Avowed Review – Συνεχίζει το σερί της η Obsidian;

Τον τελευταίο καιρό, η Obsidian έχει ένα εξαιρετικό σερί κυκλοφοριών, καταφέρνοντας ανά λίγα χρόνια να προσφέρει πολύ ενδιαφέρουσες εμπειρίες, τόσο στο πλαίσιο του RPG genre για το οποίο ο κόσμος την έχει αγαπήσει χάρη στο Fallout New Vegas και στα Pillars of Eternity, αλλά και με παιχνίδια που ξεφεύγουν από την πεπατημένη, όπως το Pentiment και το Grounded. Προσωπικά, ενώ δεν βρήκα το χρόνο να αφιερώσω στο Pentiment, λάτρεψα το Grounded και ακόμη περισσότερο το τελευταίο μεγάλο παιχνίδι του στούντιο, το The Outer Worlds, το οποίο πρακτικά ήταν το δικό της Fallout. Τώρα, η Obsidian έφτιαξε και το δικό της Skyrim, όπως το χαρακτηρίζουν πολλοί, το Avowed, ένα FPS RPG δηλαδή σε fantasy setting. Καταφέρνει, λοιπόν, με τη νέα της κυκλοφορία να συνεχίσει το σερί ή αποτελεί μελανό σημείο;

Συνοπτικά, ναι! Η Obsidian τα κατάφερε ξανά. Παρέδωσε ένα πολύ ποιοτικό RPG στο οποίο αξίζει να επενδύσετε το χρόνο σας, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και κάποια ψεγάδια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με την ιστορία, που αποτελεί θεμέλιο για κάθε παιχνίδι του είδους που σέβεται τον εαυτό του. Στο Avowed, αναλαμβάνεις τον ρόλο ενός απεσταλμένου από την Aedyr Empire, που ταξιδεύει στα μυστηριώδεις Living Lands για να ερευνήσει μια παράξενη αρρώστια γνωστή ως Dreamscourge. Αυτή διαφθείρει τις ψυχές, προκαλώντας αρχικά σύγχυση, παραισθήσεις και, τελικά, μεταμορφώνοντας τα θύματα σε βίαια πλάσματα που ονομάζονται Dreamthralls, με τα σώματά τους να φέρουν παράξενες μυκητιακές αλλοιώσεις.

Πέρα όμως από την αρρώστια που ταλαιπωρεί τα Living Lands, η περιοχή βρίσκεσαι και εν μέσω αυξανόμενης πολιτικής έντασης ανάμεσα στις δυνάμεις του Aedyr και τους ντόπιους, που αντιμετωπίζουν με καχυποψία την επέκταση της αυτοκρατορικής επιρροής. Ως απεσταλμένος της αυτοκρατορίας, λοιπόν, ο χαρακτήρας μας αντιμετωπίζεται από τους περισσότερους με…μισό μάτι και μπορεί να εκμεταλλευτεί τις πλάτες της αυτοκρατορίας για να επιβληθεί με το ζόρι. Κάποιες φορές βέβαια οι αποφάσεις της αυτοκρατορίας μοιάζουν λογικές σε έναν κόσμο που βαδίζει προς την καταστροφή και άλλοτε αυταρχικές και ισοπεδωτικές. Καθώς εξερευνάς βαθύτερα τα Living Lands μάλιστα, αποκαλύπτεις ότι υπάρχει και ένας προσωπικός δεσμός με το νησί, αλλά και ένα αρχαίο μυστικό που απειλεί την ίδια του την ύπαρξη.

Όπως αντιλαμβάνεστε η Obsidian έχει στήσει ένα πλαίσιο που οδηγεί σε περίπλοκες σχέσεις και συγκρούσεις ανάμεσα σε διάφορα factions, ακόμη και στους ίδιους σου τους companions που συχνά έχουν αντικρουόμενες απόψεις για τις αποφάσεις σου! Ένα από τα highlights του παιχνιδιού είναι ότι οι περισσότερες αποφάσεις του δεν είναι ξεκάθαρα καλές ή κακές. Δεν είναι άσπρες ή μαύρες. Σχεδόν πάντα υπάρχει μια πλευρά που δε θα μείνει ικανοποιημένη. Κάθε λύση δημιουργεί άλλα προβλήματα και έχει βάρος και άμεσο αντίκτυπο. Ειδικότερα το τελευταίο στοιχείο είναι κάτι που πραγματικά με εντυπωσίασε. Χωρίς να δώσω spoilers, στο τέλος του -ας πούμε- πρώτου κεφαλαίου της ιστορίας, υπάρχει η επιλογή να πάρεις το μέρος της τοπικής αντίστασης ή να σταθείς με την πλευρά της αυτοκρατορίας και να τους σκοτώσεις ή να τους διώξεις από την πόλη.

