Nantinaq: To τέρας της Αλάσκας και το καταραμένο χωριό των ψαράδων

Η Αλάσκα ακουγόταν πάντοτε στα αυτιά μου σαν ένας τόπος άγριος και ελεύθερος, γεμάτος δάση, βουνά και παγωμένα τοπία που σε κάνουν να νιώθεις μικρός απέναντι στη φύση. Ένας τόπος ακατέργαστης ομορφιάς, αλλά και το ιδανικό σκηνικό για ιστορίες τρόμου. Δεν είναι τυχαίο ότι εκεί τοποθετήθηκε και το 30 Days of Night του David Slade, μια από τις πιο ατμοσφαιρικές ταινίες τρόμου που εκμεταλλεύτηκε την αδιάκοπη πολική νύχτα για να πλάσει τον απόλυτο εφιάλτη.

Οι θρύλοι και οι μύθοι σε τέτοιες απομονωμένες περιοχές είναι αμέτρητοι, όμως ο θρύλος του Nantinaq ξεχωρίζει. Οι πρώτες του αναφορές εντοπίζονται ήδη από τον 18ο αιώνα, όταν οι ευρωπαϊκές αποστολές που εξερευνούσαν την Αλάσκα κατέγραψαν τις αφηγήσεις των ιθαγενών για ένα παράξενο πλάσμα που έλεγαν ότι κατοικούσε στα βουνά γύρω από τον κόλπο Cook. Η προφορική παράδοση των Σουγκπιάκ και των Αλεούτ διατήρησε ζωντανή την εικόνα του ως μιας δύναμης σκοτεινής και κακόβουλης που καραδοκούσε κρυφά και μακριά από τα μάτια των ανθρώπων.

Κατά τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν το χωριό Portlock άρχισε να αναπτύσσεται χάρη στην αλιεία και τη βιομηχανία επεξεργασίας σολομού, οι ιστορίες για το Nantinaq πολλαπλασιάστηκαν. Οι εφημερίδες της εποχής καταγράφουν αναφορές για ανεξήγητες εξαφανίσεις κυνηγών και ψαράδων, καθώς και μαρτυρίες για πτώματα που βρέθηκαν διαμελισμένα στην περιοχή. Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1940, τα περιστατικά είχαν γίνει τόσο συχνά που οι γηραιότεροι της κοινότητας αποφάσισαν την οριστική εγκατάλειψη του χωριού. Το 1950 οι τελευταίοι κάτοικοι του Portlock μετεγκαταστάθηκαν στη γειτονική Nanwalek.Το Nantinaq παρουσιάστηκε με υπερφυσικές ικανότητες, ανατριχιαστικούς ήχους, παράξενες οσμές και ανεξήγητες ασθένειες που αποδόθηκαν στην παρουσία του και δεν θεωρήθηκε απλώς μυθικό ζώο όπως ο Bigfoot αλλά ένα πνεύμα κακόβουλο που είχε τη δύναμη να τιμωρήσει όσους παραβίαζαν το μέρος του.

Οι περιγραφές για την εμφάνισή του μιλούσαν για ένα πλάσμα ύψους που ξεπερνούσε τα δυόμισι μέτρα με σκοτεινό τρίχωμα που κάλυπτε ολόκληρο το σώμα του και με μάτια που γυάλιζαν στο σκοτάδι και για νύχια τόσο κοφτερά που μπορούσαν να διαμελίσουν ζώα και ανθρώπους μέσα σε λίγα λεπτά.

Παρά τα στοιχεία της παράδοσης και τις δεκάδες μαρτυρίες που επιβίωσαν ως τις μέρες μας, η πραγματικότητα έδειξε κάτι διαφορετικό. Το 1950 το Portlock εγκαταλείφθηκε οριστικά επειδή οι κάτοικοι επέλεξαν να μετακινηθούν πιο κοντά στη νέα οδική αρτηρία της Αλάσκας όπου υπήρχαν καλύτερες δουλειές, σχολεία και υποδομές και έτσι η κοινότητα μετεγκαταστάθηκε στη Nanwalek και το Port Graham αφήνοντας πίσω της ένα χωριό φάντασμα.

Κι αν στην αλήθεια η εγκατάλειψη προέκυψε από κοινωνικούς και οικονομικούς λόγους ο θρύλος του Nantinaq παρέμεινε ζωντανός γιατί για πολλούς αντιπροσώπευσε τον φόβο του αγνώστου και τη σκοτεινή πλευρά της φύσης που δεν μπορούσε να εξηγηθεί διαφορετικά και γι’ αυτό το όνομά του συνεχίζει να ακούγεται στις αφηγήσεις των γεροντότερων και να στοιχειώνει την ιστορία της περιοχής.