Kraven the Hunter Review - Το σερί αποτυχιών στο Spider-Verse συνεχίζεται

Η τελευταία απόπειρα της Sony να επεκτείνει το σύμπαν των villains του Spider-Man, το Kraven the Hunter, βγαίνει για κυνήγι στους κινηματογράφους με υποψήφιο θήραμα - τι άλλο - το box office και τους ανυποψίαστους θεατές. Με πρωταγωνιστή της τον Aaron Taylor-Johnson στον ομώνυμο ρόλο, η ταινία επιχειρεί να αποδώσει μια πιο τραχιά εκδοχή του δημοφιλούς αντιήρωα. Καταφέρνει άραγε να πετύχει τον στόχο της ή μιλάμε για μια ακόμα άχρηστη επέκταση του lore σαν το Madame Web που καλύτερα να είχε μείνει στο συρτάρι; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη αλλά σίγουρα όχι σύντομη, καθώς υπάρχουν πολλά να καταλογίσεις στο εν λόγω πόνημα. 

Στο Kraven the Hunter, ο Aaron Taylor-Johnson υποδύεται τον Sergei Kravinoff, τον αποξενωμένο γιο του αδίστακτου αρχιμαφιόζου Nikolai (τον υποδύεται ο Russell Crowe, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορεί σε ένα ρόλο καρικατούρα). Μετά από μια τραυματική παιδική ηλικία, που σημαδεύεται από τη σκληρή φιλοσοφία “επιβίωσης του ισχυρότερου” που επιβάλλει ο “κακός ρώσος” πατέρας του, ο Sergei μεταμορφώνεται από επαναστατημένο τέκνο σε υπερφυσικό αρπακτικό, ύστερα από μια επίθεση λιονταριού και την παρέμβαση της Calypso (Ariana DeBose) που σώζει τον νεαρό με ένα μαγικό φίλτρο. Δεν περιμέναμε σαφώς μια τεκμηριωμένη επιστημονική εξήγηση γι’ αυτή τη μετάλλαξη - σε ταινία υπερηρώων βρισκόμαστε -  παρόλα αυτά η προχειρότητα με την οποία δικαιολογείται όλο αυτό, είναι πρωτόγνωρη ακόμα και για ένα genre που μας έχει συνηθίσει σε τέτοιου είδους υπερβολές και ενδεικτική της ξεδιάντροπης αρπαχτής που αποτελεί το φιλμ.

Με ένα σενάριο του μαστίζεται από ίντριγκες, προδοσίες και αχρείαστα subplots - σχεδόν σε σημείο ασφυξίας, η ταινία καταλήγει να μοιάζει περισσότερο με σουρεαλιστικό οικογενειακό δράμα, παρά με ταινία δράσης. Το μόνο ενδιαφέρον κομμάτι σε αυτό είναι ο χαρακτήρας του μικρότερου αδελφού, Dmitri (Fred Hechinger), ο οποίος προορισμένος να γίνει ο Chameleon, αλλάζει συχνά πλευρές στη μάχη μεταξύ του άσωτου αδελφού και του αδίστακτου πατέρα του, χαρίζοντας μερικές παράξενες, ωστόσο ξεκαρδιστικές στιγμές (πχ. η εντελώς random μίμηση του Tony Bennett που πρέπει να τη δείτε για να την πιστέψετε).

Περιμένετε, όμως γιατί ο οτινανισμός στο ensemble των χαρακτήρων δεν σταματάει εδώ! Υπάρχει και ο Alessandro Nivola στο ρόλο του Rhino, του οποίου το δέρμα σκληραίνει σαν πέτρα αν παραλείψει τη φαρμακευτική του αγωγή και ο Christopher Abbott, που ως Foreigner μπορεί να υπνωτίσει τους αντιπάλους του… μετρώντας μέχρι το τρία. Ναι. Είναι τόσο cringe όσο ακούγεται.

Ενδεχομένως, βέβαια, αν πέρα από αυτά τα παράξενα traits, οι σεναριογράφοι είχαν μπει στον κόπο να χαρίσουν και ένα στοιχειώδες arc σε αυτούς τους χαρακτήρες, το αποτέλεσμα να μην ήταν τόσο αμήχανο.

Οι ελάχιστες απόπειρες δραματουργικής ανάπτυξης, όμως, χάνουν εντελώς τη δυναμική τους καθώς η πλοκή απλώνεται - και αναλώνεται ταυτόχρονα - σε έναν μπερδεμένο ιστό από αντιζηλίες και δήθεν “ανατροπές”, που δυσκολεύεται να ακολουθήσει ακόμα και ο πιο μυημένος θεατής.

Ο σκηνοθέτης,  J.C. Chandor, από την άλλη δεν φαίνεται να έχει καμία διάθεση να βάλει τάξη σε αυτό το σεναριακό χάος, όσο να δικαιολογήσει το R-rating της ταινίας, μπουκώνοντάς την με όσο δυνατόν περισσότερο gore. Ο τρόπος που διαχειρίζεται τις σκηνές μάχης διαπνέεται από κάποια φαντασία και μαρτυρεί ψήγματα σκηνοθετικής βιρτουοζιτέ, ωστόσο το μέτριο CGI δεν τον βοηθά και το αποτέλεσμα μοιάζει να θυμίζει περισσότερο videogame, παρά κινηματογραφικό blockbuster.

Η μεγαλύτερη διασωστική αρετή της ταινίας παραμένει, λοιπόν, ο ίδιος ο Taylor-Johnson. Όντας απόλυτα αφοσιωμένος στο ρόλο, αγκαλιάζει την χαοτικότητα του σεναρίου χωρίς ποτέ να τη λογοκρίνει και παραδίδεται με κέφι σε μια κυριολεκτικά ζωώδη ερμηνεία. Έτσι, καταφέρνει να προσδώσει αληθοφάνεια στον ήρωά του, ακόμη κι όταν η ιστορία του μοιάζει τραβηγμένη από τα μαλλιά.

Εν τέλει, το Kraven, κάτω από την “προβιά” του υπερηρωικού έπους, δεν κρύβει παρά ένα b-movie, που παρά την αιματηρή του προσέγγιση, δεν καταφέρνει ποτέ να γίνει τόσο επικίνδυνο ή ακραίο όσο φαίνεται να θέλει. Ούτε το gore και η δράση μπορούν να αναπληρώσουν την απουσία ενός σεναριακού ερείσματος , ούτε η αφοσίωση του Johnson να μας κάνει να ξεπεράσουμε τους κακογραμμένους διαλόγους και τα πρόχειρα ειδικά εφέ. 

Δυστυχώς μπορεί να λειτουργήσει μονάχα ως guilty pleasure μιας χρήσης, για όσους θεατές ψάχνουν να καταναλώσουν ένα φιξ καταιγιστικής δράσης που θα ξεχαστεί αυτόματα μετά την προβολή του.