War of the Worlds: 20 χρόνια μετά, η σκηνή της εξωγήινης εισβολής δεν έχει ξεπεραστεί

Αν υπάρχει κάτι που κάνει το War of the Worlds του Steven Spielberg να ξεχωρίζει, αυτό είναι η εκπληκτική του εισαγωγή. Όπως συμβαίνει και με άλλες εναρκτήριες σκηνές που καθορίζουν το ύφος μιας ταινίας, έτσι κι εδώ, η αρχική σκηνή τοποθετεί άμεσα τον θεατή στο επίκεντρο της δράσης, προετοιμάζοντάς τον για όσα θα ακολουθήσουν. Κάθε καρέ έχει δουλευτεί με τέτοια φροντίδα ώστε να δημιουργεί αμεσότητα μεταξύ των γεγονότων που βιώνουν οι χαρακτήρες και της ψυχολογίας των θεατών. Αντί να βασίζεται αποκλειστικά στην εντυπωσιακή εικόνα, ο Spielberg καταφέρνει να εμπλέξει συναισθηματικά το κοινό, χτίζοντας την ατμόσφαιρα για την επερχόμενη καταστροφή.

Ας θυμηθούμε, όμως, το πλαίσιο στο οποίο τοποθετεί ο Spielberg τους ήρωές του. Σε μια συνηθισμένη, σχεδόν αδιάφορη καθημερινότητα, η πρώην σύζυγος του Ray, Mary Ann, αφήνει τα παιδιά τους, τη 10χρονη Rachel και τον έφηβο Robbie, στο σπίτι του για το Σαββατοκύριακο. Στις πρώτες αλληλεπιδράσεις τους, γίνεται γρήγορα εμφανές το χάσμα ανάμεσά τους. Ο Ray δυσκολεύεται να συνδεθεί με τα παιδιά του, ενώ εκείνα τον αντιμετωπίζουν με αμηχανία και επιφύλαξη. Ο Robbie είναι αντιδραστικός και φανερά ενοχλημένος απέναντί του διατηρώντας μια ψυχρή απόσταση, ενώ η Rachel, αν και πιο διαλλακτική, δείχνει μια ωριμότητα που συχνά υπερβαίνει τη δική του.

Οι τρεις τους είναι μια οικογένεια με άλυτα προβλήματα και δυσκολία στην επικοινωνία. Η καθημερινότητά τους ανατρέπεται βίαια όταν μια αλλόκοτη καταιγίδα ξεσπά πάνω από τη γειτονιά. Δεν πρόκειται για μια συνηθισμένη μπόρα, αλλά για έναν καταιγισμό από κεραυνούς που χτυπούν ξανά και ξανά το ίδιο σημείο, χωρίς τον παραμικρό ήχο. Σχεδόν αθόρυβοι, απόκοσμοι, αφήνουν τους κατοίκους να κοιτάζουν σαστισμένοι τον ουρανό. Όλα μοιάζουν με ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο… ή μήπως όχι;

Ο Ray, όπως και πολλοί άλλοι περίεργοι γείτονες, κατευθύνεται προς την εκκλησία, το σημείο όπου σύμφωνα με όσα διαδίδονται, οι κεραυνοί έπεσαν ασταμάτητα, σχηματίζοντας μια τεράστια λακκούβα στη μέση του δρόμου. Εκεί, καθώς οι κάτοικοι έχουν συγκεντρωθεί γύρω από τη λακκούβα, κοιτάζοντάς την απορημένοι και προσπαθώντας να καταλάβουν τι έχει συμβεί, ένας αστυνομικός μονολογεί: «Κάτι υπάρχει εκεί κάτω... και κινείται.»

Ξαφνικά, η γη αρχίζει να τρέμει. Ένας υπόκωφος βόμβος αντηχεί στον αέρα, συνοδευόμενος από έναν ανατριχιαστικό μεταλλικό ήχο που μοιάζει να έρχεται από τα έγκατα της Γης. Οι πρώτες ρωγμές ανοίγουν γύρω από τη λακκούβα, και πριν προλάβει κανείς να αντιδράσει, το έδαφος υποχωρεί βίαια. Όταν το πρώτο εξωγήινο τρίποδο κάνει την εμφάνισή του, περίπου στα 20 λεπτά της ταινίας, η ατμόσφαιρα αλλάζει δραματικά. Η στιγμή που εξαπολύει την επίθεσή του είναι σίγουρα μία από τις πιο ανατριχιαστικές σκηνές που έχουμε δει ποτέ σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ο Spielberg, ένας αριστοτέχνης στη χειραγώγηση του συναισθήματος, στήνει μια σκηνή καθαρού τρόμου, όπου οι άνθρωποι συνειδητοποιούν με τον πιο βάναυσο τρόπο ότι βρίσκονται αντιμέτωποι με το αναπόφευκτο, τον θάνατο.

Οι ακτίνες που διαπερνούν τα σώματά τους αφήνουν πίσω τους μόνο σύννεφα σκόνης και ρούχα που αιωρούνται στον αέρα. Ουρλιαχτά, ποδοπατήματα και χάος κατακλύζουν τα πάντα, ενώ τρέχουν σε κατάσταση σοκ, προσπαθώντας να ξεφύγουν. Ο μεταλλικός βρυχηθμός των μηχανών γεμίζει τον αέρα σαν μια ανατριχιαστική προειδοποίηση ότι τίποτα και κανείς δεν μπορεί να τους σταματήσει.

Στα πρώτα 32 λεπτά, το The War of the Worlds σε καθηλώνει, τόσο με την ατμόσφαιρα που δημιουργεί όσο και με την ένταση που χτίζεται αργά αλλά σταθερά. Λειτουργώντας και ως φόρος τιμής στα κλασικά θρίλερ επιστημονικής φαντασίας, αυτή η εξωγήινη εισβολή στην εισαγωγή της ταινίας, παραμένει μία από τις πιο κλασσικές πλέον σκηνές στο είδος.