Mario and Luigi Brothership Review – Ένα strand-game στο σύμπαν του Mario;

Έχουν περάσει 9 χρόνια από το τελευταίο παιχνίδι της σειράς Mario & Luigi και πίστευα παίζοντας το Brothership, ότι αυτή η μεγάλη αποχή θα φανεί. Το timing της κυκλοφορίας του, ωστόσο, δεν λειτούργησε υπέρ του μιας και πρακτικά είναι το τρίτο Mario RPG που έρχεται στο Switch τους τελευταίους 12 μήνες. Προηγήθηκαν τα remakes των Super Mario RPG και The Thousand Year Door, τα οποία μάλιστα, αν δεν είναι τα δύο καλύτερα, είναι αδιαμφισβήτητα ανάμεσα στα καλύτερα Mario RPGs που έχουμε παίξει. Οπότε, αφού η Nintendo φρέσκαρε την μνήμη μας (ή σύστησε σε ένα νέο κοινό) τις κορυφές αυτής της συγκεκριμένης γωνιάς του Mario σύμπαντος, έρχεται με το Brothership να μας βρει “χορτασμένους” και, κυρίως, πολύ συνειδητοποιημένους ως προς τα στοιχεία που κάνουν αυτά τα παιχνίδια ξεχωριστά. Έχουμε θυμηθεί πού είναι ο πήχης, με λίγα λόγια.

Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν, το νέο αυτό κεφάλαιο της πολύ αγαπητής “φορητής” σειράς Mario & Luigi, είχε μπροστά του έναν δρόμο στρωμένο τόσο με ροδοπέταλα (νέο κοινό, εμπορική απήχηση της ταινίας, μεγάλη βάση χρηστών του Switch) όσο και αγκάθια (άμεσο ανταγωνισμό και συγκρίσεις με τις κορυφές της κατηγορίας του). Έχει όσα χρειάζονται για να ξεχωρίσει σε αυτές τις ιδιαίτερες συνθήκες; Η απάντηση είναι πιο πολύπλοκη από μια μονολεκτική κατάφαση ή άρνηση.

Για να πιάσουμε το νήμα από την αρχή, οι τρεις πυλώνες ενός καλού Mario RPG είναι για μένα: η αφήγηση (χιούμορ, πνεύμα, ευρηματικότητα), το σύστημα μάχης και η ατμόσφαιρα (αισθητική, διάθεση, κόσμος).

Ωραίες ιδέες, άνιση εκτέλεση

Το θέμα με την γραφή του Brothership είναι το εξής: σε επίπεδο concept και γενικής ιστορίας είναι και πολύ έξυπνο και σφιχτοδεμένο. Και, παραδόξως για την Nintendo, διηγείται μια ιστορία που έχει κάτι να πει για το τώρα. Έχει ένα επίκαιρο θέμα, το οποίο μάλιστα αναπτύσσει αρκετά εύγλωττα και συνεκτικά μέσα από όλον τον σχεδιασμό του, ένα διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα. Ας πούμε, αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για το The Thousand Year Door, το οποίο μπορεί να εκτιμάται πολύ σε επίπεδο αφήγησης, αλλά μοιάζει περισσότερο με ένα κολάζ μικρότερων -σχεδόν- μεμονωμένων- περιπετειών. Το Brothership έχει αφηγηματική συνοχή και μένει εστιασμένο στο θέμα του.

