Οι 5 πιο δυνατές σκηνές έναρξης σε ταινίες και σειρές με ζόμπι

Ήταν χειμώνας, θυμάμαι το καλοριφέρ να δουλεύει στο φουλ και εγώ κουκουλωμένος με μια κουβέρτα, έτοιμος να κοιμηθώ νωρίς γιατί το επόμενο πρωί είχα σχολείο. Εκείνο το βράδυ όμως κάτι με κράτησε ξύπνιο. Χάζευα την τηλεόραση όταν έπεσα πάνω σε μια ασπρόμαυρη ταινία. Δεν ήξερα τίποτα, ούτε τον τίτλο, ούτε τι ακριβώς έβλεπα. Ήταν το Night of the Living Dead και για κάποιον λόγο δεν μπορούσα να ξεκολλήσω, κοιτούσα την οθόνη σαν μαγεμένος.

Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κάτι τέτοιο. Ζωντανοί νεκροί, μια ατμόσφαιρα αλλόκοτη, σχεδόν υπνωτική. Αργότερα, όταν την παρακολούθησα ξανά από την αρχή, κατάλαβα τι ήταν αυτό που με είχε καθηλώσει. Η εναρκτήρια σκηνή με την Barbara και τον αδερφό της να περπατούν στο νεκροταφείο για να επισκεφτούν τον τάφο του πατέρα τους, όταν ξαφνικά, δέχονται επίθεση από έναν μυστηριώδη άντρα. Η έκπληξη, το σοκ, οι άναρχες κραυγές της Barbara, η απεγνωσμένη της προσπάθεια να γλιτώσει και τελικά το καταφύγιο που βρίσκει σε εκείνο το μοιραίο σπίτι, περικυκλωμένο από ορδές ζόμπι, ήταν μια εμπειρία σχεδόν σωματική.

Αυτή η ταινία ήταν η πρώτη μου κινηματογραφική επαφή με τους ζωντανούς νεκρούς όπως και η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πόσο μπορεί να σε συνεπάρει μια καλογυρισμένη εναρκτήρια σκηνή μιας αποκάλυψης ζόμπι.

Παρακάτω θα βρείτε τις πέντε αγαπημένες μου εναρκτήριες σκηνές, τόσο από τον κινηματογράφο όσο και από την τηλεόραση, που κατάφεραν να μεταφέρουν τον τρόμο, την αγωνία και την ένταση της zombie αποκάλυψης από τα πρώτα κιόλας λεπτά.

28 Days Later (2002)

Η εναρκτήρια σκηνή του 28 Days Later μπορεί να ξεκινά με αιματοχυσία, όμως αυτό που ακολουθεί όταν ο Jim ξυπνά μόνος του σε ένα εγκαταλελειμμένο νοσοκομείο είναι το πραγματικά ανατριχιαστικό. Βιώνει την απόλυτη απουσία ανθρώπινης ζωής. Δεν υπάρχει κανείς, πουθενά. Όχι μόνο έχουν εξαφανιστεί οι άνθρωποι, αλλά όλα γύρω του είναι κατεστραμμένα. Ένα τοπίο απόλυτης εγκατάλειψης, ενώ η στιγμή που με την γαλάζια ρόμπα του νοσοκομείου περιπλανιέται μόνος στη γέφυρα του Westminster, έναν από τους πιο πολυσύχναστους τουριστικούς προορισμούς του κόσμου, έχει αφήσει το δικό της ανεξίτηλο σημάδι στον κινηματογράφο. Και ναι, η μουσική των Godspeed You! Black Emperor που ακούγεται στη συγκεκριμένη σκηνή δένει τόσο άψογα με την εικόνα που σου δίνει την αίσθηση πως γράφτηκε αποκλειστικά για την ταινία.

