Five Nights at Freddy’s 2 Review: Ένα σίκουελ κατώτερο των προσδοκιών

Την ώρα που το HBO αναζωογονεί το σύμπαν του τρόμου με το IT Welcome to Derry, μια σειρά που αποδεικνύει πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει η αφηγηματική ένταση όταν υπάρχει σαφής καλλιτεχνική πυξίδα, το Five Nights at Freddy’s 2 ακολουθεί μια εντελώς διαφορετική πορεία. Το Derry χτίζει κλιμάκωση, ψυχολογικό βάθος και ατμόσφαιρα που παραμένει μαζί σου. Αντίθετα, το νέο κεφάλαιο του γνωστού franchise δείχνει διστακτικό και συχνά χαοτικό.

Το Five Nights at Freddy’s 2 προσπαθεί να συνεχίσει την ιστορία του πρώτου φιλμ, το οποίο, παρά τις ατέλειες του, είχε καταφέρει να δημιουργήσει έναν αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό κόσμο. Εδώ όμως, η συνέχεια μοιάζει αποσπασματική. Το σενάριο επιχειρεί να επεκτείνει τη μυθολογία γύρω από τον Mike και την Abby, ωστόσο η δραματουργία παραμένει ρηχή. 

Μάλιστα, αυτή η αίσθηση προχειρότητας ενισχύεται από την επίμονη χρήση στοιχείων fan service. Πολλά από τα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού ενσωματώνονται σχεδόν μηχανικά, χωρίς οργανική σύνδεση με την αφήγηση, με αποτέλεσμα η προσπάθεια πιστής μεταφοράς των μηχανισμών του gameplay να οδηγεί σε σκηνές που δεν λειτουργούν κινηματογραφικά και, αντί να παράγουν κλιμάκωση να δημιουργούν μια εμπειρία συχνά ανισοβαρή.

Στο επίπεδο του τρόμου το αποτέλεσμα αποδεικνύεται ακόμη πιο ρηχό, καθώς, παρά το γεγονός ότι τα animatronics εντυπωσιάζουν ως κατασκευές, η σκηνοθεσία δεν καταφέρνει ποτέ να τα αναδείξει ως πραγματική απειλή, με την κινησιολογία τους να στερείται βαρύτητας και την υπερβολική χρήση jump scares να κουράζει γρήγορα χωρίς να υπάρχει η αίσθηση αγωνίας.

Οι ερμηνείες είναι φιλότιμες αλλά περιορίζονται από μια γραφή που δεν υποστηρίζει ουσιαστική ανάπτυξη χαρακτήρων και σε συνδυασμό με τους δευτερεύοντες ρόλους που εισάγονται χωρίς σαφές υπόβαθρο, μειώνεται η ένταση των δραματικών στιγμών και επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο η γενικότερη συνοχή της αφήγησης.

Συνολικά, το Five Nights at Freddy’s 2 είναι μια παραγωγή που διαθέτει τις συνθήκες για να εξελίξει το franchise αλλά τελικά δεν το κάνει. Παρότι διαθέτει τεχνική επιμέλεια και ορισμένα αξιόλογα στοιχεία παραγωγής, παραμένει ένα αμήχανο και άτολμο σίκουελ που στερείται της καλλιτεχνικής καθαρότητας και της αφηγηματικής συνοχής που θα του επέτρεπαν να ξεχωρίσει, δείχνοντας ακόμη πιο καθαρά, σε μια εποχή όπου σειρές όπως το Welcome to Derry ανεβάζουν τον πήχη του τρόμου, πόσο απαραίτητη είναι μια σταθερή και καλά δομημένη αφήγηση για να λειτουργήσει ουσιαστικά μια ιστορία μέσα στο είδος.