Ποιο είναι αυτό; Η σημασία των ανθρώπινων δεσμών. Φιλικών, ερωτικών, κοινωνικών, το παιχνίδι εξερευνεί πολλούς τύπους ανθρώπινων σχέσεων για να τους αντιπαραβάλλει στον μεγάλο κακό της ιστορίας του: την απομόνωση. Η ιστορία λοιπόν θέλει τα αδέλφια Mario να μεταφέρονται στην Concordia, έναν κόσμο που κάποτε ζούσε ενωμένος γύρω από ένα μεγάλο μαγικό δέντρο της ζωής. Κάποια στιγμή αυτή η σύνδεση με το δέντρο έσπασε και κάθε περιοχή απομακρύνθηκε, έγινε ένα απομονωμένο νησάκι στον ωκεανό. Ο Mario και o Luigi σε όλο το παιχνίδι προσπαθούν να ενώσουν ξανά τα νησιά με το μαγικό δέντρο, το οποίο έχει ξαναγεννηθεί πάνω σε ένα νησί-πλοίο. Όπως πιθανότατα θα κοκορευόταν ο Kojima, μιλάμε ξεκάθαρα για ένα “strand game”, όπου ο παίκτης προσπαθεί να αποκαταστήσει τις συνδέσεις σε έναν κατακερματισμένο κόσμο.  

Ο κόσμος της Concordia αποτελεί μια αρκετά ιδιαίτερη σύνθεση ανάμεσα στην φύση και τον ηλεκτρισμό. Οι χαρακτήρες μοιάζουν όλοι με πρίζες ή άλλες ηλεκτρικές συνδέσεις, ο τρόπος που συνδέονται τα νησιά είναι μέσα από μια πρίζα και οι καρποί αυτού του μαγικού δέντρου έχουν την όψη λαμπτήρων. Πάνω σε αυτό το στοιχείο καθρεπτίζονται σχεδόν όλα μου τα θέματα με το παιχνίδι. Σαν ιδέα, είναι υπέροχη. Πανέξυπνη. Γιατί εκτός από το ότι η πρίζα και ο ηλεκτρισμός αποτελούν μια ταιριαστή οπτικοποίηση των “συνδέσεων” που βρίσκονται στο θεματικό επίκεντρό του, καθορίζουν πολύ κομψά και την δεύτερη θεματική του που κινείται σαν δορυφόρος γύρω από το κεντρικό θέμα των δεσμών καθ’ όλη τη διάρκεια του παιχνιδιού: την σχέση μας με την τεχνολογία.

Η τεχνολογία πρέπει να είναι εναρμονισμένη με την φύση και να μας συνδέει, όχι να μας απομονώνει σε κλειστούς προσωπικούς κόσμους, λέει το Brothership, αποφεύγοντας πολύ εύστροφα, την παγίδα μας “εύκολης”, λαϊκίστικης, τεχνοφοβίας. Πολύ ωραία όλα αυτά και επαναλαμβάνω, διόλου ευκαταφρόνητα επιτεύγματα. Έλα όμως που σαν εκτέλεση, κάπου το πράγμα χωλαίνει. Οι χαρακτήρες-πρίζες είναι ίσως από τους πιο αδιάφορους σχεδιαστικά που θυμάμαι σε παιχνίδι Mario. Δεν είναι καν κακοί, είναι αδιάφοροι. Τα νησιά, ενώ βρίσκονται σε έναν τόσο ιδιαίτερο κόσμο, δεν ξεφεύγουν συχνά από τα τυπικά background και την κοινότυπη φαντασία. Χιόνι, πάγος, έρημος, δάσος κτλ. Τα 3-4 που ξεχωρίζουν μοιάζουν με εξαιρέσεις στον κανόνα.