Dawn of the Dead (2004)

Για όσους ίσως δεν το γνωρίζουν, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Zack Snyder έγινε με την ταινία Dawn of the Dead του 2004, ένα remake του κλασικού φιλμ του George A. Romero από το 1978. Και από τα πρώτα κιόλας λεπτά καταφέρνει να μας παρασύρει σε ένα σπιράλ τρόμου όπου η ασφάλεια του οικείου γκρεμίζεται ακαριαία. Ο Snyder προσθέτει και κάτι ακόμη πιο σοκαριστικό. Tο παιδί-ζόμπι που επιτίθεται στην Ana και στον σύζυγό της μέσα στο ίδιο τους το σπίτι. Η φρίκη δηλαδή έρχεται από ένα παιδί που έπαιζε μέχρι χθες στην διπλανή αυλή. Η Ana αναγκάζεται να δραπετεύσει μέσα από την απόλυτη καταστροφή, με την κάμερα να την ακολουθεί σε ένα καταιγιστικό μονοπλάνο. Στη συνέχεια, οι τίτλοι αρχής πάνω στα αποσπάσματα που δείχνουν έναν κόσμο να καταρρέει και έναν πολιτισμό να σβήνει, ενώ η επιβλητική φωνή του Johnny Cash με το The Man Comes Around ντύνει ιδανικά τις εικόνες, προσδίδοντας σχεδόν βιβλική βαρύτητα στην επερχόμενη αποκάλυψη.

Shaun of the Dead (2004)

Σε απόλυτη αντίθεση με τις προηγούμενες επιλογές της λίστας, εδώ ο τρόμος παρουσιάζεται μέσα από τη σκηνοθετική και κωμική ματιά του Edgar Wright, ο οποίος ακολουθεί τον πρωταγωνιστή, τον Shaun, να κινείται μέσα στην καθημερινότητά του, βυθισμένος στη ρουτίνα και τη νωχελικότητά του, την ώρα που κυριολεκτικά δίπλα του διαδραματίζονται οι πρώτες ενδείξεις της αποκάλυψης. Η αρχική σκηνή σατιρίζει με λεπτότητα όλα τα γνώριμα μοτίβα του είδους, ενώ είναι γεμάτη αναφορές στις ταινίες Night of the Living Dead του George A. Romero.

World War Z (2013)

Το World War Z παίζει κι αυτό με το μοτίβο της νηνεμίας πριν από την καταιγίδα και το κάνει εξαιρετικά. Σε αντίθεση με τις υπόλοιπες επιλογές της λίστας, εδώ το ξέσπασμα παρουσιάζεται μέσα από την οπτική μιας οικογένειας που βρίσκεται ξαφνικά στο επίκεντρο του χάους κατά τη διάρκεια μιας φαινομενικά ήσυχης και καθημερινής μέρας. Δεν υπάρχει προειδοποίηση, δεν υπάρχει σταδιακή μετάβαση. Η κρίση έρχεται απότομα, με τη βία να κλιμακώνεται κάθε δευτερόλεπτο, ενώ η σκηνοθεσία του Marc Forster αποτυπώνει άψογα τον πανικό, τον φόβο και την προσπάθεια για επιβίωση μέσα σε ένα σκηνικό που μοιάζει περισσότερο με εμπόλεμη ζώνη παρά με σύγχρονη πόλη.

The Last of Us (2023)

Από όλες τις σκηνές της λίστας, το The Last of Us ίσως έχει την πιο φορτισμένη και σπαρακτική εισαγωγή, με μια σημαντική προσθήκη, καθώς προηγείται ένα ανατριχιαστικό talk show στο οποίο ένας επιστήμονας προμηνύει την πιθανότητα μιας μελλοντικής πανδημίας που θα προκληθεί από έναν μύκητα. Τα λόγια του μένουν μαζί μας και όταν στη συνέχεια βλέπουμε την ήσυχη καθημερινότητα της γλυκύτατης Sarah και του πατέρα της Joel, το κλίμα είναι ήδη φορτισμένο. Τα πρώτα σημάδια, οι σπόροι δηλαδή που θα ανθίσουν αργότερα μέσα στη σκηνή, έχουν τοποθετηθεί με ιδανικό τρόπο από τους δημιουργούς, και όταν τελικά συμβαίνει το ξέσπασμα, είναι τόσο βίαιο που σε καθηλώνει. Ίσως καμία άλλη ταινία ή σειρά δεν έχει πετύχει αυτό που καταφέρνει η εισαγωγή του The Last of Us, να χτίσει δηλαδή σε τόσο σύντομο χρόνο μια βαθιά συναισθηματική σύνδεση με τον θεατή και τους πρωταγωνιστές μόνο για να την συντρίψει με τον πιο σκληρό τρόπο στην συνέχεια.