Πλοκή:
Μια νεαρή, εσωστρεφής κοπέλα ανακαλύπτει κατά λάθος ένα μικρό κρυμμένο κουτάκι στο διαμέρισμά της και ξεκινάει μια αναζήτηση για να βρει τον αληθινό του κάτοχο. Η πράξη αυτή θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της.
Δώσε μου και λίγο context:
Μια από τις μεγαλύτερες εισπρακτικές επιτυχίες όλων των εποχών στο παγκόσμιο Box Office για γαλλική ταινία, το Αμελί έκανε πάταγο στην εποχή του και στην χώρα μας, σε σημείο μάλιστα που για μια περίοδο είχε μετατραπεί σε κοινοτυπία, τόσο το έργο όσο και η εκπληκτική μουσική του. Τώρα που έχουν περάσει 25 χρόνια όμως, μακριά από τις ακραίες αντιδράσεις που πάντα κουβαλάει μαζί της μια ακραία επιτυχία, απογυμνωμένη από τον θόρυβο γύρω της, η ταινία του Jean-Pierre Jeunet ακτινοβολεί την λάμψη της πιο καθαρά από ποτέ. Ο Jeunet έγινε γνωστός μαζί με τον Marc Caro την δεκαετία του 90 χάρη στα Delicatessen και La Cité des Enfants Perdus, δυο ταινίες με πολύ ιδιαίτερη αισθητική ταυτότητα, μαύρο χιούμορ και σουρεαλιστικά στοιχεία. Το δίδυμο όμως διασπάστηκε όταν ο Jeunet μετακόμισε στο Hollywood για να σκηνοθετήσει το Alien: Resurrection (1997).
Παρά την εμπορική επιτυχία του όμως, ο Jeunet δεν έκανε δεύτερη ταινία στην Αμερική, επέστρεψε στην Γαλλία και το επόμενο έργο του, 4 χρόνια μετά το Alien, ήταν το Αμελί. Αυτό θα πει απότομη αλλαγή ατμόσφαιρας! Η ταινία ήταν υποψήφια για 5 Oscars (πρωτότυπου σεναρίου, φωτογραφίας, ήχου, ξενόγλωσσης ταινίας, καλλιτεχνικής διεύθυνσης), χωρίς να κερδίσει κανένα, ωστόσο, αποτελεί την κορύφωση της καριέρας του. Στη συνέχεια, αν εξαιρέσουμε το εξαιρετικό Un Long Dimanche de Fiançailles (2004), πάλι με την Audrey Tautou που ακολούθησε αμέσως μετά το Αμελί, η πορεία του ήταν πτωτική.
Παρεμπιπτόντως, ο Jean-Pierre Jeunet επιστρέφει φέτος μετά από χρόνια με νέα ταινία. Το Changer l'eau des fleurs βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο της Valérie Perrin και αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Δεκέμβριο στην Γαλλία. Φυσικά, ο αγαπημένος του Dominique Pinon είναι και πάλι μέρος του cast.
Γιατί να το δω;
Γιατί είναι μια ωδή στην καλοσύνη και την φαντασία και πώς αυτές μπορούν να μεταμορφώσουν τις ζωές μας. Μπορεί να μην έχει μια ιδιαίτερα πολύπλοκη ματιά πάνω στο ζήτημα, με μερικές ιστορίες του να εγείρουν προβληματισμούς για την φύση της καλοσύνης (και το αν η καλή πρόθεση είναι αρκετή) χωρίς να αναπτύσσονται περαιτέρω, όμως κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η ενέργειά της είναι μεταδοτική. Όταν τελειώσει θα νιώθετε σαν να άναψε κάτι μέσα σας. Καμία άλλη ταινία δεν επικοινωνεί καλύτερα την δύναμη μιας μικρής πράξης καλοσύνης.
Γιατί η υπερτροφική φαντασία της πρωταγωνίστριας εξωτερικεύεται με αντίστοιχη υπερτροφική φαντασία στην σκηνοθεσία του Jeunet. Λίγες ταινίες μπορούν να λένε πως έχουν ένα σύμπαν εντελώς δικό τους και αυτή είναι μια από αυτές.
Για την απίστευτη φωτογραφία του Bruno Delbonnel που έχει δημιουργήσει ένα Παρίσι παραμυθένιο, παίζοντας με τις αντιθέσεις του πράσινου και με το κόκκινο. Δεν είναι το πραγματικό, αλλά το Παρίσι της Αμελί, του μυαλού της. Kαι μοιάζει με φωτεινό καρουζέλ που περιστρέφεται από μια μαγική, αστείρευτη αισιοδοξία.
Για την μουσική του Yann Tiersen. Εντάξει την έχετε ακούσει χίλιες φορές, έχει γίνει σούπα, την έχετε βαρεθεί. Δεν διαφωνώ. Αλλά όχι μέσα στην ταινία. Μέσα στην ταινία παραμένει μαγική!
Γιατί φωτίζει τους ανθρώπους μέσα από τις μικρές εκκεντρικές τους συνήθειες.
Γιατί έχει και λίγο πλάκα που αυτός ο γλυκός νεαρός που ερωτεύεται η Αμελί είναι ο σκηνοθέτης (και σεναριογράφος) του La Haine.
Για την σκηνή της βόλτας με τον τυφλό που πάντα με κάνει και δακρύζω.
Για την Audrey Tautou, που μπορεί να μην έκανε την μεγάλη καριέρα που όλοι φανταζόμασταν, αλλά εδώ μοιάζει σαν η ταινία να γράφτηκε συγκεκριμένα γι’ αυτήν.
Γιατί δεν βρίσκει αλλά εφευρίσκει την μαγεία στα μικρά καθημερινά πράγματα, θυμίζοντάς μας πως η πραγματικότητα βρίσκεται κυρίως στο μυαλό μας.
*Η ταινία κυκλοφόρησε πρόσφατα σε επανέκδοση στους κινηματογράφους, ενώ υπάρχει και σε γνωστή ελληνική streaming πλατφόρμα.
