Hades 2 Review – Ένας gameplay θρίαμβος!

Για να είμαι ειλικρινής, δεν ήμουν και ο μεγαλύτερος fan των roguelike παιχνιδιών. Είχα παίξει μόλις λιγοστές εμπειρίες του είδους στην gaming πορεία μου, καθώς πάντα η ιδέα του να μην υπάρχει συνεχόμενο progress μου φαινόταν κάπως περίεργη. Αυτό τουλάχιστον νόμιζα μέχρι να γνωρίσω το πρώτο Hades. Ο τίτλος της Supergiant ήταν το παιχνίδι που με έκανε να ανοίξω τους ορίζοντές μου. Με έκανε να δώσω μια ευκαιρία στο genre και εν τέλει με βοήθησε να αντιληφθώ τις αρετές του. Πρόκειται για ένα αριστουργηματικό παιχνίδι το οποίο έχω αγαπήσει όσο λίγα και ακόμη και σήμερα με συνοδεύει με τη μουσική του, η οποία έχει μπει μόνιμα στις playlists με τα αγαπημένα μου κομμάτια από το χόμπι.

Το Hades 2 ήταν επομένως μια κυκλοφορία που με τη μια μπήκε στο ραντάρ μου. Ο τίτλος είχε παρουσιαστεί τον Δεκέμβριο του 2022, ως το πρώτο sequel στην ιστορία της ταλαντούχας indie ομάδας. Ποτέ ξανά η δημιουργός των Bastion, Transistor και Pyre δεν είχε καταπιαστεί με άμεση συνέχεια προηγούμενης δουλειάς της, κάτι που είχε προκαλέσει εντύπωση κατά την αρχική ανακοίνωση. Κάπως έτσι λοιπόν, με όλο το feedback από το προηγούμενο παιχνίδι και δύο χρόνια περίπου σε Early Access, η Supergiant Games παρέδωσε εν τέλει μια εμπειρία που μοιάζει απόλυτα τελειοποιημένη, φτιαγμένη με χειρουργική ακρίβεια. Είναι ένα παιχνίδι που πραγματικά λάτρεψα και συγκαταλέγεται με ευκολία στους κορυφαίους τίτλους για φέτος.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή και ας εστιάσουμε στο lore και την ιστορία, που είναι σημαντικός πυλώνας της εμπειρίας. Αυτή τη φορά, ο παίκτης ελέγχει τη Μελινόη (Melinoë), Πριγκίπισσα του Κάτω Κόσμου και αδελφή του Ζαγρέας (Zagreus), του πρωταγωνιστή του πρώτου τίτλου. Με την καθοδήγηση της Εκάτης (Hecate), η Μελινόη ξεκινά μια αποστολή να νικήσει τον Χρόνο (Chronos), τον Τιτάνα του Χρόνου, που επέστρεψε για να εκδικηθεί θεούς και θνητούς. Η Μελινόη κουβαλά, λοιπόν, ένα βάρος που είναι ταυτόχρονα προσωπικό και μυθικό: ο τιτάνας έχει αιχμαλωτίσει την οικογένειά της και ταυτόχρονα έχει καταλάβει τον Κάτω Κόσμο. Έτσι, αναλαμβάνει να πάρει εκδίκηση και να επαναφέρει την κανονικότητα. Το παιχνίδι φυσικά είναι εμπνευσμένο από την Αρχαία ελληνική μυθολογία, με το στούντιο να προσπαθεί αυτή τη φορά να χτίσει μια πιο επική ιστορία, με πολύ μεγαλύτερα stakes.

