Τα Voyager ανίχνευσαν ένα νέο τύπο ηλεκτρονίων κοσμικής ακτινοβολίας

Τα ιστορικά Voyager 1 και 2 συνεχίζουν να συμβάλουν στην επιστήμη, 40 χρόνια μετά την εκτόξευσή τους και όντας 23 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα μακριά από τη Γη, έχοντας βγει πλέον από το Ηλιακό μας σύστημα. Τα “αρχαία” πλέον μηχανήματα, κατάφεραν να ανιχνεύσουν μία νέα μορφή ηλεκτρονίων κοσμικής ακτινοβολίας. Οι τεράστιες εκρήξεις στο ηλιακό στέμμα δημιουργούν ωστικά κύματα τα οποία αρχικά εκδηλώνονται ως κύματα ηλεκτρονίων που ταξιδεύουν σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός και ακολουθούνται από κύματα πλάσματος και έπειτα τα ίδια τα ωστικά κύματα. Ακόμα και με αυτές τις ταχύτητες, τα ηλιακά ωστικά κύματα χρειάζονται πάνω από ένα έτος για να φτάσουν στα Voyager.

Η ιδέα πως τα ωστικά κύματα επιταχύνουν τα σωματίδια δεν είναι νέα. Παρόμοιες διεργασίες έχουν παρατηρηθεί μέσα στα όρια του Ηλιακού συστήματος, όπου οι ηλιακοί άνεμοι είναι πιο ισχυροί. Αλλά κανείς έως τώρα δεν είχε δει ένα διαστρικό ωστικό κύμα. Πέρα από το μαγνητικό πεδίο του Ήλιου το οποίο ορίζει και τα όρια του Ηλιακού συστήματος, οι συνθήκες στο κρύο διαστρικό διάστημα είναι πολύ διαφορετικές και δεν ήταν ξεκάθαρο τι συμβαίνει στο ηλιακό πλάσμα και τις κοσμικές ακτίνες που καταφέρνουν να φτάσουν τόσο μακριά όταν μεταφέρονται από ένα ωστικό κύμα.

Τα δεδομένα των Voyager, έκαναν τους αστρονόμους να προτείνουν ένα νέο μοντέλο. 

Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι ένας μηχανισμός όπου το ωστικό κύμα έρχεται πρώτα σε επαφή με τις γραμμές τους διαστρικού μαγνητικού πεδίου, αντανακλά και επιταχύνει κάποια από τα ηλεκτρόνια κοσμικής ακτινοβολίας. Επιβεβαιώσαμε μέσω των οργάνων κοσμικής ακτινοβολίας πως αυτά είναι ηλεκτρόνια τα οποία ανακλάστηκαν και επιταχύνθηκαν από διαστρικά ωστικά κύματα τα οποία διαδόθηκαν προς τα έξω, από ενεργητικά συμβάντα στον Ήλιο. Αυτός είναι ένας νέος μηχανισμός. – Don Gurnett, καθηγητής Φυσικής και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο της Iowa

Η ανακάλυψη αυτή θα μας βοηθήσει στην καλύτερη κατανόηση της κοσμικής ακτινοβολίας και των ωστικών κυμάτων, προστατεύοντας καλύτερα τους αστροναύτες από τις επιπτώσεις της μακράς παραμονής στο διάστημα. Να σημειώσουμε πως η CPU των Voyager 1 και 2 είναι χρονισμένη στα 250KHz και παρόλα αυτά συμβάλει ακόμα και σήμερα στην επιστήμη.