Warhammer 40,000: Space Marine 2 – Ένα φανταστικό action παιχνίδι από τα παλιά!

Το πρώτο Space Marine του Xbox 360 ήταν ένα παιχνίδι που μου είχε κλείσει το μάτι, αλλά στο οποίο για κάποιο λόγο δεν έδωσα ποτέ την ευκαιρία. Γενικά, μέχρι τώρα απέφευγα το Warhammer και το Warhammer 40,000 franchise γιατί με φόβιζε το τεράστιο βάθος τους, γνωρίζοντας την εμμονή μου να μάθω και την τελευταία λεπτομέρεια αν το lore μου κλείσει το μάτι. Παρόλα αυτά, το Space Marine 2 έδειχνε τόσο εντυπωσιακό από το πρώτα κιόλας trailers, θυμίζοντας μου αρκετά τα Gears of War που λατρεύω, που δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Ο λόγος που κάνω αυτόν τον πρόλογο ωστόσο είναι κυρίως για να σας εξηγήσω πως διαβάζετε την άποψη ενός νεοεισερχόμενου στο franchise.

Το Space Marine 2 χωρίζεται σε τρία βασικά modes. Έχει ένα campaign που μπορεί να ολοκληρωθεί τόσο ως single-player εμπειρία όσο και ως co-op με άλλους δύο παίκτες. Παράλληλα με το βασικό story λαμβάνουν χώρα και τα operations, προαιρετικές, αμιγώς co-op αποστολές οι οποίες δίνουν XP και rewards για τον multiplayer χαρακτήρα που δημιουργείς. Το πακέτο ολοκληρώνει το PvP multiplayer, το οποίο ονομάζεται Eternal War και βάζει αντιμέτωπες ομάδες των έξι παικτών σε κλασσικά deathmatch ή objective based modes.

Φυσικά, το πρώτο με το οποίο ασχολήθηκα ήταν το campaign, το οποίο ξεκίνησα μόνος, αλλά στη συνέχεια έπαιξα τμήματά του και με φίλους σε τριπλό co-op δοκιμάζοντας και τις μεγαλύτερες διαθέσιμες δυσκολίες που κατά την άποψη μου κάνουν την εμπειρία πολύ πιο απολαυστική. Το Space Marine 2 λαμβάνει την 41η Χιλιετία, όταν μια εχθρική εξωγήινη φυλή γνωστή ως Tyranids αναδύεται από το δυτικό τμήμα του γαλαξία και σε μεγαλύτερους αριθμούς από ποτέ, ξεκινώντας το 4ο Tyrannic War.

Κεντρικός πρωταγωνιστής είναι ο Captain Demetrian Titus, ο οποίος ήταν σε αυτοεπιβαλλόμενη εξορία, κυνηγώντας και εξαλείφοντας εξωγήινες απειλές. Έπειτα από μια σειρά γεγονότων που δεν θα αποκαλύψω, ο Titus εντάσσεται ξανά ως Lieutenant στους Ultramarines και αναλαμβάνει δράση έναντι των Tyranids. Παρόλο που δεν ήξερα απολύτως τίποτα για το franchise η ιστορία ήταν ξεκάθαρη και πολύ εύκολο να ακολουθηθεί. Είχε ανατροπές και μερικά από τα πιο εντυπωσιακά και πορωτικά σκηνικά που έχω παίξει ποτέ. Ναι, το λέω χωρίς καμία δόση υπερβολής. Το φινάλε του παιχνιδιού, το οποίο έπαιξα στην τελευταία δυσκολία, με απασχόλησε για περίπου 3 ώρες και διαρκώς κλιμακωνόταν. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο πήχης ανέβαινε κι άλλο, με αποκορύφωμα ένα τελικό stand-off που πραγματικά θα μου μείνει αξέχαστο.

Μιλώντας και με τον Αλέξανδρο Καρατζά από την ομάδα των Unboxholics, ο οποίος είναι φανατικός του Warhammer 40,000, ακολουθώντας το από μικρή ηλικία, μου επιβεβαίωσε πως το παιχνίδι είναι πιστό και σέβεται το πρωτογενές υλικό. Επίσης μου εξήγησε πως υπάρχουν μερικές από τις ανατροπές, εκπλήξεις και σκηνικά που θα ανατριχιάσουν τους fans. Αναλογιζόμενος την πώρωση που ένιωσα εγώ ο ίδιος, μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο επικό θα είναι αυτό το παιχνίδι για κάποιον που αγαπά το Warhammer 40,000.

Το campaign μπορεί να είναι μικρό και δομικά απλοϊκό, αφού πρακτικά είναι αρένα-διάδρομος-αρένα, ωστόσο αρκετά συχνά πετάει bosses ή άλλα set-pieces και μηχανισμούς που αλλάζουν επαρκώς τη φόρμουλα. Αυτό που θύμισε είναι τα αγνά, διασκεδαστικά ανέμελα παιχνίδια που απολάμβανα την εποχή του Xbox 360 και το λέω αυτό αποκλειστικά ως θετικό!

Πριν προχωρήσω θέλω να επισημάνω πως το gameplay του Space Marine 2 συνδυάζει άριστα το melee με το ranged combat και είναι πολύ καλοφτιαγμένο. Το melee έχει βάθος, με parry, roll και αρκετά combos που αλλάζουν ανάλογα με το όπλο που κρατά ο χαρακτήρας, ενώ δένει τέλεια με το ranged κομμάτι που έχει τρομερή αίσθηση των όπλων. Φοβερή δουλειά έχει γίνει και στη δόνηση, οπότε κάθε δευτερόλεπτο νιώθεις ότι χειρίζεσαι ένα τανκ που μπορεί να ισοπεδώσει τα πάντα και σε συνδυασμό με τα φαντασμαγορικά σκηνικά, το campaign κρατά διαρκώς ψηλά την αδρεναλίνη, χωρίς να κάνει πουθενά κοιλιά. Απόλαυσα πραγματικά το κάθε δευτερόλεπτό του, με το co-op ειδικά να απογειώνει την εμπειρία!