Σε αυτό το σημείο να αναφέρω ότι γενικά, από τα God of War μέχρι το Assassin’s Creed Odyssey, πάντα βρίσκω τρομερά ενδιαφέρον το να βλέπω την πλούσια και αγαπητή ελληνική μυθολογία, με την οποία μεγαλώσαμε από παιδιά, να παίρνει σάρκα και οστά μπροστά σου, στο αγαπημένο μου μέσο ψυχαγωγίας. Το εντυπωσιακό είναι πως στο Hades II δε βλέπεις απλά τους θεούς του Ολύμπου, αλλά ένα πολύ μεγάλο φάσμα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, όπως για παράδειγμα οι Σειρήνες και ο Κύκλωπας, που ξεπέρασε ο Οδυσσέας στο ταξίδι του, και εδώ αποτελούν δύο από τα βασικά boss fights. Πέρα από μερικές ενστάσεις, για κάποια σημεία που θα μπορούσαν να είναι πιο πιστά στην Αρχαία ελληνική μυθολογία, το setting του τίτλου αποτελεί highlight για μένα. Να αναφέρω επίσης ότι στα «συν» συγκαταλέγεται και το γεγονός ότι ο τίτλος έχει ελληνικούς υπότιτλους και μάλιστα πολύ υψηλής ποιότητας.

Φανταστική βρήκα στο σύνολό της τη γραφή! Οι διάλογοι είναι κοφτεροί, οι χαρακτήρες σαρκαστικοί και, ενίοτε, πολυεπίπεδοι και οι σχέσεις τους με την Μελινόη, αλλά και μεταξύ τους συνεχώς εξελίσσονται. Θα δώσω ένα μικρό παράδειγμα που θεωρώ ότι αποτελεί κωμικό highlight. Στον πάντα παιχνιδιάρικο διάλογο πριν το boss fight με τις Σειρήνες, σε προσεγγίζουν μετά από κάποια runs ως ατζέντη που μπορεί να τις βοηθήσει να κάνουν βήματα στην μουσική βιομηχανία! Ήταν ένα πετυχημένο αστείο που σπάει τον τέταρτο τοίχο και φέρνει την εμπειρία από την αρχαιότητα στο τώρα.

Καταφέρνει, όμως, το Hades II να χτίσει μια ιστορία αντάξια του πρώτου; Σε μεγάλο βαθμό ναι: η δραματουργία, τα flashbacks και η εξερεύνηση των σχέσεων όπως Μελινόη – Ζαγρέας ή Άδης – Χρόνος δίνουν δομή και συναίσθημα. Παρ’ όλα αυτά, η αφήγηση έχει μια σημαντική αδυναμία. Ενώ στο πρώτο Hades υπήρχε ξεκάθαρη ολοκλήρωση από την πρώτη φορά που κατάφερνες να αποδράσεις, εδώ το πρώτο ολοκληρωμένο run οριακά μοιάζει με αποτυχία και ουσιαστική ολοκλήρωση λαμβάνεις μόνο με το λεγόμενο ‘True Ending’, το οποίο χρειάζεται αρκετό grinding για να ξεκλειδωθεί. Ακόμα και το True Ending όμως, δεν θεωρώ ότι προσφέρει την ίδια εξιλέωση και το έντονο συναισθηματικό αντίκτυπο του πρώτου παιχνιδιού και μοιάζει κάπως υπερβολικά «βολικό», χωρίς να θέλω να προβώ σε spoilers.

Ήρθε όμως η ώρα να περάσω στο ψητό: στο gameplay loop, όπου η Supergiant μεγαλούργησε ξανά! Το Hades II αποτελεί roguelike dungeon crawler, όπως και το πρώτο παιχνίδι. Στον αγώνα της να νικήσει τον Τιτάνα, η Μελινόη θα πρέπει να κάνει το δύσκολο ταξίδι προς τα βάθη του Κάτω Κόσμου. Στην πορεία αυτή, δέχεται βοήθεια από τους Ολύμπιους Θεούς, οι οποίοι της χαρίζουν Boons (θεϊκές ευλογίες που τροποποιούν τις ικανότητές της), καθώς και από άλλες μυθολογικές μορφές όπως η Αράχνη (Arachne), ο Νάρκισσος (Narcissus), η Ηχώ (Echo), η Μήδεια (Medea), η Κίρκη (Circe) και ο Ίκαρος (Icarus).

