Captain America: Brave Νew World Review – Μπορεί ο νέος Cap του Anthony Mackie να δώσει λίγη ενέργεια MCU;

Αν εξαιρέσουμε το Deadpool and Wolverine, που ενσωματώθηκε τυπικά στο σύμπαν αλλά στην ουσία όχι ιδιαίτερα, η τελευταία ταινία της Marvel ήταν το αποτυχημένο σε όλα τα επίπεδα The Marvels, τον Νοέμβριο του 23. Σχεδόν ενάμιση χρόνο και αρκετή αναθεώρηση μετά έχουμε την κυκλοφορία της τέταρτης ταινίας του Captain America και προτελευταίας αυτής της (ανεμικής) 6^ης φάσης του MCU. Έπειτα από μια τέτοια παύση, θα περίμενε κανείς μια ταινία τουλάχιστον περιποιημένη τόσο τεχνικά όσο και σεναριακά, αλλά, δυστυχώς το Brave New World δεν είναι τίποτα από τα δυο.

Η ιστορία συνδέεται άμεσα με το μακρινό The Incredible Hulk (2008) μιας και ο Thadeus Ross (που υποδύεται πλέον ο Harrisson Ford) είναι τώρα ο νέος πρόεδρος των Η.Π.Α.. Αυτό που μου έκανε περισσότερη εντύπωση όμως δεν είναι ότι αποτελεί σε επίπεδο πλοκής ένα άτυπο sequel μιας μισό-ξεχασμένης ταινίας του σύμπαντος, αλλά, κυρίως, ότι ο χαρακτήρας του Ross, ένας από τους βασικότερους της ταινίας, αντλεί το κεντρικό του, συναισθηματικό κίνητρο από εκεί και συγκεκριμένα από το πώς είχε διαμορφωθεί η σχέση του με τη κόρη του (Liv Tyler).

Σε συνδυασμό και με το πόσο άτσαλα και επιφανειακά στήνεται αυτό το κίνητρο, μάλλον είναι περιττό να πω ότι αυτό το κομμάτι της αφήγησης δεν λειτουργεί. Χρησιμοποιώ αυτό το παράδειγμα ωστόσο, κυρίως για να δείξω πόσο μπερδεμένη είναι γενικότερα η κατεύθυνση σε αυτήν την ταινία. Τα αφηγηματικά τόξα των περισσότερων χαρακτήρων δεν έχουν στιβαρή δομή και πατώντας άγαρμπα πάνω σε σεναριακές ευκολίες, δεν κουβαλάνε κανένα συναισθηματικό φορτίο. Πράγματα φαίνεται απλά να συμβαίνουν γιατί βολεύει.

Ο χαρακτήρας του Ross είναι με διαφορά ο πιο κακό-ανεπτυγμένος αλλά και ο ίδιος ο Captain America του (τίμιου) Anthony Mackie φαίνεται και μπερδεμένος και στατικός αφού ακόμα η ψυχολογία του περιστρέφεται γύρω από τα ίδια θέματα της αμφιβολίας και της πίεσης του ρόλου που βρίσκονταν στο επίκεντρο και του Falcon and the Winter Soldier. Υπάρχει επίσης ένα πολιτικό θρίλερ στην ραχοκοκαλιά του αλλά δεν έχει ούτε ένταση, ούτε κάτι να πει πέρα από γενικόλογες αερολογίες περί ενότητας. Σεναριακά δηλαδή είναι δύσκολο να πιαστείς από κάπου. Μάλλον η πιο συμπαθητική παρουσία είναι αυτή του Isaiah Bradley που μοιάζει με τον μόνο συναισθηματικά διαυγή χαρακτήρα της ταινίας.

Ωστόσο, αυτά τα έργα έχουν πάντα και ένα ενδιαφέρον σε επίπεδο θεάματος και φαντασίας. Πώς χρησιμοποιεί ο ήρωας τις δυνάμεις του, τι επικό σκηνικό θα στήσουν, πόση ευρηματικότητα έχουν οι μάχες κ.ο.κ. Τα τελευταία χρόνια, οι ταινίες της Marvel υποσκάπτουν αυτήν την πτυχή τους καθώς χαρακτηρίζονται από πολύ τρανταχτές αδυναμίες στα εφέ και κακή χρήση green screen που οπτικά τους δίνει συχνά ένα άσχημο αποτέλεσμα.

Δυστυχώς, όλα αυτά ισχύουν κι εδώ. Αν και τα εφέ δεν φτάνουν στο επίπεδο να είναι ενοχλητικά κατά τη γνώμη μου, σίγουρα δεν εντυπωσιάζουν, ενώ, και πάλι υπάρχουν κομβικές δραματικές σκηνές γυρισμένες με πολύ άτσαλο green screen, ισοπεδώνοντας την όποια αισθητική στην φωτογραφία της ταινίας. Δεν ξέρω αν αυτά είναι τα αποτελέσματα των reshoots που πάντα γίνονται σε αυτές τις ταινίες, αλλά το αποτέλεσμα είναι πραγματικά οικτρό για παραγωγές τέτοιου μεγέθους.

Η ευρηματικότητα στις σκηνές δράσης είναι επίσης σε χαμηλά επίπεδα, με την φυσική της ασπίδας να πηγαίνει σε νέα επίπεδα σουρεαλισμού, αλλά, για να είμαι δίκαιος, αυτό δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Είναι απλά ένα -διασκεδαστικό κιόλας- τόσο δα πταίσμα.

Η μεγαλύτερη “αμαρτία” της, για μένα, είναι η αδυναμία της να δημιουργήσει οποιαδήποτε αίσθηση κινδύνου, αγωνίας και έντασης. Δεν ένιωσα ποτέ πως οι ήρωες απειλούνται αληθινά, ότι όλη αυτή η δράση κουβαλάει κάποια σοβαρή συνέπεια. Οι εικόνες του είναι άνευρες και άψυχες, μια κενή, βαρετή αισθητικά επίδειξη εκρήξεων και καταστροφών, χωρίς αισθητό διακύβευμα.

Με λίγα λόγια, το Brave New World ήταν μια απογοήτευση απ’ όποια μεριά και να το κοιτάξω και θεωρώ ότι υπογραμμίζει με έναν εμφατικό τρόπο πολλά προβλήματα του MCU μετά το Endgame.

Απ’ ότι φαίνεται, και χωρίς να θέλω να υποτιμήσω το Thunderbolts που κλείνει τον Μάιο την 6^η φάση του σύμπαντος, μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε μέχρι τον Ιούλιο και το Fantastic 4 για να δούμε αν η Marvel μπορεί να δώσει στο (πολύ)σύμπαν της την απαραίτητη φρεσκάδα για να ενθουσιάσει και πάλι το ευρύ κοινό.