Anthem Review

An(α)them(α) βρε Bioware...

Τα τελευταία χρόνια -κυρίως στην τρέχουσα γενιά- για την Bioware δεν ήταν και τα καλύτερα της. Πέρασε από πολλές φουρτούνες και τρικυμίες μετά το Dragon Age Inquisition ιδιαίτερα στην περίοδο κατά και μετά τη κυκλοφορία του καταστροφικού Mass Effect Andromeda. Σαν να έχασε το μαγικό της άγγιγμα. Την πάλαι ποτέ αίγλη και κύρος που είχε. Σπιλώθηκε το brand name που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τη λέξη RPG και απέπνεε σιγουριά.

Χωρίς να χάσει τις ελπίδες της και με τις ευλογίες της ΕΑ – οι οποίες μάλλον ήταν κάτι πολύ παραπάνω από αυτό- στρώθηκε και δημιούργησε ένα νέο IP. Και εγένετο το Anthem, ένα shooter με light RPG στοιχεία -όπως είναι της μόδας τώρα να τα λέμε- σε πλήρως online περιβάλλον. Αν σας θυμίζει το πρώτο Destiny τότε πέφτετε εντελώς μέσα μιας και οι παράλληλες μεταξύ των δύο είναι περισσότερες από όσες μπορείτε να φανταστείτε.

Έχοντας εδώ και μερικές μέρες το παιχνίδι και ασχολούμενος με την PC έκδοση έχω βγάλει ένα ασφαλές συμπέρασμα, όσο πιο ασφαλές μπορεί να βγάλει κανείς, προς το παρόν, σε έναν τίτλο που έρχεται φορώντας την ταμπέλα του Games as a Service με περηφάνια. Η επαφή μου με την Bioware προσωπικά αρχίζει και ξεκινά με τα Mass Effect, τα οποία αποτελούν το καθένα ξεχωριστά μεγάλα κεφάλαια του gaming, από πλευράς ιστορίας και gameplay. Εύλογα, λοιπόν, περίμενα πως θα υπάρχει και ένα ενδιαφέρον story που θα εξελιχθεί μέσα στον shared κόσμο του, μιας και το setting του μου ήταν ελκυστικό.

Έχει κάτι από Destiny με τους «ιππότες» -Javelins/Freelancers- σε ένα μεσαιωνικό και ενίοτε ανατολίτικο ύφος με sci-fi περιτύλιγμα και μερικές ιδέες από το Game of Thrones. Κανένα, ωστόσο, από όλα αυτά τα γλυκύτατα συστατικά δεν δένουν στο αποτέλεσμά του. Μετά από περίπου 20 και κάτι ώρες αυτό πέταξε στα χαμηλά. Πολύ χαμηλά κιόλας αν αναλογιστώ την κληρονομιά αυτής της ομάδας ανάπτυξης. Αδιάφοροι κλισέ χαρακτήρες, βαθύ lore μεν που σε βομβαρδίζει με πολλά στοιχεία και τα περισσότερα στα αφήνει ανολοκλήρωτα δε, όχι γιατί θέλει να κλείσει το μάτι σε ένα πιθανό sequel αλλά γιατί έτσι μπορεί, τετριμμένη και χιλιοειπωμένη ιστορία με ακραία προβλεπόμενη πλοκή. Είναι αλήθεια πως με ξάφνιασε δυσάρεστα το γεγονός πως ένα παιχνίδι με αυτό το εικαστικό και ύφος να μην έχει μια τίμια, καλοστημένη ιστορία με χαρακτήρες καλογραμμένους. Ένα στοιχείο-κατατεθέν των δημιουργημάτων της Bioware εν ολίγοις έλειπε και η απουσία του ήταν λυπηρά εκκωφαντική.  

Θα μου πείτε "μα κοιτάς το…campaign" σε ένα τέτοιο παιχνίδι; Ναι σαφώς και θα το κοιτάξω όταν το endgame περιορίζεται σε ατελείωτο grinding, ενώ δεν υπάρχει καν ανταγωνιστικό multiplayer, κάτι που τουλάχιστον το Destiny είχε εξαρχής. Οι παρομοιώσεις που αναφέρω με το Destiny είναι περισσότερο συμπτωματικές και περισσότερο γίνονται για λόγους εγκλιματισμού σας και για να σκιαγραφήσω άμεσα στο μυαλό σας το Anthem. Μάλιστα, είναι τόσο εκτός των νερών της Bioware που δεν υπάρχουν καν τα RPG στοιχεία με τις επιλογές για τους χαρακτήρες και την εξέλιξή τους. Οι συζητήσεις με τους NPC, όποιο συννεφάκι κι αν επιλέξετε, απλά θα «παίξει» μια διαφορετική ατάκα με μηδενικό αντίκτυπο και μια προκαθορισμένη πορεία.