Η μεγαλύτερη προσθήκη στο sequel, που πραγματικά με αιφνιδίασε, δεν έχει να κάνει όμως με τον κάτω κόσμο. Αντιθέτως, είναι η…επιφάνεια! Εκεί που νόμιζα ότι άρχισα να αντιλαμβάνομαι τη λούπα, ξαφνικά το παιχνίδι σου παρουσιάζει ένα ακόμη μονοπάτι και τότε αντιλαμβάνεσαι ότι υπάρχει άλλο τόσο! Το sequel είναι κυριολεκτικά διπλάσιο από τον προκάτοχό του, αφού πέρα από τον Κάτω Κόσμο εδώ υπάρχει προς εξερεύνηση και μια διαδρομή στην επιφάνεια με προορισμό το Παλάτι του Δία στην κορυφή του Ολύμπου. Μάλιστα, ο τρόπος που χτίζεται το progression, που απαιτεί να πας μια στον Κάτω Κόσμο και μια στην επιφάνεια είναι πολύ έξυπνος, αφού έτσι κρατάει συνεχώς φρέσκο το gameplay. Ειδικότερα, οι δύο βασικοί άξονες της προόδου είναι το Fated List, μέσα από το οποίο οι Μοίρες σε ανταμείβουν αν ολοκληρώσεις διάφορα objectives και τα Incantations, οι μαγείες που μπορείς να πραγματοποιήσεις να έχεις αρκετά μόνιμα resources που συλλέγονται χωρίς να τα χάνεις στα διάφορα runs.

Όπως και στον πρώτο τίτλο η πρόοδος στις δύο διαθέσιμες διαδρομές αυτές καθ’ αυτές επιτυγχάνεται μέσα από τη διάσχιση δωματίων που είναι γεμάτα εχθρούς και παγίδες. Κάθε δωμάτιο έχει ένα reward που ενδυναμώνει την πρωταγωνίστρια και είναι τυχαίο. Μετά από κάθε δωμάτιο ωστόσο μπορείς να δεις τις ανταμοιβές του επόμενου και αναλόγως να επιλέξεις σε ποιο θες να συνεχίσεις. Έπειτα από κάποια δωμάτια, στο τέλος της κάθε ευρύτερης περιοχής, πρέπει να αντιμετωπίσεις ένα boss για να προχωρήσεις παρακάτω ή παραπάνω αντίστοιχα.

Το combat παραμένει γρήγορο, δυναμικό και άκρως ικανοποιητικό, με έξι βασικά όπλα (Nocturnal Arms) να δίνουν μεγάλη ποικιλία – από το ραβδί Witch's Staff για mid-range, μέχρι τα διπλά Sister Blades, το Moonstone Axe, το Argent Skull, τα Umbral Flames για long range και το Black Coat. Μάλιστα, κάθε όπλο έχει και Aspects, δηλαδή εναλλακτικά upgrade paths που αλλάζουν ριζικά τη φύση του και ξεκλειδώνονται μετά τη μέση του παιχνιδιού. Όλα τους έχουν τις εξής βασικές κινήσεις: απλή επίθεση, ειδική επίθεση (special) και cast, το οποίο εδώ είναι ένας μαγικός κύκλος που παγιδεύει τους εχθρούς. Παράλληλα υπάρχει και dash για αποφυγή επιθέσεων, καθώς και sprint. Μια νέα προσθήκη στο ρεπερτόριο κινήσεων της Μελινόης είναι η Magick μπάρα που τροφοδοτεί τις Omega κινήσεις (κρατάς το κουμπί για ισχυρές εκδοχές των παραπάνω επιθέσεων, π.χ. εκρηκτικό cast ή ισχυρότερα specials), προσθέτοντας στρατηγικό βάθος, αφού αυτές οι επιθέσεις είναι μεν χρονοβόρες, αλλά πολύ πιο ισχυρές.

