Συνέντευξη με την Kid Moxie: Το soundtrack του “Maestro“ έχει όνομα!

Με τη μουσική της να γλιστρά ανάμεσα στη synthpop και τον κινηματογραφικό ήχο, η Kid Moxie δεν δημιουργεί απλά τραγούδια - δημιουργεί σύμπαντα. Από τη συνεργασία της με τον Angelo Badalamenti, τον David Lynch, τους Depeche Mode, μέχρι το μουσικό θέμα του λογότυπου της Orion Pictures και το Cyberpunk 2077, η ελληνίδα καλλιτέχνης, αφήνει σταθερά το στίγμα της στο διεθνές μουσικό στερέωμα.

Με αφορμή το Maestro In Blue που ταξιδεύει παγκοσμίως μέσω Netflix στις 28 Δεκεμβρίου, σήμερα μιλάμε μαζί της για τη δύναμη των covers, τη δημιουργική διαδικασία και για το πως η μουσική της έγινε το soundtrack της σειράς που ενθουσίασε ελληνικό και ξένο κοινό.

ΦΛ: Από το Creep της 1ης σεζόν, μέχρι τα “Τι Είναι Αυτό Που Το Λένε Αγάπη” και “Can’t Help Falling in Love” της 3ης σεζόν, η μουσική σου έχει γίνει σήμα κατατεθέν του Maestro. Πώς εξελίχθηκε αυτή η δημιουργική διαδρομή για σένα;

KM: Με τον Χριστόφορο ήμασταν φίλοι πριν γίνουμε συνεργάτες και υπήρχε μια μεγάλη εμπιστοσύνη μεταξύ μας. Ξεκινήσαμε με το “Creep”, που τελικά έγινε και μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν μείναμε σε αυτό, κάναμε πολλά περισσότερα. Το “Τι Είναι Αυτό Που Το Λένε Αγάπη” δεν το είχα φτιάξει για το Maestro, αλλά σε μια βόλτα με το αυτοκίνητο, που το έβαλα στον Χριστόφορο να το ακούσει, ενθουσιάστηκε και μου το ζήτησε κατευθείαν για τη σειρά. Είναι ένας άνθρωπος που ξέρει τι θέλει, εμπιστεύεται το πρώτο του ένστικτο και το στηρίζει, πράγμα που κάνει εύκολη τη δουλειά όσων συνεργάζονται μαζί του. Στο “Can’t Help Falling in Love” τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα, καθώς για τη δημιουργία του δώσαμε μάχη με το χρόνο. Είχαμε έτοιμο ένα άλλο κομμάτι για το grand φινάλε της σειράς, αλλά τελευταία στιγμή προέκυψε ένα κόλλημα με τα δικαιώματα και δεν μπορούσαμε να το βάλουμε. Την επόμενη μέρα το επεισόδιο έπρεπε να φύγει για το Netflix και ο Χριστόφορος θα αναγκαζόταν να βάλει ένα άλλο κομμάτι. Δεν μπορούσα όμως να μην το προσπαθήσω κι έτσι λοιπόν πήρα την πρωτοβουλία και ηχογράφησα το “Can't Help Falling in Love” μέσα σε πέντε ώρες. Παρόλο που ολοκληρώθηκε μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, κατέληξε να είναι ένα από τα κομμάτια που έχω αγαπήσει πιο πολύ. Το ότι έγινε τόσο αναπάντεχα και γρήγορα έκανε τελικά την όλη διαδικασία πιο δημιουργική. 

ΦΛ: Ποια είναι η προσωπική σου σύνδεση με το καθένα από αυτά τα τρία τραγούδια και πώς επηρέασε αυτό τον τρόπο που τα προσέγγισες για το Maestro; Επηρεάστηκες περισσότερο από την ιστορία τους ή από το πώς συνδέονται προσωπικά με εσένα;

KM: Η αλήθεια είναι ότι συνήθως δεν αφήνω την ιστορία να με επηρεάζει στην προσέγγισή μου. Αφήνω τη μαγεία και την ατμόσφαιρα του κάθε κομματιού να με οδηγήσουν. Και αυτά τα τρία κομμάτια διαθέτουν πάρα πολύ μαγεία. Το κύριο μέλημά μου, ωστόσο, σε κάθε περίπτωση είναι να απομακρύνομαι όσο το δυνατόν περισσότερο από το original. Αν πας να συγκριθείς με κάτι τόσο θρυλικό, χωρίς να έχεις κάτι νέο να προτείνεις, θα χάσεις το παιχνίδι. Δεν έχει νόημα να επιμείνεις στην κλασική συνταγή  του original artist, γιατί την έχει εκτελέσει ήδη καλύτερα από σένα. 

ΦΛ: Το “Τι Είναι Αυτό Που Το Λένε Αγάπη” έχει μια έντονη νοσταλγική ελληνική ταυτότητα. Πώς βρήκες την ισορροπία ανάμεσα σε αυτό και στο να το κάνεις επίκαιρο για το σήμερα;

ΚΜ: Όταν αρχίζει το κομμάτι ακούγεται μέσα από ένα γραμμόφωνο. Αυτό δεν ήταν τυχαία επιλογή. Ήθελα ακριβώς να υπάρχει μια γέφυρα με το παρελθόν. Πάνω από τα synthia, έχουμε κρατήσει επίσης μια μαντολινο γραμμή, που ακόμη κι αν δεν την ακούς, το νιώθεις ότι υπάρχει μια αίσθηση του παρελθόντος, μια νοσταλγία. Στόχος μου, λοιπόν, δεν ήταν ακριβώς να το εκσυγχρονίσω, αλλά κυρίως να αναδείξω τη διαχρονικότητά του. Νομίζω το ‘χε πει ο Baudelaire: “Δεν μπορώ να συλλάβω κάποιον τύπο ομορφιάς, στον οποίο δεν υπάρχει μελαγχολία”. Κι αυτό το τραγούδι για μένα, είναι η επιτομή της μελαγχολίας και της ομορφιάς. Μιλάει για την αγάπη, αλλά για την αγάπη που την έχεις χάσει. Αυτό από μόνο του το καθιστά διαχρονικά επίκαιρο. 