Οι υπόλοιπες ώρες που αφιέρωσα στο Space Marine 2 ήταν στο Eternal War, δηλαδή στο PvP multiplayer,  το οποίο βρήκα άκρως διασκεδαστικό. Εδώ το gameplay αλλάζει αρκετά, αφού ο κάθε παίκτης επιλέγει ένα συγκεκριμένο class, το οποίο έχει το δικό του οπλοστάσιο, ένα ξεχωριστό ability και διαφορετικό playstyle. Για παράδειγμα, το class στο οποίο κατέληξα εγώ ήταν ο Heavy, στο οποίο έχεις περισσότερο armor και ένα φονικό μυδράλιο για ranged επιθέσεις, αλλά είσαι ευάλωτος στις melee επιθέσεις και τα abilities ορισμένων άλλων classes. Η δομή αυτή ενισχύει φυσικά την ομαδικότητα, αφού τα περισσότερα classes έχουν αδυναμίες που πρέπει να καλύπτονται από τους συμπαίκτες.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιες αδυναμίες, ειδικότερα όσον αφορά το balance. Για παράδειγμα, αν σε μια ομάδα βρεθούν δίπλα δίπλα δύο παίκτες Bulwark, γίνονται σχεδόν άτρωτοι, αφού το συγκεκριμένο class αποκρούει όλο το ranged damage με την ασπίδα του. Τα προβλήματα του balance οδηγούν μερικές φορές και στο φαινόμενο του spawn camping, το οποίο συνέβη σε μερικά από τα matches που έπαιξα τόσο από την δική μου ομάδα όσο και κατά της άλλες φορές. Φυσικά, το balance είναι εύκολο να διορθωθεί με μελλοντικά updates και η ομάδα ανάπτυξης έχει υποσχεθεί παράλληλα αρκετό επιπλέον περιεχόμενο με ένα γεμάτο roadmap μελλοντικών updates, οπότε υπάρχει αρκετό ζουμί και για αυτούς που θέλουν να ριχτούν με τις ώρες στις αρένες.

Σε αυτό το σημείο θέλω να αναφερθώ στο τεχνικό τομέα, ο οποίος κατά την προσωπική μου άποψη ρίχνει σαγόνια σαν σύνολο. Μεμονωμένα υπάρχουν textures ή γωνίες που ίσως να ήθελαν περισσότερο γυάλισμα, ωστόσο όταν όλα δένουν, οι ορδές των εχθρών, τα εξαιρετικά λεπτομερή μοντέλα των κεντρικών χαρακτήρων, τα εντυπωσιακά και πλούσια particle εφέ, με την τεράστια κλίμακα των περιβαλλόντων που βλέπεις, εκεί είναι όπου το Space Marine 2 ρίχνει σαγόνια. Το παιχνίδι έχει μερικά από τα πιο όμορφα set pieces που έχω δει και πραγματικά ήταν σκέτη απόλαυση αυτό που έβλεπα στην τηλεόραση μου, σε συνδυασμό με τον μπασάτο ήχο και την έντονη δόνηση. Η έκδοση που έπαιξα είναι αυτή του PS5, στην οποία υπάρχουν κλασσικά δύο modes, για καλύτερη απόδοση ή πιο κοφτερή απεικόνιση. Εγώ επέλεξα το Performance Mode, το οποίο τρέχει σε γενικές γραμμές ικανοποιητικά, αλλά υπάρχουν κάποιες φορές που το framerate κάνει εμφανείς βουτιές, ειδικά προς τις τελευταίες πίστες που γίνεται ο κακός χαμός στην οθόνη από εχθρούς, εφέ και εκρήξεις.

Το μεγάλο αγκάθι που πραγματικά με ενόχλησε στα των τεχνικών αφορά τους servers. Τα παιχνίδι πάρα πολλές φορές αρνούνταν να μας βάλει σε session με τους φίλους μου, δείχνοντας για αρκετά λεπτά την ένδειξη ‘Joining Server’, μέχρι που έβγαινε ένα σφάλμα και επιστρέφαμε στο κεντρικό μενού. Ευτυχώς το θέμα έχει πλέον λυθεί ως επί το πλείστον. Πάντως πρέπει να σημειωθεί ότι επηρέαζε την Early Access περίοδο πρόσβασης κυρίως, δηλαδή τους πιο φανατικούς που αποφάσισαν να βάλουν αρκετά πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, κάτι που σίγουρα πρέπει να προκάλεσε έντονο εκνευρισμό.

Όσον αφορά την μουσική, την έχουν επιμεληθεί οι Nima Fakhrara και Steve Molitz που δημιούργησαν μερικά κατάλληλα επικά θέματα. Ωστόσο, μέσα στον χαμό των κεντρικών αποστολών ομολογώ πως δεν μου έμεινε κάποιο συγκεκριμένο κομμάτι ή μελωδία, παρόλο που συνόδευαν ταιριαστά τη δράση. Η μίξη του ήχου δεν βοηθά, λοιπόν, γιατί ακούγοντας ξεχωριστά το soundtrack, νομίζω πως ελαφρώς το αδικεί. Τα εφέ πάντως είναι άψογα, με τις στολές και τα όπλα να έχουν ξεκάθαρη βαρύτητα, ενώ μου άρεσαν και τα voice overs των χαρακτήρων, ειδικά του Titus, που διατηρεί μια στωικότητα, χωρίς όμως να λείπουν και οι συναισθηματικές αποχρώσεις όπου πρέπει.