Κατά τη διάρκεια κάθε run, η Μελινόη λαμβάνει πέρα από τα Boons των θεών και τα Hexes, ειδικές επιθέσεις που αντλούν δύναμη από τη θεά Σελήνη και αναβαθμίζονται μέσω ενός skill tree.

Μετά από κάθε επιτυχημένο run ή αν η Μελινόη χάσει όλα τα health points της και δεν έχει Death Defiances, επιστρέφει στα Crossroads, το ζωντανό κεντρικό hub του παιχνιδιού που εξελίσσεται διαρκώς κατά τη διάρκεια της ιστορίας. Εκεί, μπορείς να αλληλεπιδράσεις με διάφορους χαρακτήρες, να χρησιμοποιήσεις διάφορους πόρους που συνέλεξες για να αναβαθμίσεις τις ικανότητές της πρωταγωνίστριας, να ξεκλειδώσεις τα όπλα ή να ολοκληρώσεις αναβαθμίσεις που επηρεάζουν τα μελλοντικά runs και όχι μόνο. Για παράδειγμα, μπορείς να πραγματοποιήσεις μαγείες στο καζάνι (μόνιμες αναβαθμίσεις και unlocks διαφόρων ειδών που ξεκλειδώνουν τα πάντα), να ξεκλειδώσεις Arcana Cards (passive buffs που αφορούν άμεσα το combat) ή ακόμη και ανακαλύψεις και να κάνεις bond με Familiars, κατοικίδια ζώα όπως ο βάτραχος Frinos που σε συνοδεύουν στα runs παρέχοντας διάφορες βοήθειες.

Όπως αντιλαμβάνεστε έχω περιγράψει πολλούς μηχανισμούς και συστήματα και πιστέψετε με αυτά είναι μόνο η αρχή, αφού δεν αναφέρθηκα καν στα Fears για παράδειγμα (post-game modifiers για replayability) που προσθέτουν άλλο τόσο βάθος. Κάπως έτσι, το Hades II είναι από τις περιπτώσεις που μπορεί το gameplay του αρχικά να μοιάζει χαοτικό, με πάρα πολλές παραμέτρους που πρέπει να έχεις κατά νου διαρκώς. Ωστόσο, εφόσον το «πιάσεις» και σου κάνει «κλικ» γίνεται απίστευτα εκφραστικό και άκρως μα άκρως εθιστικό! Ναι, στις πρώτες στιγμές νιώθεις ότι είναι λίγο φορτωμένο με μηχανισμούς, αλλά εν τέλει αντιλαμβάνεσαι ότι όλα έχουν νόημα. Μάλιστα, οι προσθήκες είναι ουσιαστικές και έχουν ως αποτέλεσμα δίχως υπερβολή απύθμενο βάθος, αφού πραγματικά μπορείς να κάνεις ατελείωτα builds, με μοναδικούς συνδυασμούς που σε κάνουν να νιώθεις παντοδύναμος και συγχρόνως πανέξυπνος όταν ανακαλύπτεις τα σωστά synergies. Είναι μάλιστα τρομερά εντυπωσιακό πως η Supergiant έχει πετύχει τρομερό balance και έτσι όλα τα όπλα έχουν τις δικές τους αρετές και όλοι οι μηχανισμοί έχουν κάτι να σου προσφέρουν και πρέπει να τους αξιοποιήσεις, αν θες να πετύχεις τους καλύτερους δυνατούς συνδυασμούς.

Όλη αυτή η διαδικασία του πειραματισμού, με το moment to moment gameplay να είναι επίσης και φανταστικά υλοποιημένο απαιτώντας skill και αντανακλαστικά, χωρίς όμως να υπερβάλλει, είναι που κάνουν την εμπειρία τόσο εθιστική. Παίζοντας, πραγματικά υπήρχαν στιγμές που έχανα την επαφή με τον χρόνο και δεν ήθελα να ξεκολλήσω από την οθόνη. Το gameplay είναι απλά τόσο καλό!