ΦΛ: Η εκδοχή σου στο “Can’t Help Falling in Love” το απογυμνώνει σε κάτι οικείο και ταυτόχρονα στοιχειωτικό, με μια αίσθηση απόστασης. Ήταν αυτή η διπλή διάσταση συνειδητή επιλογή;

ΚΜ: Έτσι κι αλλιώς για μένα ο έρωτας και η αγάπη δεν είναι κάτι πάρα πολύ φωτεινό για να είμαι ειλικρινής. Το να ερωτεύεσαι δεν είναι απαραίτητα ταξιδάκι σε ένα λιβάδι, είναι και λίγο μια αρρώστια. Τουλάχιστον, εγώ έτσι το αντιλαμβάνομαι κι όπως φαίνεται, έτσι βγαίνει και στη μουσική μου. Η διπλή αυτή διάσταση που λες λοιπόν, υπάρχει εξ ορισμού. Όσο στοιχειωτικό κι αν είναι αυτό το ταξίδι, είναι τόσο γοητευτικό ταυτόχρονα, που δεν γίνεται να μην το πας.

ΦΛ: Τι είναι πιο δύσκολο και τι πιο ικανοποιητικό; Να δημιουργείς κάτι εντελώς πρωτότυπο ή να επανερμηνεύεις ένα έργο που ήδη έχει σημασία για εκατομμύρια ανθρώπους;

ΚΜ: Είναι δύσκολο να διαλέξω γιατί ουσιαστικά δεν υπάρχει δίλημμα. Ακόμα και τις διασκευές μου τις αντιμετωπίζω ως κάτι original. Θέλω να πω, ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση, ο στόχος μου είναι να παράξω κάτι αυθεντικό. Παρόλα αυτά βέβαια, το πρωτότυπο έχει μια δική του χάρη. Για παράδειγμα, όταν αποκρυπτογράφησα μουσικά το θέμα της ταινίας που κάναμε με τους Unboxholics, ένιωσα μέσα μου σαν να βρήκα το κλειδί για μια πόρτα που δεν ήξερα καν ότι υπάρχει. Στις διασκευές υπάρχει έστω ένας χάρτης που σε οδηγεί. Στο πρωτότυπο ξεκινάς από ένα χάος που πρέπει να το συναρμολογήσεις από την αρχή. Οπότε αν τα καταφέρεις, το κατόρθωμα μοιάζει μεγαλύτερο.

ΦΛ: Πώς ξέρεις πότε ένα κομμάτι είναι “έτοιμο”; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη στιγμή που όλα “κάνουν κλικ” για σένα;

ΚΜ: Ναι, και ευτυχώς έχω πλέον μάθει να την αναγνωρίζω. Ξέρεις, υπάρχει ένα μιμίδιο το οποίο με έχει στοιχειώσει: Είναι ένας σκελετός πάνω σε ένα mixing board που λέει “I'm almost done with my mix”. Αυτό με βοήθησε να ξεπεράσω την τελειομανία μου και να καταλάβω ότι όλες αυτές οι μικροαλλαγές που κάνεις πάνω σε ένα κομμάτι - αφού περάσεις τον πρώτο δημιουργικό χείμαρρο, δεν αλλάζουν τίποτα για κανέναν, παρά μόνο για μένα και το ocd μου. Η εμμονή στην λεπτομέρεια, πολλές φορές είναι αυτοκαταστροφική, γιατί εμποδίζει τη δημιουργική ροή σου. 

ΦΛ: Αν το Maestro επιστρέψει για 4η σεζόν και μπορούσες να επιλέξεις ένα τραγούδι να διασκευάσεις, ποιο θα ήταν αυτό;

ΚΜ: Νομίζω πως αν επέστρεφε ξανά το Maestro, θα ήθελα να ξανακάνω κάτι original, όπως τα κομμάτια που έγραψα γι’ αυτό, την πρώτη σεζόν. Είμαι ευγνώμων που τα covers μου είχαν τόσο θετική απήχηση και που το κοινό ανταποκρίθηκε σε αυτά, όμως μετά το album μου “Kid Moxie - The Covers” θα ήθελα να κλείσω για λίγο αυτό το κουτάκι και να επικεντρωθώ στη σύνθεση καινούριων tracks.

ΦΛ: Υπάρχει κάτι στα μελλοντικά σου σχέδια που μπορείς να μοιραστείς μαζί μας;

ΚΜ: Σε αυτή τη φάση συνθέτω κάποια original κομμάτια για ένα mini series  της Fox, που θα βγει τον Γενάρη. Δεν μπορώ να μοιραστώ περισσότερες λεπτομέρειες γι’ αυτό, παρά μόνο ότι είναι θρίλερ και αφορά μια δολοφονία που συμβαίνει σε μια μικρή πόλη. Παράλληλα, δουλεύω πάνω στη μουσική επένδυση μιας animation σειράς, ενώ μέσα στον Δεκέμβρη θα έχουμε και το release του “Kid Moxie - The Covers” από την Minos - Universal Greece. Και, ελπίζω πάντα σε ένα καινούργιο Cyberpunk!

ΦΛ: Κι εμείς!