Donkey Kong Country Returns HD Review- Αξίζει η δεύτερη επιστροφή της επιστροφής του Donkey Kong Country;

Κατ’ αρχάς να ξεκινήσω λέγοντας ότι λυπάμαι για το λογοπαίγνιο στον υπότιτλο. Είναι κακό αλλά κάποιες φορές δεν μπορείς να αντισταθείς. Στο παιχνίδι τώρα!

Είναι πάντα λίγο άβολο όταν έρχεται κάτι νέο σε έναν χώρο όπου ήδη υπάρχει μια καλύτερη έκδοσή του. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το Donkey Kong Country Returns HD που κυκλοφορεί σε δύο μέρες για το Nintendo Switch. Η αναβίωση της σειράς “Country” στο Wii, από την Retro το 2010, ήταν αναμφίβολα επιτυχημένη αλλά, το τεξανό studio απογείωσε πραγματικά την συνταγή με το Tropical Freeze στο Wii U, μερικά χρόνια αργότερα.

Τώρα λοιπόν το “Returns”… επιστρέφει, ξανά! Διότι, ουσιαστικά, από άποψη περιεχομένου, αυτό εδώ είναι το HD remaster της μεταφοράς του παιχνιδιού στο 3DS το 2013, που διέθετε και έναν έξτρα κόσμο αλλά και ένα mode για λίγο πιο βατή δυσκολία. Έρχεται λοιπόν “γυαλισμένο” και περιποιημένο, όμως σε μια κονσόλα όπου υπάρχει ήδη η κορυφή της σειράς που λέγεται Tropical Freeze. Έχει νόημα η κυκλοφορία του;

Ως κάποιος που δεν το είχε παίξει ποτέ, η απάντηση μου είναι εμφατικά καταφατική! Το Tropical Freeze είναι το παιχνίδι που η Retro, έχοντας ήδη “κατακτήσει” την φόρμα της σειράς, την πάει ένα βήμα παραπέρα στο επίπεδο της φαντασίας της ευρηματικότητας και των ιδεών. Ωστόσο, το “Returns”, που εκλήφθηκε τότε ως ένα μικρό στοίχημα για το αν το αμερικανικό studio είναι αντάξιο των παιχνιδιών της Rare, παραμένει απόλυτα πειστικό και, το κυριότερο, αφοπλιστικά απολαυστικό.

Ναι, η Retro, με την βοήθεια της Nintendo φυσικά (Kensuke Tanabe, Risa Tabata οι παραγωγοί, με τον Miyamoto να επιβλέπει το project) ήταν απόλυτα ικανή να πάρει την σκυτάλη και το Returns ήταν η απόδειξη. Μπορεί λοιπόν να μην φτάνει τις θεόρατες κορυφές του Tropical Freeze αλλά παραμένει ένα απίθανο, λεπτοδουλεμένο και απαιτητικό platformer που θα καλύψει και με το παραπάνω κάθε fan του είδους.

Για όσους δεν έχουν μεγάλη επαφή με την σειρά, τα Donkey Kong Country δεν χαρακτηρίζονται από την προσιτή και φιλόξενη ταυτότητα των Mario. Ξεκινάνε σχετικά ήπια αλλά όσο ο παίκτης προοδεύει, τόσο σφίγγουν τα πράγματα, καταλήγοντας σε πραγματικά υψηλή πρόκληση αν κάποιος θέλει να το ολοκληρώσει στο 100%. Είναι δύσκολα παιχνίδια που απαιτούν ακρίβεια και εκμάθηση και κατά διαστήματα, μπόλικο trial and error. Ο τρόπος που κινείται ο Donkey Kong, σαν να καλπάζει, σε συνδυασμό με το roll, τα βαρελάκια δηλαδή που μπορεί να κάνει με το σώμα του, δίνουν έναν εντελώς διαφορετικό ρυθμό στην κίνησή του, έναν ρυθμό που απαιτεί εξοικείωση και κατάκτηση.

Το παιχνίδι διαθέτει επίσης αρκετούς μηχανισμούς, για το είδος του. Ο Donkey Kong μπορεί να χτυπήσει το έδαφος με τα χέρια του, να πιαστεί από κάπου ή να αρπάξει αντικείμενα για να τα πετάξει και μπορεί και να φυσήξει. Αυτό δημιουργεί ένα αρκετά πλούσιο ρεπερτόριο για αλληλεπιδράσεις με τον κόσμο αλλά και τους εχθρούς. Προσωπικά, η μοναδική μου μικρή ένσταση αφορά στον μηχανισμό με το χτύπημα των χεριών που, επειδή απαιτεί ακινησία, βρίσκω ότι παρεμβαίνει λίγο άγαρμπα στον υπόλοιπο ρυθμό του σχεδιασμού του, ενώ, η προσθήκη του φαίνεται από αυτές που κατά κάποιον τρόπο υπαγορεύτηκαν από τα motion controls του Wii. Τα Donkey Kong Country είναι παιχνίδια που χαρακτηρίζονται από ταχύτητα στην κίνηση, μια γρήγορη ροή, και αυτός ο μηχανισμός θεωρώ αναγκάζει αρκετά συχνά τους παίκτες να πατήσουν φρένο.