Να αναφέρω σε αυτό το σημείο ότι έπαιξα την έκδοση του Switch 2, τόσο σε handheld όσο και σε TV mode. Το συγκεκριμένο παιχνίδι, χάρη στη roguelike φύση του είναι πραγματικά ιδανικό για την κονσόλα της Nintendo. Άπειρες φορές που είχα λίγο χρόνο να ροκανίσω μέσα στην ημέρα άνοιγα την κονσόλα μου για ένα ακόμη run! Συνολικά χρειάστηκα περίπου 30 ώρες για να δω το πραγματικό τέλος, αλλά το παιχνίδι έχει ακόμη παρά πολλά να μου προσφέρει. Για να εξαντλήσει κάποιος το διαθέσιμο περιεχόμενο χρειάζεται σίγουρα περισσότερες, κοντά στις 100 ώρες και το αξιοσημείωτο, όπως και στην περίπτωση του Hollow Knight: Silksong, είναι πως δεν μιλάμε για full price κυκλοφορία που ζητά €80. Επομένως, η αναλογία τιμής-περιεχομένου είναι εξαιρετική.

Τεχνικά δεν έχω κανένα παράπονο από την έκδοση του Switch 2. H υλοποίηση είναι πραγματικά αψεγάδιαστη. Το παιχνίδι δείχνει κοφτερό στην 1080p οθόνη του υβριδικού συστήματος και τρέχει σε 120FPS όταν το σύστημα είναι docked, όπως αρμόζει σε ένα τίτλο με gameplay τόσο φρενήρη ρυθμού. Δεν συνάντησα ούτε ένα bug και ποτέ δεν παρατήρησα πτώσεις στο framerate, το οποίο έμενε σταθερό ακόμα και στα πιο γεμάτα δωμάτια που υπήρχαν ατέλειωτοι εχθροί και τα εφέ των επιθέσεων έδιναν και έπαιρναν.

Το οπτικό σύνολο είναι απλά πανέμορφο. Όλο το εικαστικό είναι ζωγραφισμένο στο χέρι, με πανέμορφο art direction που καταφέρνει να ξεχωρίζει μέσα από τον κυκεώνα τον ατέλειωτων φωτορεαλιστικών AAA υπερπαραγωγών του σήμερα που όλα μοιάζουν μεταξύ τους και έχουν τις ίδιες παθογένειες με σκιές και φωτισμούς που τρεμοπαίζουν, θολή οπτική απεικόνιση και ghosting.

Στα ίδια υψηλά επίπεδα κυμαίνεται και η μουσική, η οποία είναι άκρως εμφραστική με πολλά highlights. Σχεδόν όλα τα κομμάτια που παίζουν στα boss fights είναι ένα προς ένα, ενώ ακόμη και οι μελωδίες που συνοδεύουν τα μενού ή τις πιο ήρεμες στιγμές στο κεντρικό hub είναι άκρως χαρακτηριστικές και εντυπώνονται στη μνήμη σου. Ωστόσο εδώ θεωρώ πως το πρώτο Hades ήταν ελαφρώς ανώτερο, αφού πολλά λαμπρά μουσικά κομμάτια του sequel βασίζονται στις νότες που συμπλήρωναν τα πεντάγραμμα του πρωτότυπου τίτλου.

Τέλος, ο ηχητικός σχεδιασμός είναι και αυτός εξαιρετικός. Οι επιθέσεις έχουν αντίκτυπο και ένταση, ενώ όλα τα voice overs είναι εκπληκτικά, με πάθος και ξεχωριστές ερμηνείες. Από την φανταστική Judy Alice Lee ως Μελινόη και την Amelia Tyler ως Εκάτη που έχουν μια νεανική ένταση και ένα βάρος αντίστοιχα, μέχρι τη νωχελική βραχνάδα του Logan Cunningham ως Χρόνος.