Το ίδιο παράπονο μπορεί δυστυχώς να επεκταθεί σε όλο το εύρος της γραφής του. Σαν ιδέα είναι εξαιρετικό, σαν εκτέλεση σε κάθε διάλογο και σε κάθε στιγμή, μοιάζει πολύ συχνά “νερόβραστο”. Πού είναι το κοφτερό πνεύμα του The Thousand Year Door; Η ευρηματικότητα και η ανατρεπτική του διάθεση; Οι αξιομνημόνευτοι χαρακτήρες; Κάθε αλληλεπίδραση εκεί ήταν απόλαυση, ευκαιρία για κάτι αλλόκοτο, αστείο, αναπάντεχο. Υπήρχε ζωντάνια. Εδώ λείπει αυτή η “σπίθα”. Υπάρχουν και καλές στιγμές φυσικά, αλλά, ξανά, μοιάζουν διασκορπισμένες σε μια θάλασσα μετριότητας. Σίγουρα δεν βοηθάει και η μεγάλη του διάρκεια (το τελείωσα στις 46 ώρες χωρίς να έχω κάνει όλα τα side quests). Είμαι πεπεισμένος πως αν έλεγε την ίδια ιστορία σε 25-30 ώρες, θα ήταν ένα πολύ καλύτερο παιχνίδι. Τώρα, ο ρυθμός έχει σημαντικά σκαμπανεβάσματα και το ποιοτικό του περιεχόμενο “αραιώθηκε” σαν καφές με πολύ νερό. Η αρχή του χωλαίνει γιατί καθυστερεί πολύ να εισάγει βασικά στοιχεία των μαχών του, μετά την μέση κάνει άλλη μια κοιλιά γιατί τα side quests είναι στην πλειοψηφία τους ανιαρά, ενώ, το τέλος του μοιάζει ελαφρώς παρατεταμένο με ανούσιες επιστροφές σε νησιά. Δεν διαθέτει αρκετές καλές ιδέες για να γεμίσει τόσες ώρες. Και μέσα σε αυτό το ξεχαρβαλωμένο σύνολο, αδικείται και το μπόλικο καλό περιεχόμενό του.

Πριν κλείσω αυτό το κεφάλαιο, θέλω να σταθώ στην πολύ ωραία αποτύπωση της σχέσης των αδελφών Mario αλλά και στον τρόπο που παρουσιάζεται ο Luigi, ο οποίος είναι με διαφορά ο πιο ενδιαφέρων χαρακτήρας από τους δύο. Τα Mario & Luigi πάντα αφορούσαν την σχέση μεταξύ των δύο αδελφών και βρήκα πετυχημένη κάθε στιγμή που το παιχνίδι φανερώνει την αγάπη τους. Από τα φανταστικά animations στις μάχες όταν ένας από τους δύο πέφτει, μέχρι τις μικρές τους αλληλεπιδράσεις, το παιχνίδι επικοινωνεί τα συναισθήματα χωρίς να ειπωθεί κουβέντα. Και ο Luigi, που συχνά βρίσκεται στην σκιά του αδερφού του, είναι εδώ δοσμένος με περισσότερο χρώμα. Φοβιτσιάρης, αγχώδης αλλά ευρηματικός και με… τις κατακτήσεις του. Είναι η “ψυχή” του παιχνιδιού.

Ένα σύστημα μάχης με ιδιαιτερότητες

Το παιχνίδι διαθέτει ένα turn based σύστημα μάχης, το οποίο όμως έχει τις δικές του ιδιαίτερες προτεραιότητες. Θα λέγαμε πως είναι ένα σύστημα που στηρίζεται στο timing, με πινελιές στρατηγικής και όχι το ανάποδο. Δηλαδή, μια καλή στρατηγική θα σε οδηγήσει πιο γρήγορα στην επιτυχία αλλά δεν θα καθορίσει ποτέ εξ’ ολοκλήρου την έκβαση. Αντίθετα, αν είσαι καλός στο timing και ιδίως στο σωστό “διάβασμα” του timing των επιθέσεων των εχθρών για την φάση της άμυνας, είναι αδύνατον να ηττηθείς. Μετά, είναι θέμα χρόνου να κάνεις το damage που απαιτείται. Το παιχνίδι είναι εξαιρετικό βέβαια στο να βρίσκει ιδέες που μοιάζουν με micro-games αντίληψης βγαλμένα από το σχεδιαστικό τετράδιο των Wario Ware, που απαιτούν γρήγορο διάβασμα και αντίδραση. Ενώ όποτε οι εχθροί τείνουν να γίνουν μονότονοι, εισάγει κάτι καινούργιο. Και πάλι όμως, θεωρώ ότι θα επωφελούνταν από μια μικρότερη διάρκεια.