Ήταν ένα σημείο που ήθελα να δοκιμάσω πως υφαίνεται ο ιστός του παιχνιδιού και έτσι έκανα διαφορετικά saves για να δοκιμάσω τις επιλογές. Όταν αποφάσισα να σκοτώσω τους rebels, ναι μεν κέρδισα την εύνοια της αυτοκρατορίας, κάτι που μου άνοιξε έπειτα άλλα μονοπάτια, αλλά για να με εκδικηθούν σκότωσαν έναν NPC φίλο μου που αργότερα θα μου ήταν χρήσιμος! Από την άλλη, αν έπαιρνα το μέρος των rebels μου ανοίγονταν άλλες πόρτες στο μέλλον, αλλά αυτό είχε επιπτώσεις στη σχέση με το δικό μου faction το οποίο πρόδωσα και στον τρόπο με τον οποίο με έβλεπαν άλλοι χαρακτήρες.

Μάλιστα, το αποτέλεσμα της απόφασης ήταν και στις δύο περιπτώσεις ορατό μέσα σε λίγα λεπτά και με εμφατικό τρόπο, αλλά συγχρόνως και πολλές ώρες μετά σε σημεία που δεν το περίμενα και με έπιασε προ εκπλήξεως. Αυτό από μόνο του δείχνει πως πρόκειται για ένα πραγματικά καλοφτιαγμένο RPG, αφού προσφέρει αποφάσεις που σε βάζουν να σκεφτείς, φέρνοντάς σε αντιμέτωπο με δύσκολα και ενδιαφέροντα ηθικά διλήμματα που αλλάζουν ουσιαστικά τον κόσμο του παιχνιδιού.

Οι διάλογοι γενικά είναι καλογραμμένοι, χωρίς να λείπουν βέβαια και κάποιες περίεργες νότες χιούμορ και μοντέρνες πινελιές σε σημεία. Εκτιμώ ιδιαίτερα ότι το παιχνίδι διαθέτει ιστορικό διαλόγων και βοήθεια με το lore ανά πάσα στιγμή. Κάθε φορά που σου δίνεται η δυνατότητα να επιλέξεις απάντηση σε έναν διάλογο, μπορείς να δεις το ιστορικό της συνομιλίας σου με τον NPC, σε περίπτωση που σου ξέφυγε κάτι, αλλά και ένα «σκονάκι» που εξηγεί τι σημαίνουν όροι του lore που μπορεί να έχεις ξεχάσει. Αυτό το σύστημα είναι άκρως απαραίτητο θα έλεγα μάλιστα, καθώς το Avowed βασίζεται στο εξαιρετικά πλούσιο σύμπαν του Pillars of Eternity. Αυτό προφανώς είναι τεράστιο «+» για τους λάτρεις του franchise, αλλά για μένα καταλογίζεται εν μέρει ως αδυναμία, αφού στην αρχή βρήκα ότι χρειάστηκε αρκετός χρόνος μέχρι να εξοικειωθώ με όλους τους όρους και τις λεπτομέρειες του lore του σύμπαντος. Το παιχνίδι θεωρεί ότι ο παίκτης γνωρίζει τα γεγονότα που έχουν προηγηθεί και όσοι δεν είναι διατεθειμένοι να ψάξουν μπορεί να νιώσουν λίγο χαμένοι αρχικά.

Το τελευταίο αρνητικό που θέλω να επισημάνω σε σχέση με τους διαλόγους είναι ότι καμιά φορά στις συζητήσεις με τους companions, υπάρχουν αναφορές σε quests στα οποία δεν τους είχες επιλέξει, αλλά είχες άλλους στο party σου. Προφανώς πρόκειται για ψεγάδι, αλλά την εποχή που παιχνίδια όπως το Baldur’s Gate 3 και το Kingdom Come Deliverance 2 έχουν επαναπροσδιορίσει το τι σημαίνει ελευθερία σε αυτού του είδους τα παιχνίδια, η συγκεκριμένη λεπτομέρεια…χτυπάει.

