Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια του Johnny Cash, λέει: “You can run on for a long time, but sooner or later God'll cut you down”. Εμένα αυτός ο στίχος μού λέει πως όσο και να προσπαθείς να κρυφτείς από τον αληθινό σου εαυτό, πάντα αυτός θα ξεβράζει στην επιφάνεια και μαζί του θα φέρει όλα τα καλά και όλα τα κακά που κουβαλάς μέσα σου. Κάποια στιγμή, κάποιος, κάτι θα σε αναγκάσει να “αποκαλυφθείς”. Έτσι, λοιπόν, κρατιέται η ισορροπία.
Τα λόγια του εν λόγω τραγουδιού, τριγυρνούσαν στο κεφάλι μου όσο βίωνα την εμπειρία που λέγεται The Last of Us: Part II, ενός παιχνιδιού που τελευταία πέρασε πολλές περιπέτειες, βίωσε κανονικό “bullying” από το πολύ σκληρό, εν τέλει, community των gamers, ωστόσο την απάντησή του θα την δώσει στο ευρύ κοινό μέσω του περιεχομένου του σύντομα. Ο πραγματικός εαυτός του πονήματος του Druckman και κατ’ επέκταση της Naughty Dog, αποκαλύπτεται όταν πατήσεις εκείνο το “Press Start”. Τότε, κανένα spoiler bullet και κανένα leak δε σταματάει το τρένο.
Δε πίστευα ποτέ ότι θα υπάρξει παιχνίδι που θα κάνει το πρώτο The Last of Us να μοιάζει μικρό και “απλό”. Κι όμως, συνέβη. Το sequel του αριστουργήματος της Sony, είναι καλύτερο και μεγαλύτερο σε όλους τους τομείς. Αυτό που εκτίμησα, όμως, περισσότερο είναι το γεγονός ότι η Naughty Dog δεν έδωσε το fan service που ζητούσαν οι gamers και υλοποίησε αυτό που είχε οραματιστεί από την αρχή. Ό,τι κι αν είναι αυτό, εγώ θα στηρίζω πάντα τον δημιουργό. Η τέχνη δε γίνεται κατά παραγγελία. Η τέχνη πηγάζει από τον εσωτερικό κόσμο του ίδιου του καλλιτέχνη. Αν κατευθύνεται από εξωτερικούς παράγοντες, παύει να είναι τέχνη.
Στο Video Review που συνοδεύει το παρόν άρθρο, καταθέτω την αναλυτική μου άποψη για το The Last of Us: Part II, όπως πάντα χωρίς ίχνος spoiler. Δείτε το μέσα από τον player που ακολουθεί.
Συνοψίζοντας...
Μόνο η Naughty Dog θα μπορούσε να φτιάξει καλύτερο παιχνίδι από το πρώτο The Last of Us.
Game Info
