Mario Kart World Review – Το πρώτο system seller του Nintendo Switch 2;

Ξεκινώντας θεωρητικά με το Breath of the Wild, το οποίο σχεδιάστηκε αρχικά και εν τέλει κυκλοφόρησε και για το Wii U, η Nintendo έφερε έναν πολύ μεγάλο αριθμό κυκλοφοριών της όχι και τόσο επιτυχημένης της κονσόλας στο δραματικά πιο αγαπητό Switch. Ένα από αυτά τα παιχνίδια ήταν και το Mario Kart 8, το οποίο γνώρισε τεράστια επιτυχία στην υβριδική κονσόλα μέσα από την Deluxe του έκδοση. Για την ακρίβεια πιστεύω πως ούτε ο ίδιος ο ιαπωνικός κολοσσός περίμενε κάτι τέτοιο, αφού με 68.2 εκατομμύρια πωλήσεις μέχρι σήμερα, το Mario Kart 8 Deluxe είναι το πιο επιτυχημένο παιχνίδι του Switch και συγχρόνως το εμπορικότερο racing παιχνίδι όλων των εποχών!

Όπως αντιλαμβάνεστε ο πήχης ήταν πολύ ψηλά για τους developers που θα αναλάμβαναν τη συνέχεια του franchise και μάλιστα η πίεση μάλλον αυξήθηκε από το γεγονός ότι ο διάδοχος, το Mario Kart World, αν και ξεκίνησε ως τίτλος του Switch μετεφέρθηκε ως αποκλειστικός launch τίτλος του νέας γενιάς συστήματος. Καταφέρνει, λοιπόν, να ανταπεξέλθει το μεγάλο launch παιχνίδι του Nintendo Switch 2; Η σύντομη απάντηση: Ναι!

Η μεγάλη αλλαγή του Mario Kart World και ο τρόπος που «επαναπροσδιορίζει τον τροχό» προδίδεται από το ίδιο του το όνομα. Είναι ο κόσμος. Πλέον δε μιλάμε για ένα kart racer που βασίζεται μόνο σε ένα σύνολο κλειστών πιστών. Αντιθέτως, η Nintendo δημιούργησε έναν τεράστιο ανοιχτό κόσμο που ενώνει όλες τις πίστες του παιχνιδιού και μάλιστα μπορεί να εξερευνηθεί ελεύθερα, αφού περιλαμβάνει πολλά ακόμη μυστικά και επιπρόσθετο περιεχόμενο.

Πρόκειται για μια τεράστια εξέλιξη και κάτι που πολλοί fans της σειράς είχαν ονειρευτεί στο παρελθόν. Πλέον το παρασκήνιο που φαίνεται πίσω από κάθε πίστα δεν είναι ένα απλό background, αλλά πραγματικός χώρος που μπορεί να εξερευνηθεί. Οι βόλτες σε αυτόν τον ανοιχτό κόσμο είναι άκρως απολαυστικές, αφού τα τοπία του είναι πανέμορφα και ζωντανά και η ραχοκοκαλιά του gameplay για την οποία θα μιλήσω αργότερα είναι όχι απλώς στιβαρή, αλλά οριακά αψεγάδιαστη.

Αδιαμφισβήτητα, το Free Roam mode είναι μια τεράστια προσθήκη, αλλά δεν παύει να μου δίνει την αίσθηση ότι είναι συγχρόνως και μια χαμένη ευκαιρία. Ενώ ο χάρτης όπως τόνισα είναι πανέμορφος και το gameplay άκρως διασκεδαστικό, υπάρχουν πολλά προβλήματα που αφορούν κυρίως τη δομή. Αρχικά, το mode περιλαμβάνει μόνο μερικές mini αποστολές/προκλήσεις που διαρκούν λίγα δευτερόλεπτα η κάθε μία. Υπάρχουν επίσης μερικών ειδών collectables που βοηθούν να ξεκλειδωθούν οχήματα και χαρακτήρες. Ωστόσο, το περιεχόμενο αυτό είναι αρκετά διασκορπισμένο και δύσκολο να εντοπιστεί, κάνοντας τον μεγάλο και οπτικά πλούσιο χάρτη να μοιάζει κατά έναν περίεργο τρόπο άδειος! Το κερασάκι στην τούρτα είναι πως το in-game map είναι τρομερά ελλιπές και δεν υπάρχει καμία ένδειξη για το πού υπάρχουν οι διαθέσιμες αποστολές, για το ποιες είναι οι συγκεκριμένες που έχουν ολοκληρωθεί και από ποια σημεία του χάρτη προέρχονται. Υπάρχει μόνο ένας γενικός μετρητής για το πόσες αποστολές έχουν ολοκληρωθεί. Δεν υπάρχει ούτε καν η δυνατότητα τοποθέτησης waypoint, μια παράλειψη που αρχικά μου φάνηκε αδύνατη να πιστέψω και με έκανε να ψάξω στο internet για να δω αν παραλείπω κάτι προφανές.