Να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι καλογραμμένοι και ειδικότερα οι τέσσερις companions που σε συνοδεύουν στο ταξίδι σου. Λάτρεψα ότι έχουν σύνθετα backgrounds και ότι πρέπει να σε εμπιστευτούν για να ανοιχτούν και να ανακαλύψεις τις πραγματικές τους σκέψεις και τους προβληματισμούς τους. Μάλιστα, το παιχνίδι είναι έτσι δομημένο που δίνει σε όλους τους companions χρόνο, με μερικά main quests να προϋποθέτουν συγκεκριμένες διατάξεις του party για να προχωρήσουν.

Μιλώντας για δομή, αν και το Avowed είναι πολύ κοντά στη φιλοσοφία των παιχνιδιών της Bethesda, δεν είναι open world όπως το Skyrim και αυτό προσωπικά το καταλογίζω στα θετικά. Έχω επισημάνει πολλές φορές ότι έχω κουραστεί με τους ανούσια μεγάλους και αχανείς ανοιχτούς κόσμους και ευτυχώς η Obsidian επέλεξε να δημιουργήσει μερικότερους χάρτες που είναι πιο πυκνοί και γεμάτοι με έξυπνες level design πινελιές. Ειδικότερα, το Avowed χωρίζεται σε τέσσερις βασικές περιοχές, τις οποίες επισκέπτεσαι γραμμικά.

Αν και μπορείς πάντα να επιστρέψεις, δεν δίνονται πολλοί λόγοι και αυτό δημιουργεί την αίσθηση ενός μεγάλου ταξιδιού σε αντίθεση με τα μπρος πίσω που κάνεις συνήθως στα τεράστια open world. Κάθε μια από τις κεντρικές περιοχές έχει τα δικά της προβλήματα, το δικό της story που προφανώς συνδέεται και με το σύνολο, δικά της dungeons και side quests και δικό της ξεχωριστό εικαστικό.

Σχεδιαστικά βρήκα τις περισσότερες περιοχές πανέμορφες, με το Shatterscarp να είναι η αγαπημένη μου. Πρόκειται για ένα περιβάλλον ερήμου, το οποίο έχει επηρεαστεί περισσότερο απ’ όλα από την αρρώστια που πλήττει τα Living Lands. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού θα δεις όμως και παγωμένα τοπία, ηφαιστειογενείς περιοχές, πυκνά δάση, παραθαλάσσιες περιοχές και πολλά άλλα ξεχωριστά biomes. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία και η αισθητική του παιχνιδιού θεωρώ πως είναι πραγματικά μοναδική, αφού σε μεγάλο βαθμό καταφέρνει να συνδυάσει με επιτυχία τα έντονα πολύχρωμα χρώματα με το σκοτεινό στοιχείο. Υπάρχουν βέβαια και κάποιες πινελιές που βρήκα υπερβολικά καρτουνίστικες, αλλά σε γενικές γραμμές με εξέπληξε ευχάριστα το art direction.

Αυτό που όμως με εξέπληξε περισσότερα απ’ όλα όμως είναι το gameplay, το οποίο προσφέρει πρωτόγνωρη ελευθερία. Οι παίκτες μπορούν να εμπλακούν σε μάχες χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό melee όπλων, μαγείας, τουφεκιών ή τόξων, επιτρέποντας τεράστια ποικιλία στο playstyle. Το παιχνίδι δεν έχει σφιχτά οριοθετημένα classes, δίνοντας την ελευθερία να συνδυάσεις skills από διαφορετικά skill trees και ό,τι όπλο ή πανοπλία θέλεις.