Το στρατηγικό στοιχείο συνίσταται προφανώς στην σωστή επιλογή της επίθεσης αλλά κυρίως στα battle plugs, που είναι και η καλύτερη ιδέα που διαθέτει σαν σύστημα. Τα battle plugs, που το παιχνίδι αργεί αδικαιολόγητα να εισάγει στο μίγμα, χαρίζουν διάφορες επιθετικές ή αμυντικές ιδιότητες ή ενεργοποιούνται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες (π.χ. αυτόματή ίαση με μανιτάρι αν το HP είναι κάτω από 70%). Κάθε plug έχει περιορισμένο αριθμό γύρων που μένει ενεργό και έπειτα συγκεκριμένο αριθμό γύρων που απαιτεί για να φορτίσει ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ξανά. Ταυτόχρονα υπάρχουν plugs που συνδυάζονται μεταξύ τους για ακόμα ισχυρότερες ιδιότητες. Στις καλύτερες μάχες του, το παιχνίδι σε προκαλεί να διαχειριστείς σωστά τα plugs σου, αλλάζοντας ακόμα και κάθε γύρο, ανάλογα με την στρατηγική σου.

Δεν είναι το βαθύτερο σύστημα που έχει δημιουργηθεί άλλα έχει ορισμένα πολύ έξυπνα στοιχεία και μπόλικες φρέσκες ιδέες. Η επανάληψη των ίδιων ενεργειών ξανά και ξανά γίνεται κουραστική με το βάθος του χρόνου, αλλά ευτυχώς διαθέτει μια άκρως απολαυστική αίσθηση όταν εξοντώνεται ένας εχθρός. Κάνει έναν ήχο σαν να σκάει σαν μπαλόνι μέσα σε μια στοίβα από νομίσματα και είναι τόσο ωραία υλοποιημένο ηχητικά που δεν σταματάει ποτέ να δίνει ευχαρίστηση.

Πλοίο πάνω σε ράγες    

Τέλος, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες της μουσικής (συνθέτες: Hideki Sakamoto, Takauya Seo) που παραμένει σε υψηλό επίπεδο, το Brothership δεν συγκινεί ιδιαίτερα ως ατμόσφαιρα. Οπτικά δεν είναι σε κανένα σημείο άσχημο αλλά ταυτόχρονα δεν ξεφεύγει και ποτέ από κοινότυπες εικόνες και ασφαλείς συνθέσεις. Το animation των αδερφών είναι πραγματικά υπέροχο αλλά δεν είναι αρκετό, φυσικά, από μόνο του για να δημιουργήσει ενθουσιασμό στο επίπεδο της εξερεύνησης. Όπως ανέφερα και για την γραφή, ο τίτλος είναι και σε αισθητικό επίπεδο λίγο βαρετός, χωρίς έντονη προσωπικότητα.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι το νησί – πλοίο το οποίο λειτουργεί σαν hub στον κόσμο του και με το οποίο μετακινείται ο παίκτης στον ωκεανό. Αυτό δεν είναι ελεύθερο αλλά μετακινείται πάνω σε σταθερά ρεύματα (σαν ράγες τρένου ουσιαστικά), τις οποίες ανακαλύπτει ο παίκτης σταδιακά με την πάροδο του παιχνιδιού. Όσο ο παίκτης ενώνει νησιά, τόσο το πλοίο γεμίζει με νέους χαρακτήρες και ζωντανεύει, δίνοντας μια ωραία αίσθηση εξέλιξης στην περιπέτεια. Η επιστροφή σε παλαιότερα ρεύματα απαιτεί λίγο υπομονή, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, αφού προς το τέλος προκύπτει μια αναβάθμιση που το ανατρέπει όλο αυτό, αλλά, προσωπικά το βρήκα ωραίο διότι δίνει μια αίσθηση ταξιδιού και κλίμακας, άρα και συνοχής στον κόσμο του.