Μιας και το story δεν καρποφόρησε ποτέ, ας πάμε στο gameplay, έναν τομέα που επίσης η Bioware φημίζεται και έχει προσφέρει έντονες εμπειρίες. Καταρχήν να αναφέρω πως στο Anthem αναλαμβάνετε τον ρόλο ενός Freelancer, οι οποίοι είναι πιλότοι των mech στολών που ονομάζονται Javelins, εκεί που στεγάζεται όλο το gameplay του τίτλου. Τα Javelins χωρίζονται σε τέσσερις κατηγορίες Ranger (ισορροπία μεταξύ ταχύτητας, επίθεσης, άμυνας), Storm (οι μάγοι της υπόθεσης), Interceptor (η ελαφροκίνητη melee κλάση) και τον Colossus (το..tank class δηλαδή), τα οποία λειτουργούν και σαν ένα πανέξυπνο και εξαιρετικά άμεσο μηχανισμό πλοήγησης αλά «Iron Man» στον κατά τα άλλα πανέμορφο κόσμο του Anthem -περισσότερα για αυτόν παρακάτω.

Προσωπικά για ένα μεγάλο διάστημα της εμπειρίας μου πορεύθηκα με το Ranger class, ωστόσο γλυκάθηκα από τις elemental ικανότητες του αρκετά overpowered Storm και με αυτόν συνεχίζω να παίζω συχνότερα. Όχι ότι η πρόκληση παικτικά είναι τόσο μεγάλη, αλλά θεωρώ πως με όποιον και να ξεκινήσετε το παιχνίδι είναι σωστά ισορροπημένο ως προς το πως αναθέτει τους παίκτες στα lobbies, οπότε μην αγχωθείτε για αυτό. Άλλωστε σας δίνεται η ευκαιρία ανά 7-8 lvl να ξεκλειδώσετε και από ένα διαφορετικό class, επομένως στο τέλος θα καταλήξετε να έχετε εμπειρία από όλα τα παικτικά είδη.

Όντας κυρίως shooter, το Anthem τα καταφέρνει σε αυτόν τον τομέα, χωρίς ωστόσο να είναι κάτι το αξιομνημόνευτο καθώς το gunplay αλλά και το βάρος που αφήνει ο χαρακτήρας στο χειριστήριο θα μπορούσαν να είναι στιβαρότερα. Υπάρχει μια ανάλαφρη υπόσταση σε όλο το φάσμα του gameplay που αντηχεί μέχρι και στους εχθρούς, οι οποίοι εκτός κάποιον πολύ ειδικών bosses αποτελούν δεκάδες "mobάκια" που λειτουργούν σαν σφουγγάρια για τις σφαίρες σας, χωρίς ίχνος κάποιας ΑΙ να με ταρακουνάει και να σταματάει αυτόν τον επαναληπτικό υπνωτισμό με πρωταγωνιστές τις σκανδάλες του χειριστηρίου.

Η δομή του Anthem είναι η κλασική ενός "loot shooter" σε έναν ανοιχτό online κόσμο. Υπάρχει η βασική πόλη το Freemark όπου μιλάτε στους NPCs που σας αναθέτουν τις αποστολές και οργώνετε τον αχανή κόσμο του κάνοντας τα ίδια και τα ίδια, μέχρι να φτάσετε το επιθυμητό  objective και να προχωρήσουν οι κύριες αποστολές ή να ανεβείτε επίπεδα στο endgame. Η επαναληψιμότητα και η έλλειψη ποικιλίας στις αποστολές θα κάνουν και τον πιο αισιόδοξο να βαρεθεί μετά από λίγο και αυτό διότι δεν ξεφεύγουν από τα τετριμμένα (fetch quests, κύματα εχθρών, raids).

Αξίζει να αναφερθεί πως μπορείτε να ολοκληρώσετε τις αποστολές μόνοι σας, αλλά δεν το συνιστώ καθόλου μιας και ο κώδικας της Bioware πάντα με έβαζε σε γεμάτο lobby και δεν ένιωθα ποτέ μόνος ή αβοήθητος. Πράγματι kudos σε αυτό το κομμάτι, καθώς βοηθιέται πολύ να αναπτυχθεί μια κοινότητα παικτών αλλά και η συνεργασία από άτομα που ειδάλλως μπορεί να μην συνεργάζονταν.

