Song Without a Name Review - Στο γκρίζο μίας ταραχώδους εποχής 

Το οικογενειακό δράμα της Melina León

Song Without a Name Review - Στο γκρίζο μίας ταραχώδους εποχής

Η Melina León κάθεται για πρώτη φορά στην καρέκλα της σκηνοθεσίας για το κοινωνικοπολιτικό δράμα εποχής Song Without a Name επιμελούμενη και το σενάριο μαζί με τον Michael J. White, ενώ εν προκειμένω πρωταγωνιστούν οι Pamela Mendoza, Tommy Párraga, Lucio Rojas, Maykol Hernández, Lidia Quipse και ο Tommy Párraga.

Η πλοκή εκτυλίσσεται χρονικά τη δεκαετία του 1980, στην πιο τεταμένη πολιτική φάση της σύγχρονης ιστορίας του Περού. Εκεί μία νέα γυναίκα από τις Άνδεις, η ‘Georgina’ (Mendoza) μπαίνει σε μία αμφιλεγόμενη κλινική για να γεννήσει, όμως έπειτα από τον τοκετό συνειδητοποιεί ότι της έχουν κλέψει το μωρό της. Απευθύνεται στις αρχές για το περιστατικό, αλλά μπλέκει σε μία βραδυκίνητη γραφειοκρατία και έτσι αποφασίζει μόνη της να πάρει πιο δραστικά μέτρα σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να ξαναβρεί το παιδί της. Τα βήματά της θα την φέρουν σε μία γνωστή εφημερίδα όπου θα αποταθεί σε έναν ικανό δημοσιογράφο ο οποίος αναλαμβάνει να ερευνήσει το περιστατικό και να την βοηθήσει.

Η León επιχειρεί να πάρει το βάπτισμα του πυρός ως δημιουργός παραδίδοντάς μας μία τίμια κινηματογραφική δουλειά που ως προς το αισθητικό της κομμάτι την διακρίνει μία ποιητικότητα που δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις και ίσως σε μερικά σημεία να την παραλληλίσεις με το Roma του Alfonso Cuarón. Από την άλλη, ως προς την θεματική του φιλμ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν αρκετά στοιχεία-ντοκουμέντα (φωτογραφικό υλικό από αρχείο, πρωτοσέλιδα εφημερίδων κλπ.) μίας πολύ ασταθούς συγκυρίας για το Περού τα οποία εντάσσονται ομαλά στην όλη αφήγηση ρίχνοντας κι άλλο φως σε αρκετές πτυχές εκείνης της περιόδου. Βλέπουμε μία χώρα η οποία οδηγείται σε οικονομικό αδιέξοδο, με τον πληθωρισμό να αγγίζει δυσανάλογα υψηλά επίπεδα, και την κοινωνία να ασφυκτιεί κάτω από το βάρος των απλών, καθημερινών αναγκών που είναι πια δυσβάσταχτες λόγω της ανέχειας, ενώ υπογείως ένας επαναστατικός αναβρασμός φουντώνει με αντικαθεστωτικές ομάδες να οργανώνονται για μία επικείμενη εξέγερση.

Το κουβάρι της μυθοπλασίας ξετυλίγεται με φόντο όλα αυτά, μα με πυρήνα του μία οικογενειακή τραγωδία. Το ανδρόγυνο που περίμενε με ανυπομονησία την έλευση του μωρού τους, παρασύρεται στη δίνη αυτών των εξελίξεων και μετά την αρπαγή του βρέφους τους, οι γονείς του χτυπούν κάθε πόρτα ώστε να εντοπίσουν τα άτομα που ευθύνονται για την απαγωγή του παιδιού.

Παρακολουθεί κανείς τους δύο αυτούς νέους που πασχίζουν να τα βγάλουν πέρα απέναντι στις ήδη υπάρχουσες αντιξοότητες, να αγανακτούν, να αγωνιούν, να κλονίζονται ειδικά μετά την συμφορά που βιώνουν. Όπου κι αν στραφούν τους παραπέμπουν από τον Άννα στον Καϊάφα, χωρίς κανένας να νοιάζεται για το γεγονός πως ουσιαστικά έχει εξαφανιστεί ένας άνθρωπος και η ζωή του εκλαμβάνεται σαν αμελητέα ποσότητα.  Οι ώρες στο δίχως τελειωμό μαρτύριό τους, περνούν βασανιστικά αργά, με κανέναν σχεδόν να συναισθάνεται τον πόνο τους. Αρχίζουν να νιώθουν ανήμποροι μπροστά σε αυτό που τους συνέβη μέχρι που κάποιος θα ενδιαφερθεί τελικά όταν η μητέρα απελπισμένη καταφύγει στον Τύπο.

Ο αργόσυρτος ρυθμός του βραδυφλεγούς αυτού σε ένταση δράματος πιθανόν εσκεμμένα να είναι τέτοιος ώστε να αποδώσει όσο το δυνατόν πιο κοντά στη πραγματικότητα την εικόνα της συγκεκριμένης δυσμενούς κατάστασης, με το ανδρόγυνο να είναι σε μία διαρκή αναμονή. Βέβαια, ενίοτε ίσως ο θεατής να δυσανασχετήσει κάπως με αυτήν την ταχύτητα στη ροή.

Το έργο αυτό δεν εμφανίζει απότομες κλιμακώσεις. Ενέχει μέσα του το στοιχείο της συγκίνησης και της μελαγχολίας όχι σε επιτηδευμένη μορφή, αλλά αρκετά ισορροπημένα και εύστοχα τοποθετημένα. Τα κοντινά πλάνα της κάμερας αποτυπώνουν την φόρτιση των ηρώων σε κομβικής σημασίας στιγμές και παρέχονται τα απαραίτητα ερεθίσματα ώστε να εμβαθύνει κανείς στους κύριους χαρακτήρες και στον ψυχισμό τους.

Το ωμά ρεαλιστικό ύφος και η έκβαση που δίνει η σκηνοθέτιδα σε ό,τι λαμβάνει χώρα, δημιουργούν την αίσθηση μίας αναπόδραστης παγίδευσης στο ρεύμα του καιρού εκείνου, με την υπόθεσή τους να φαντάζει σαν σταγόνα στον ωκεανό καθώς το χάσμα από τις ταξικές ανισότητες βαθαίνει συνεχώς και οι συνθήκες διαβίωσης επιδεινώνονται. Η προσωπική συντριβή των βασικών προσώπων περνάει σχεδόν απαρατήρητη από τα μάτια του Νόμου που αποστρέφει επιλεκτικά το βλέμμα του από αδικίες, απάτες, διαφθορά, ρατσιστικές συμπεριφορές πάνω σε ζητήματα έμφυλης ταυτότητας κ.ά., με την ‘Georgina’ και τον σύντροφό της να επιζητούν ένα λυτρωτικό τέλος για όλα όσα υπομένουν.

Ο επίλογος στο Τραγούδι Χωρίς Όνομα δεν έρχεται με αυτό ακριβώς που θα έλεγε κανείς κάθαρση. Το φινάλε κάπως απότομα δοσμένο, πιάνει το κοινό να ταλαντεύεται αμήχανα στο κάθισμά του για το αν υπήρξε λύση ή όχι, αφήνοντας ανοιχτό το περιθώριο και για τις δύο εκδοχές.

Βρείτε την ταινία στο IMDB

1 σχολιο(α)