Βρώσιμοι αισθητήρες που μπορούν να χωνευτούν

Βιοϋλικά με τη δυνατότητα να αποδομούνται με ασφάλεια εντός του οργανισμού μας υπάρχουν παντού γύρω μας εδώ και καιρό, από ιατρικά προσθετικά και περιβαλλοντογενείς αισθητήρες, έως wearable συσκευές της μιας χρήσης. Το δύσκολο από την άλλη, είναι η δημιουργία βρώσιμων αισθητήρων που θα μπορούσαν επιτυχώς να περάσουν τη διαδικασία πέψης του σώματος μας.

Αυτό ακριβώς δημιούργησαν Ελβετοί ερευνητές στη Ζυρίχη, υπό τις οδηγίες του Giovanni Salvatore. Σύμφωνα με αναφορά που δημοσίευσαν στο Advanced Functional Material Journal, κατάφεραν να παράγουν λεπτούς, βρώσιμους αισθητήρες που θα μπορούσαν να προσκολληθούν με ευκολία σε φαγητά, επιτρέποντάς τους μέσω ασύρματης επικοινωνίας να εκπέμψουν πίσω τη θερμοκρασία τους. Πρόκειται για αισθητήρες που το πάχος τους δεν ξεπερνά τα 16 μικρόμετρα (όταν μια ανθρώπινη τρίχα έχει πάχος μόλις 100 μικρόμετρα), κατασκευασμένους από ένα πολυμερές που έχει φτιαχτεί από καλαμπόκι, άμυλο πατάτας, μαγνήσιο, υδατοδιαλυτό διοξείδιο του πυριτίου και νιτρώδη άλατα.

(για παράδειγμα) Κατά την προετοιμασία για τη μεταφορά στην Ευρώπη, τα ψάρια από την Ιαπωνία θα μπορούσαν να εφοδιαστούν με αυτούς τους μικροσκοπικούς αισθητήρες θερμοκρασίας, επιτρέποντάς τους να παρακολουθούνται συνεχώς, ώστε να διασφαλίζεται η διατήρησά τους σε μια αρκετά καλή θερμοκρασία. -Giovanni Salvatore

Για την ώρα, οι αισθητήρες απαιτούν τη σύνδεση μέσω βιοδιασπώμενων καλωδίων με μια μικρο-μπαταρία, έναν μικροεπεξεργαστή και έναν αναμεταδότη, η ομάδα όμως εργάζεται πυρετωδώς για την εύρεση ενός τρόπου τροφοδοσίας και ασύρματης μετάδοσης δεδομένων κάνοντας χρήση κάποιας "βιοσυμβατής" πηγής ενέργειας. Η δημιουργία τέτοιων "βιοσυμβατικών" μικρο-αισθητήρων είναι τόσο πολυέξοδη όσο και χρονοβόρα, ο Salvatore όμως δηλώνει σίγουρος πως όσο περισσότερο ασχολείται αυτός και η ομάδα του με το όλο εγχείρημα, τόσο περισσότερο μειώνεται ο κόπος και το κόστος της παραγωγής τους.