Ακόμη ένα σημείο που θέλω πολύ να σταθώ είναι αυτό των drops. Προσωπικά είμαι από τους "loot whores" που λένε και ένα παιχνίδι χωρίς να είναι απαραίτητα πάρα πολύ καλό μπορεί να με κάνει να εθιστώ. Εδώ, το Anthem πήγαινε στην πηγή…και πήγαινε…και πήγαινε αλλά δεν ήπιε ποτέ νερό. Είναι απορίας άξιο πως η Bioware με μια μακρά ιστορία στο genre αυτό να μην έχει φτιάξει ένα υπερβολικά ποικίλο εξοπλισμό και οπλοστάσιο σε είδη και σχέδια.

Ειλικρινά, μέσα στις πρώτες 3-4 ώρες θα έχετε βρει όλα τα είδη όπλων που θα συναντήσετε, τα οποία δεν ξεπερνούν τα 7-8 διαφορετικά και το μόνο που αλλάζει πάνω είναι η σπανιότητά τους (Common, Uncommon, Rare, Epic, Legendary). Ο σχεδιασμός των όπλων και η ποικιλία τους μάλλον είναι από τις πιο ανέμπνευστες και βαρετές οπτικά υλοποιήσεις που έγιναν ποτέ σε παιχνίδι του είδους. Για να μην πω ότι τα drops ήταν στην πλειοψηφία τους απογοητευτικά δεδομένου της δυσκολίας των αποστολών. Στα ίδια ρηχά νερά κυμαίνεται και το crafting.

Είναι πραγματικά κρίμα ένα loot shooter με τις προδιαγραφές του Anthem να μην μπορεί να κρατήσει τον παίκτη συνδεδεμένο σε αυτό, όταν γίνονται παρατυπίες σε τόσο βασικά συστατικά της φόρμουλας. Ακόμη ένα τρανό παράδειγμα είναι πως για να αλλάξετε οπλισμό ή και εμφάνιση στο Javelin σας θα πρέπει συνεχώς να ταξιδεύετε πίσω στη βάση σας, κάτι που σημαίνει ότι θα περάσετε από τουλάχιστον δύο loading screens.

H εμπειρία μου με το Anthem σε αυτό το σημείο να πω πως δεν ήταν και η ομαλότερη. Συνάντησα πολλά bugs, όπως ακέφαλους NPCs, έντονο pop up,  αποσυνδέσεις, αποστολές που δεν προχωρούσαν ποτέ, χάσιμο του progress, μεγάλης διάρκειας loading screens και γενικότερα πράγματα που σε μια τόσο μεγάλη παραγωγή δεν θα έπρεπε να υπάρχουν λογικά.

Βέβαια, μερικές ώρες πριν γραφτεί αυτό το κείμενο κυκλοφόρησε ένα μεγάλο launch day patch (πάνω από 5GB), το οποίο διόρθωνε ένα μέρος αυτών των θεμάτων, πράγμα που το διαπίστωσα και με τα μάτια μου όταν ξανασυνδέθηκα. Εδώ είναι και το σημείο όπου οι αμαρτίες του Anthem -τουλάχιστον μια μερίδα από αυτές- μπορούν να εξαγνιστούν. Όπως έγινε και με το Destiny, έτσι και εδώ, του δίνω το ελαφρυντικό ότι μπορεί με τον καιρό να βελτιωθεί, οπότε σίγουρα θα αξίζει μια επίσκεψη ξανά σε μερικούς μήνες μιας και η Bioware έχει σχεδιάσει ήδη το post launch περιεχόμενο.

Ένα χαμόγελο κατάφερε να μου αποσπάσει ο τεράστιος και πανέμορφος κόσμος του τίτλου με πινελιές από Avatar, χωρίς όμως να σκιαγραφείται στο muscle memory του παίκτη με αξιομνημόνευτες περιοχές και γενικότερα να φέρει ένα κάπως γενικευμένο ύφος στο πλαίσιο του sci-fi.

