Wednesday Season 2 Part 1 Review – Η πιο ώριμη και σκοτεινή επιστροφή της

Αν και κάποιοι μπορεί να θεωρήσουν την συγκεκριμένη σύνδεση άστοχη, η πρώτη σεζόν της Wednesday, όπου έγειρε ελαφρώς προς το teen drama θυμίζοντας σε στιγμές το Monster High: The Movie, έμοιαζε να απευθύνεται σε ένα πολύ συγκεκριμένο κοινό. Ήταν μια σειρά που παρά την αισθητική του Burton και την εντυπωσιακή παρουσία της Jenna Ortega, φλέρταρε έντονα με τις φόρμες της νεανικής τηλεόρασης με αποτέλεσμα ηθελημένα ή μη, να αφήνει στο περιθώριο την ουσία που χαρακτήριζε την οικογένεια Addams επί δεκαετίες.

Ωστόσο, η δεύτερη σεζόν της σειράς, η οποία έκανε πρεμιέρα στο Netflix την Τετάρτη 6 Αυγούστου με τα πρώτα τέσσερα επεισόδια και με τα υπόλοιπα να αναμένονται στις 3 Σεπτεμβρίου, μοιάζει πιο ισορροπημένη και με μια ιστορία που όχι μόνο δικαιολογεί την ύπαρξή της, αλλά δίνει και ελπίδες για το μέλλον. Αν η πρώτη σεζόν ήταν ένα πείραμα ύφους, η δεύτερη δείχνει σαφώς πιο σίγουρη για τον τόνο και την κατεύθυνσή της. Χωρίς να αποβάλλει εντελώς το εφηβικό στοιχείο, η 2η σεζόν φαίνεται να επενδύει περισσότερο στο μυστήριο, τη γοτθική ατμόσφαιρα και την εσωτερική διαδρομή της πρωταγωνίστριας.

Η πλοκή παρακολουθεί τη Wednesday καθώς επιστρέφει στην ακαδημία Nevermore για τη δεύτερη σχολική της χρονιά όπου καλείται να αντιμετωπίσει νέα μεταφυσικά μυστήρια αλλά και να εμπλακεί σε πιο περίπλοκες σχέσεις με την οικογένεια και τους φίλους της. Η σεζόν συστήνει νέους χαρακτήρες, ανάμεσά τους τον νέο διευθυντή του σχολείου, καθώς και τον μικρό της αδελφό, Pugsley, ο οποίος πλέον φοιτά και ο ίδιος στο Nevermore. Στα πρώτα τέσσερα επεισόδια, η Wednesday ερευνά μια μυστική κυβερνητική υπόθεση που φαίνεται να λειτουργεί μέσα από το ψυχιατρικό ίδρυμα Willow Hill, όπου περιθωριοποιημένα άτομα χρησιμοποιούνται για σκοτεινά πειράματα.

Η παραγωγή παραμένει προσεγμένη με ατμόσφαιρα που υπηρετεί το υλικό, σταθερή σκηνοθεσία και αισθητικά στοιχεία που δίνουν στη σειρά την υπογραφή της. Η φιλία της με την Enid γίνεται πιο ουσιαστική, οι σκηνές με την οικογένειά της αποκτούν μεγαλύτερη σημασία και η σειρά ισορροπεί καλύτερα με το σκοτεινό χιούμορ και την ανάπτυξη των χαρακτήρων, παρουσιάζοντα ένα πιο δεμένο και ώριμο αποτέλεσμα σε σχέση με την πρώτη σεζόν.

Σε αυτή την σεζόν και συγκεκριμένα το πρώτο μέρος της, δεν προσπαθεί να ανατρέψει τις ισορροπίες ούτε να ξεφύγει από το στυλ που συνηθίσαμε αλλά να τo εξελίξει, διατηρώντας όσα λειτούργησαν και διορθώνοντας αδυναμίες. Το μυστήριο, η ατμόσφαιρα και η εσωτερική διαδρομή της πρωταγωνίστριας συνθέτουν ένα σύνολο που κρατά το ενδιαφέρον του θεατή ζωντανό με ανοιχτά ερωτήματα που υπόσχονται δυνατή συνέχεια στα επεισόδια που απομένουν και προϊδεάζοντας για μια κορύφωση που θα κρίνει οριστικά την πορεία της σειράς.