7ης γενιάς, όπως και τα γραφικά του τίτλου σε σημεία.

Όπως είναι φυσικό στο επίκεντρο ενός action adventure παιχνιδιού βρίσκεται η μάχη και τα συστήματά της. Εδώ είναι που πρέπει να λάμψει και ενδεχομένως να καλύψει και αδυναμίες από άλλους τομείς. Δυστυχώς δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο με το Lost Soul Aside και μάλιστα ήταν εμφανές από την πολύ αρχή. Η αίσθηση κατά το χειρισμό ήταν κάπως ‘’clunky’’, ένιωθες ότι χειρίζεσαι κάτι δύστροπο. Ενώ έβλεπες τα πάντα στην οθόνη να κινούνται γρήγορα μαζί με άπειρα εφέ, δεν ένιωθες αμεσότητα στο χειρισμό (οχι λόγω latency ή stuttering, τα τεχνικά θα τα δούμε αναλυτικά παρακάτω). Αυτή η αίσθηση παρέμενε ακόμη και όταν εξοικειωνόσουν με το χειρισμό και τα βασικά concept του gameplay. Δηλαδή block, dodge, την πληθώρα των combo που κατέληγε να μαθαίνεις και τα special abilities του Arena.

Ένα ακόμη αγκάθι στο σύστημα μάχης είναι τα ίδια τα combos που παραπέμπουν σε arcade fighter, εκ πρώτης όψεως η ιδέα ακούγεται έξυπνη και πως κάτι τέτοιο θα δώσει βάθος στο σύστημα μάχης, στην πράξη, όμως,  λόγω του τεράστιου αριθμού των combos, η μάχη κατέληγε σε ένα button mashing μέχρι τελικής πτώσης του εκάστοτε εχθρού ή boss.

Τα bosses μάλιστα αποτελούν τον βασικό πυρήνα της δομής του παιχνιδιού. Από το στήσιμο του κόσμου, μέχρι το level design, όλα οδηγούν τον παίκτη στη μάχη με ένα boss. Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα από τα θετικά ενός action τίτλου, ωστόσο η μέτρια μάχη με μεγάλη επαναληψιμότητα, σε συνδυασμό με το σχεδόν ατελείωτο health bar του κάθε boss, έκαναν τις μάχες να μοιάζουν με ένα ακόμη grindfest με διαφορετικό skin και moveset. Η ποικιλία στα bosses είναι κάτι που συγκαταλέγεται στα θετικά του τίτλου, με ορισμένα να είναι εντυπωσιακά με έξυπνα μοτίβα επιθέσεων, ωστόσο έρχονται με ένα αστερίσκο λόγω όλων των παραπάνω.

Κάτι το οποίο δεν περίμενα να συναντήσω ήταν το επίπεδο δυσκολίας που ήρθα αντιμέτωπος. Δεν υπάρχει επιλογή για κάτι τέτοιο, με τον τίτλο να απαιτεί την προσοχή του παίκτη στο 100% από ένα σημείο και μετά, καθώς δεν συγχωρεί εύκολα τα λάθη. Η μόνη βοήθεια που παρέχεται είναι με την μορφή αντικειμένων που σου παρέχονται μετά από κάποιες ανεπιτυχείς προσπάθειες, αυτά συνήθως είναι damage modifiers για να δέχεσαι αλλά και να προκαλείς περισσότερο damage.

Όσον αφορά το RPG μέρος του τίτλου εκεί δεν υπάρχει κάποια προσπάθεια για εμβάθυνση των μηχανισμών μάχης μέσω του RPG στοιχείου, με τα skill points που κερδίζεις να ξεκλειδώνουν μερικά upgrades στις δυνατότητές σου και κάποια combos. Για να ολοκληρώσουμε το κομμάτι του gameplay, πρέπει να αναφέρουμε και τα υποτυπώδη platforming στοιχεία που υπάρχουν μεταξύ των bosses. Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο, δεν είναι κάτι που θα εντυπωσιάσει και επειδή ακριβώς γίνεται με τόσο απλοϊκό τρόπο δίνει ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι υπάρχει σαν μικρό διάλειμμα μεταξύ των μαχών.

Δύο ήταν οι τομείς όπου φάνηκε πως υπάρχει κάτι ουσιαστικά ποιοτικό στο παιχνίδι. Αυτή ήταν η μουσική και το εικαστικό στα περιβάλλοντα. Για να γίνω καλύτερα κατανοητός δεν εννοώ το level design ως προς την δομή του κόσμου, καθώς πάντα υπήρχε μια έντονη γραμμικότητα ακόμη και σε περιβάλλοντα που φαινόντουσαν τελείως ανοιχτά προς εξερεύνηση. Αυτό που θέλω να πω είναι πως τα σχεδιασμένα περιβάλλοντα ήταν όμορφα και τα βίωνες σε συνδυασμό με μία πολύ ποιοτική μουσική επένδυση. Αυτή η όμορφη μουσική ατμόσφαιρα ωστόσο διακοπτόταν λίγο άγαρμπα με την έναρξη cutscene ή πριν την μάχη, με σαφή θέματα στη μίξη του ήχου.

Στα τεχνικά του τίτλου τώρα, σαφώς πρόκειται για ένα παιχνίδι που όχι απλά δεν εντυπωσιάζει με τα γραφικά του αλλά μάλιστα σε σημεία φαίνεται πως πρόκειται για παιχνίδι 10ετίας. Άποψή μου είναι πως δεν ευθύνεται η Unreal Engine 4 για αυτό αλλά το συνολικό polish, ή μάλλον έλλειψη αυτού. Πέραν του οπτικού, υπήρχαν αρκετά παράπονα με την συνολική απόδοση του παιχνιδιού τόσο στο PS5, PS5 Pro και PC.

Στην PC έκδοση που έπαιξα υπήρχαν στιγμές ακόμη και εκτός μάχης όπου με  RTX 4090 και Ryzen 9900x, οι διακυμάνσεις σε 1080p ήταν μεγάλες καθώς πολύ εύκολα πήγαινες από 200 σε 100 FPS. Αυτά τα framedrops συχνά μου αποσπούσαν την προσοχή και το χειρότερο είναι πως οπτικά δεν είδα πότε κάτι εντυπωσιακό που να εξηγεί τα ‘’χαμηλά’’ καρέ.