Final Destination Bloodlines Review: Τιμά το παρελθόν, διασκεδάζει το παρόν

Το μακρινό 2004 είχε κάνει πρεμιέρα μια ταινία με τίτλο The Butterfly Effect και πρωταγωνιστές τους Ashton Kutcher και Amy Smart. Η ταινία πραγματευόταν τη θεωρία του χάους και την ιδέα ότι τα πάντα είναι αλληλένδετα και πως ακόμη και η παραμικρή μεταβολή στη ροή των γεγονότων μπορεί να οδηγήσει σε αλυσιδωτές και απρόβλεπτες συνέπειες.

Παρότι επιφανειακά καταπιανόταν με μία από τις πιο σημαντικές επιστημονικές θεωρίες του 20ού αιώνα, στην ουσία ήταν ένα ρομάντζο μέσα σε ένα sci-fi πλαίσιο. Κι όμως, παρά την απλοϊκή αυτή προσέγγιση παρέμενε μια διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα κινηματογραφική πρόταση.

Τέσσερα χρόνια νωρίτερα, είχε κυκλοφορήσει μια άλλη ταινία που εφάρμοσε την ίδια ιδέα, όχι όμως στο πλαίσιο του ρομαντισμού ή της επιστημονικής φαντασίας, αλλά στο είδος του τρόμου. Εκεί, μια μικρή μεταβολή δεν οδηγεί απλώς σε απρόβλεπτες συνέπειες αλλά καταλήγει με μαθηματική ακρίβεια σε βίαιο θάνατο.

Το στρίψιμο μιας βίδας, μια πέτρα στο λάθος σημείο ή ακόμη και μια σταγόνα νερού μπορούν να πυροδοτήσουν μια φονική αλυσίδα γεγονότων.

Αυτή ακριβώς η ιδέα έκανε το Final Destination να ξεχωρίσει μέσα στο είδος του, με το κοινό να αποκτά έναν σχεδόν ενεργό ρόλο στην πλοκή προσπαθώντας να μαντέψει πού και πώς θα εμφανιστεί ο Θάνατος.

Μέσα όμως από αυτή την απλή αλλά ευφυή ιδέα γεννήθηκε ένα ολόκληρο franchise και αν οι προηγούμενες ταινίες στην πορεία έχασαν κάπως τη δυναμική και τη διαδραστικότητα που χαρακτήριζε τις πρώτες με ορισμένους θανάτους να φλερτάρουν περισσότερο με το γελοίο παρά με το τρομακτικό, το Final Destination Bloodlines μοιάζει να ξαναβρίσκει τον δρόμο του, παραδίδοντας στο κοινό ένα πραγματικά απολαυστικό και αναζωογονητικό επεισόδιο της σειράς ταινιών. 

Τη σκηνοθεσία υπογράφουν οι Zach Lipovsky και Adam B. Stein, ενώ στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε την Kaitlyn Santa Juana ως φοιτήτρια που κληρονομεί αυτή την προαίσθηση θανάτου από τη γιαγιάς της και προσπαθεί να σώσει την οικογένειά της καθώς τα μέλη της αρχίζουν να πεθαίνουν το ένα μετά το άλλο.

Η ταινία χειρίζεται έξυπνα το θέμα της κληρονομικότητας και, παρόλο που κανείς δεν περιμένει από τέτοιες παραγωγές ένα βαθύ ψυχογράφημα χαρακτήρων, οι σεναριογράφοι εδώ αποφεύγουν την εύκολη λύση των αναλώσιμων ρόλων. Αντίθετα, δίνουν στους δευτερεύοντες χαρακτήρες ουσιαστική παρουσία και λόγο ύπαρξης στην εξέλιξη της ιστορίας.

Οι σκηνές θανάτου συγκαταλέγονται αναμφίβολα στις καλύτερες στιγμές του franchise καθώς λειτουργούν σαν καλοκουρδισμένες παγίδες όπου το φαινομενικά αθώο και καθημερινό μετατρέπεται με έξυπνο τρόπο σε θανάσιμη απειλή.

Η ταινία κάνει και κάτι ακόμα, δεν ξεχνά την καρδιά της, τον William Bludworth, τον εμβληματικό νεκροθάφτη με τη χαρακτηριστική φωνή του Tony Todd. Σε μια συγκινητική τελευταία εμφάνιση, που γυρίστηκε πριν από τον θάνατό του και προβλήθηκε λίγους μήνες μετά, παραδίδει έναν μονόλογο που προσθέτει στην ταινία τη δόση ανθρωπιάς που τόσο σπάνια συναντά κανείς σε ένα franchise βασισμένο στο μακάβριο.

Τελικά, το Bloodlines μας πρόσφερε ένα καλοφτιαγμένο και αξιοπρεπές κεφάλαιο σε μια σειρά που εξακολουθεί να βρίσκει καινούργιους τρόπους να κρατά το ενδιαφέρον του κοινού.