Γενικότερα, θέλω να ομολογήσω ότι εικαστικά το Anthem μου άρεσε, όντας ένα υβρίδιο πολλών εμβληματικών στοιχείων από sci-fi ταινίες και παιχνίδια. Εξαιρετικά εντυπωσιακή βρήκα την  πολυεπίπεδη εξερεύνηση κάτι που βοηθάει το ομολογουμένως απίθανο scale του χάρτη, καθώς μας μεταφέρει από το έδαφος στον αέρα με αρκετά επίπεδα ενδιάμεσα, αλλά και υποθαλάσσια, παρά το ότι εκεί περιορίζεται μόνο στην εξερεύνηση. Μπορούσα από καλύβες κρυμμένες στα δέντρα, να πέσω χαμηλότερα σε κάτι αρχαία χαλάσματα, μετά να χωθώ μέσα σε σπηλιές, να βουτήξω στο βυθό μιας λίμνης και να βγω ξανά έξω ψηλά στον ουρανό.

Ο τεχνικός του τομέας αν και βαρύς δεν είναι ασήκωτος τουλάχιστον στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, με την Frostbite να χαρίζει ένα αρκετά ευχάριστο αισθητικά αποτέλεσμα. Ο κόσμος είναι πλούσιος σε χλωρίδα και ανάλογα την περιοχή η χρωματική παλέτα προσαρμόζεται για ένα χάρμα οφθαλμών αποτέλεσμα. Στα των γραφικών πολλά συν τόσο στην ατμόσφαιρα του ίδιου του παιχνιδιού όσο και στην αισθητική του κόσμου, προσθέτει το real time weather με τα εφέ της βροχής, του αέρα και της σκόνης να είναι χάρμα οφθαλμών.

Αν και δεν είναι αξιομνημόνευτα, τίμια δουλειά έχει γίνει στον τομέα των voice overs με ηθοποιούς από γνωστές σειρές όπως το Brooklyn Nine-Nine και το Doctor Who, την ερμηνεία των οποίων βοηθούν τα υψηλών προδιαγραφών motion capture και facial expressions. Τέλος, ένας τομέας που έδωσε ανέλπιστα πολλά «συν» είναι αυτός του ήχου και της μουσικής. Το soundtrack μάλιστα είναι κατ’εμέ αξιομνημόνευτο και για μένα λέει πολλά αυτό, όταν μπορώ μετά από μερικές ώρες να θυμάμαι το main theme του και να το σιγοτραγουδώ. Πέτυχε τον σκοπό του δηλαδή. Τα κομμάτια που σύνθεσε η Sara Schachner, γνωστή για τις μουσικές των AC: Origins, CoD: Infinite Warfare και Modern Warfare 3, αξίζουν πολλά μπράβο.

Συνοψίζοντας : Ψάχνοντας πληροφορίες για το Anthem έπεσα πάνω σε ένα tweet που το περιγράφει με γλαφυρό και πέρα για πέρα αληθινό τρόπο. Αυτό έλεγε πάνω-κάτω πως το Anthem μοιάζει να μην αναπτύχθηκε από developers της Bioware, αλλά από μια ομάδα χαρτογιακάδων με κοστούμια των $2000. Και πόσο δίκιο είχε ψέλλισα από μέσα μου. Μοιάζει σα να είχε όλα τα φόντα να γίνει κάτι πολύ απολαυστικό, αλλά τελικά πολλές αποφάσεις το μετέτρεψαν σε μια χλιαρή σούπα. Το gameplay έχει τις στιγμές του, αλλά δεν εντυπωσιάζει σε μεγάλο βαθμό, η ιστορία είναι ανύπαρκτη, αρκετές παραλείψεις βασικών πραγμάτων που επιβάλλονται στα "loot shooters" και λειτουργούν σαν τροχοπέδη στο ρυθμό του, όπως το ανέμπνευστο gear και loot αλλά και η έλλειψη κάποιου ανταγωνιστικού mode. Ίσως το τελευταίο να μην το ανέφερα καν αν όλα τα παραπάνω ήταν τα αντίστροφα και γενικά στεκόταν το υπόλοιπο οικοδόμημα στο ύψος του. Ωστόσο, όλοι θυμόμαστε το Destiny και πως με τον καιρό κατέληξε να γίνεται ένα τίμιο πακέτο. Ίσως με τον καιρό και το Anthem να σουλουπωθεί. Μέχρι τότε αποτελεί την κλασική περίπτωση ενός τέτοιου παιχνιδιού που κατά το λανσάρισμα του δεν είναι όσο ελκυστικό στην ουσία όσο το περιτύλιγμα του.
Box Art
Tested on : PC
Developer : Bioware
Publisher : Electronic Arts
Distributor : Bandai Namco Hellas
Available for : PS4, Xbox One, PC
Release date : 21-02-2019

46 comment(s)