TOP 5 | Ταινίες με φυλακές που άφησαν εποχή

Οι ταινίες με φυλακές αποτελούν διαχρονικά ένα από τα πιο δυνατά κινηματογραφικά είδη και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο. Τόσο οι ήρωες όσο και ο θεατής γνωρίζουν από την αρχή ότι όλα θα συμβούν μέσα σε ένα συγκεκριμένο, σκληρό και περιορισμένο περιβάλλον. Έτσι, από τη φύση τους, αυτές οι ιστορίες μοιάζουν να ξεκινούν με ένα ιδιαίτερο πλεονέκτημα απέναντι σε άλλα κινηματογραφικά είδη. Η στέρηση της ελευθερίας, η απομόνωση, η βία, η μεταμέλεια και η ελπίδα για λύτρωση έχουν προσφέρει μερικές από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές στην ιστορία του σινεμά.

Μέσα από το σημερινό μας Top 5, επιλέξαμε πέντε ταινίες που προσεγγίζουν τον εγκλεισμό με διαφορετικό τρόπο. Άλλες εστιάζουν στη σκληρότητα και την αδικία, άλλες στη φιλία και την ελπίδα, ενώ κάποιες χρησιμοποιούν το περιβάλλον της φυλακής για να μιλήσουν για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη μεταμέλεια και τη βαθιά ανάγκη του ανθρώπου να παραμείνει ελεύθερος ακόμη και όταν όλα γύρω του δείχνουν χαμένα.

Midnight Express (1978)

Το Midnight Express είναι από εκείνες τις ταινίες που δεν τις βλέπεις απλώς, τις κουβαλάς για καιρό μετά. Βασισμένο στην αληθινή ιστορία του Billy Hayes, ακολουθεί έναν νεαρό Αμερικανό που καταλήγει σε τουρκική φυλακή μετά από απόπειρα λαθρεμπορίας ναρκωτικών και από πολύ νωρίς σε βάζει σε ένα περιβάλλον όπου όλα μοιάζουν λάθος, άρρωστα και επικίνδυνα.

Ο Alan Parker, ο σκηνοθέτης, δεν ενδιαφέρεται να κάνει μια απλή ιστορία εγκλεισμού. Σε ρίχνει κατευθείαν μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο φόβο, παράνοια, βία και απόγνωση, εκεί όπου κάθε βλέμμα και κάθε διάδρομος μοιάζουν απειλητικά. Μαζί με τη μουσική του Giorgio Moroder, η ταινία αποκτά έναν σχεδόν υπνωτικό παλμό και μένει στο μυαλό ως μια από τις πιο άβολες εμπειρίες του είδους.

---

Escape from Alcatraz (1979)

Το Escape from Alcatraz έχει όλη τη γοητεία μιας ταινίας που ξέρει ακριβώς τι θέλει να κάνει και δεν χρειάζεται να φωνάξει ούτε και να χρησιμοποιήσει φθηνά τρικ για να το πετύχει. Βασισμένη (κι αυτή) στην αληθινή απόδραση τριών κρατουμένων από το Alcatraz το 1962, βάζει τον Clint Eastwood στον ρόλο του Frank Morris, ενός ανθρώπου ψύχραιμου, λιγομίλητου και απόλυτα συγκεντρωμένου στον στόχο του.

Η ένταση χτίζεται σταδιακά μεθοδικά και χωρίς περιττές υπερβολές. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με μεγάλα ξεσπάσματα, αλλά με την αίσθηση ότι η απόδραση είναι το μόνο πράγμα που κρατά αυτούς τους ανθρώπους ζωντανούς.

---

Lock Up (1989)

Σίγουρα η συγκεκριμένη ταινία δεν την λες και την πιο βαθιά της λίστας, αλλά έχει κάτι που δύσκολα αγνοείς. Είναι καθαρό σινεμά φυλακής από τα ‘80s, με τον Sylvester Stallone στον ρόλο του Frank Leone, ενός κρατουμένου που μετράει αντίστροφα για την αποφυλάκισή του και θέλει απλώς να περάσουν οι τελευταίοι μήνες χωρίς φασαρίες.

Φυσικά, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Ένας εκδικητικός διοικητής φυλακών κάνει τα πάντα για να τον σπάσει και η ταινία μετατρέπεται σε μια ευθύγραμμη, έντονη και αρκετά απολαυστική σύγκρουση επιβίωσης. Δεν ψάχνει να γίνει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι, αλλά μέσα στη νοσταλγία, τη μουσική του Bill Conti και την παλιά σχολή δράσης, βρίσκει τη δική της πλέον διαχρονική γοητεία.

---

The Shawshank Redemption (1994)

Βαδίζοντας προς το τέλος έχουμε 2 ταινίες από τον ίδιο σκηνοθέτη. Ξεκινάμε με το The Shawshank Redemption, το οποίο έχει αποκτήσει πλέον μια μυθική διάσταση ανάμεσα στους σινεφίλ. Βασισμένη σε νουβέλα του Stephen King, αφηγείται την ιστορία του Andy Dufresne και τη φιλία που αναπτύσσει με τον Red μέσα στη φυλακή Shawshank, σε έναν χώρο όπου ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει και η ελπίδα είναι πια πολυτέλεια.

Με καθοδηγητή τον μάστορα Frank Darabont, οι Tim Robbins και Morgan Freeman κουβαλούν την ταινία με ηρεμία, αλλά και μια υπόγεια ένταση που περιμένει μανιακά την στιγμή της λύτρωσης, ενώ η μουσική του Thomas Newman της δίνει εκείνη τη νοσταλγική μελαγχολία που την έκανε τόσο αγαπητή.

---

The Green Mile (1999)

Το The Green Mile μας μεταφέρει στην πτέρυγα των μελλοθανάτων μιας φυλακής στον αμερικανικό νότο της δεκαετίας του ‘30, μέσα από τις αναμνήσεις του Paul Edgecomb. Εκεί φτάνει ο John Coffey, ένας γιγαντόσωμος κρατούμενος με παιδική ψυχή, φόβο για το σκοτάδι και μια δύναμη που κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει εύκολα.

Αυτή τη φορά, ο Darabont αφήνει πίσω την καθαρή ιστορία επιβίωσης και περνά σε κάτι πιο μεταφυσικό, πιο τρυφερό αλλά και πολύ πιο οδυνηρό. Ο αργός και διεισδυτικός ρυθμός της ταινίας σε βάζει βαθύτερα στην ατμόσφαιρα ενός χώρου όπου οι άνθρωποι γνωρίζουν ακριβώς τη μέρα, την ώρα και τον τρόπο που θα πεθάνουν. Στο κέντρο αυτής της ιστορίας βρίσκεται πάντα ο Coffey, περισσότερο σαν ένας μεταφυσικός παρατηρητής, με μοναδική συντροφιά τις παρηγορητικές μελωδίες του Thomas Newman.