Η μάχη είναι εντελώς ευέλικτη. Μπορείς να υλοποιήσεις οποιοδήποτε dual-wield setup φαντάζεσαι, όπως να συνδυάσεις ένα σπαθί με ένα πιστόλι, σπαθί με άλλο σπαθί, σπαθί με ασπίδα, τσεκούρια, σφυριά, daggers, λόγχες μεταξύ τους, ακόμη και δύο ραβδιά για spellcasting! Παράλληλα, υπάρχουν και πιο ισχυρά dual-weild όπλα όπως longswords. Το κερασάκι στην τούρτα; Το Avowed σου επιτρέπει να έχεις δύο loadouts, μεταξύ των οποίων εναλλάσσεσαι με το πάτημα ενός κουμπιού. Εγώ έπαιζα με σπαθί και ασπίδα για τις κοντινές μάχες και στο άλλο loadout είχα ένα ραβδί και ένα βιβλίο με ξόρκια για να ρίχνω πανίσχυρες επιθέσεις μαγείας που έκαναν AoE damage ή έδιναν buffs. Σα να μην έφταναν όλα αυτά έχεις και τα abilities του χαρακτήρα που μπορείς να ξεκλειδώσεις και τα abilities των companions σου. Έτσι, αν προσεγγίσεις με σκέψη τις μάχες και τις αδυναμίες του κάθε εχθρού, μπορείς να κάνεις άκρως επιτυχημένους φονικούς συνδυασμούς που αφήνουν τρομερή ικανοποίηση. Από την άλλη, δυστυχώς, ενώ υπάρχει και η επιλογή της stealth προσέγγισης, το κομμάτι αυτό είναι εντελώς υπανάπτυκτο.

Αυτή η ελευθερία στο combat συνδυάζεται και με την πολύ ικανοποιητική και διαρκής κλιμάκωση της δυσκολίας, καθώς και με τις πυκνές περιοχές με το πολυεπίπεδο και έξυπνο level design, για να δημιουργήσουν ένα μείγμα που σε κάνει να μη θες να αφήσεις το χειριστήριο. Ελάχιστα παράπονα έχω να κάνω προσωπικά για το gameplay και ένα από αυτά αφορά τα side quests, τα οποία είναι άλλοτε εξαιρετικά και οδηγούν σε απίστευτες παράπλευρες ιστορίες με βάθος και σύνθετες αποφάσεις και άλλοτε σε ρηχά fetch quests που πρέπει απλά να καθαρίσεις ένα camp εχθρών για μερικά αντικείμενα. Ευτυχώς τα quests που ανήκουν στην δεύτερη κατηγορία δεν είναι τόσο πολλά, αλλά δυστυχώς υπάρχουν.

Στα του τεχνικού τομέα τώρα, το Avowed είναι γενικά αρκετά όμορφο και προσεγμένο αφού συνάντησα ελάχιστα bugs, αλλά έχει συγχρόνως και αρκετές ατέλειες. Υπεύθυνη για τα γραφικά είναι η Unreal Engine 5, η οποία εντυπωσιάζει ειδικά στα περιβάλλοντα και στα particle effects. Παράλληλα, τρομερά εντυπωσιακοί είναι και οι χαρακτήρες, αλλά…όχι όλοι! Ενώ οι άνθρωποι για παράδειγμα δείχνουν απίστευτα ρεαλιστικοί, υπάρχουν χαρακτήρες από άλλα races, όπως οι Orlans που έχουν παντού τρίχωμα, που δεν δείχνουν αντίστοιχης ποιότητας. Παράλληλα, μου έτυχε κάποιες φορές να δω animations που δεν έπαιζαν στο σωστό framerate, μια φορά ο ουρανός να γίνεται μαύρος και δύο φορές να μην πέφτουν τα αντικείμενα που χρειαζόταν να ρίξουν οι εχθροί για την ολοκλήρωση ενός quest.

Ευτυχώς, παρά τις αρχικές δηλώσεις, το παιχνίδι κυκλοφορεί με 60FPS mode στην έκδοση του Xbox Series X που δοκίμασα, τα οποία αν και δεν είναι ακατέβατα, χαρίζουν μια πολύ ικανοποιητική εμπειρία, χωρίς μεγάλες θυσίες στα γραφικά.

Ειδική μνημεία αξίζει και η μουσική, την οποία έχει συνθέσει ο Venus Theory. Το Avowed έχει μερικά άκρως χαρακτηριστικά θέματα που συνοδεύουν τέλεια την δράση στις περισσότερες περιπτώσεις, προσθέτοντας την επική κλιμάκωση όπου χρειάζεται.