Ωστόσο, αυτό έχει και τα θετικά του, διότι αυτή η παύση, δίνει την ευκαιρία στον παίκτη για πιο προσεκτική παρατήρηση και άρα ένα πυκνό από μυστικά level design κουμπώνει καλύτερα στο σύνολο. Οπότε, ίσως το πιο σωστό θα ήταν να πούμε πως τόσο το Returns (όσο και το Tropical Freeze) έχουν δύο εξίσου δομημένες προσεγγίσεις σε κάθε πίστα: ο σχεδιασμός τους υποστηρίζει ταυτόχρονα τόσο την ταχύτητα όσο και ένα πιο αργό, διερευνητικό παιχνίδι. Εξάλλου, δεν είναι τυχαίο ότι κάθε πίστα είναι σχεδιασμένη για να παιχτεί πολλές φορές καθώς είναι πολύ δύσκολο να συλλέξει κανείς όλα τα collectables με την πρώτη. Οπότε, στο μυαλό μου, σχεδιαστικά τα πράγματα λειτουργούν κάπως έτσι: τα κομμάτια του παζλ που βρίσκονται κρυμμένα μέσα στις πίστες, επιβραβεύουν το πιο αργό παίξιμο ενώ οι μπανάνες και τα γράμματα συνήθως υπαγορεύουν τον ρυθμό για ένα πιο γρήγορο παίξιμο. 

Οι πίστες είναι χωρισμένες σε δύο ή τρία κομμάτια με checkpoints, ενώ, αυτή η έκδοση προσφέρει, όπως είπαμε και προηγουμένως και ένα λίγο πιο βατό mode με παραπάνω καρδιές για όσους δεν θέλουν να ζοριστούν τόσο πολύ.  

Αυτό που μπορεί να προσάψει κανείς στο “Returns” είναι πως κινείται για αρκετή ώρα σε γνώριμα μονοπάτια για την σειρά όσον αφορά τα περιβάλλοντα αλλά και το level design. Με εξαίρεση κάποιους κόσμους προς το τέλος, οι υπόλοιποι είναι πολύ οικείοι στο σύμπαν και υπάρχουν και στιγμές που το level design επαναλαμβάνεται, με μικρές παραλλαγές. Ωστόσο, η γενική εικόνα παραμένει υπέρμετρα θετική. Έχουμε να κάνουμε με ένα platformer με λεπτομερώς δουλεμένη κίνηση, καλά δεμένους μηχανισμούς, προσεγμένη δομή στον σχεδιασμό κάθε πίστας του και αρκετές ιδέες για να μείνει ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Με λίγα λόγια, χωρίς αυτά τα στιβαρά θεμέλια του Returns, δεν θα φτάναμε στην απελευθερωμένη φαντασία του Tropical Freeze.

Οπτικά το παιχνίδι έχει έρθει -σχεδόν- στα μέτρα του Tropical Freeze, είναι δηλαδή όμορφο, με φανταστικό animation και πετυχημένα character designs. Έχει μια ζωντάνια που αναδεικνύει το ιδιαίτερο χιούμορ του σύμπαντος του Donkey Kong. Ωστόσο, το μεγάλο αστέρι της παρουσίασης είναι -ως συνήθως- η μουσική.

Ο Kenji Yamamoto (των Metroid Prime) παίρνει τις εμβληματικές μελωδίες του David Wise και της Eveline Novakovic και τους δίνει μια σύγχρονη πνοή, χωρίς να χάσουν το χαρακτηριστικό τους ύφος. Και πάνω σε αυτήν την δημιουργική προσέγγιση καθρεπτίζεται, νομίζω, όλο το παιχνίδι.

Το “Returns” εκμοντέρνισε τα Donkey Kong Country αλλά παρέμεινε πολύ κοντά στο πνεύμα τους, χωρίς πολλά ρίσκα. Ήταν το πείραμα που θα απαντούσε στην ερώτηση “είναι η Retro η κατάλληλη για την σειρά;”. Και η απάντηση ήταν, φυσικά, θετική.