Το θετικό είναι πως υπάρχουν τα θεμέλια για κάτι να χτιστεί κάτι εξαιρετικό στο μέλλον, είτε με updates/expansions είτε με το επόμενο βασικό κεφάλαιο, αλλά είναι σίγουρα κρίμα που το μεγαλύτερο σημείο αναφοράς του Mario Kart World υστερεί και χάνει πόντους από τέτοιες παραλήψεις. Κάπου εδώ πρακτικά τελειώνουν και τα παράπονά μου για το World, αφού πέρα από την ημιτελής εικόνα που μου άφησε το Free Roam mode, η εμπειρία που προσφέρει το υπόλοιπο παιχνίδι είναι φανταστική!

Θα περάσω απευθείας στο ψητό που είναι το gameplay. Το Mario Kart World είναι ο ορισμός της φιλοσοφίας "easy to learn, hard to master", μια έκφραση που συνήθως περιγράφει τα fighting games. Φαινομενικά είναι ένα χαριτωμένο kart racer για να απολαύσεις με την παρέα σου χαλαρά σε κάποιο πάρτι ή για τους μικρότερους σε ηλικία παίκτες. Αν όμως ξύσεις κάτω από την επιφάνεια θα βρεις ένα πλούσιο και τρομερά δουλεμένο gameplay, το οποίο έχει ζυγιστεί για να αγγίξει την τελειότητα. Θεωρητικά το παιχνίδι έχει μόλις τρία κουμπιά, το γκάζι, το drift και το κουμπί χρήσης αντικειμένων. Όμως, πρακτικά, αυτά τα τρία κουμπιά δίνουν πρόσβαση σε παρά πολλούς άλλους επιμέρους μηχανισμούς.

Μια από τις νέες προσθήκες του Mario Kart World είναι η οδήγηση σε τοίχους. Κρατώντας πατημένο το drift χωρίς να δίνεις κατεύθυνση στο όχημα σου δεξιά ή αριστερά, μπορείς προσωρινά να μειώσεις την ταχύτητα σου με αντάλλαγμα ένα άλμα, το ύψος του οποίου αντιστοιχεί στο χρόνο που κράτησες πατημένο το πλήκτρο. Το άλμα αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για αποφυγή εμποδίων και για το σκαρφάλωμα σε τοίχους και ράγες που οδηγούν σε μεγάλα shortcuts. Είναι μια σχετικά σύνθετη τεχνική που απαιτεί timing και σωστή χωροταξική τοποθέτηση, γνώση των πιστών και εγρήγορση. Κοινώς, είναι το ‘hard to master’ κομμάτι της εξίσωσης. Και αυτός ο μηχανισμός δεν είναι ο μόνος που προσδίδει βάθος.

Τεράστιο ρόλο παίζουν και τα αντικείμενα που φυσικά δεν θα μπορούσαν να απουσιάζουν από το Mario Kart World. Το πότε και πώς θα χρησιμοποιηθούν απαιτεί στρατηγική και η σωστή εκμετάλλευση μπορεί κάλλιστα να είναι αυτό που θα καθορίσει τη νίκη. Μάλιστα, η χρήση τους έχει αλλάξει με πολλούς τρόπους στο World και πλέον όλα είναι λιγότερα επίπονα, αφού αλλιώς θα προκαλούνταν χάος εξαιτίας της άλλης μεγάλης αλλαγής του sequel. Πλέον, σε κάθε αναμέτρηση υπάρχουν 24 αγωνιζόμενοι!  Πρόκειται για μια αλλαγή που γίνεται εν μέρει και για διαφημίσει την περισσότερη επεξεργαστική ισχύ του Switch 2, αλλά και την πιο ανοιχτή και “large” φιλοσοφία του World. Η αρχή κάθε πίστας είναι πραγματικά χαοτική, ενώ πολλές φορές υπάρχει συνωστισμός που γεμίζει την οθόνη και που μπορεί είτε να σε παγιδεύσει είτε να την εκμεταλλευτείς προς όφελός σου με διάφορους τρόπους.

Αλλαγές για να υποστηριχθεί ο μεγαλύτερος αριθμός των παικτών έχουν γίνει και στις πίστες αυτές καθ’ αυτές που στην ουσία είναι και ο πραγματικός πρωταγωνιστής του Mario Kart World. Παρά την προσθήκη του ανοιχτού κόσμου, τα tracks είναι στο επίκεντρο και θεωρώ πως δίχως υπερβολή ένα προς ένα εντυπωσιάζουν! Νομίζω πως δεν βρήκα ούτε μια πίστα που να με άφησε απογοητευμένο. Άλλοτε με ανοιχτές πεδιάδες και εντυπωσιακά τοπία, άλλοτε με στενά περάσματα και απότομες στροφές για drift, άλλοτε με τεράστιους δεινοσαύρους να διασχίζουν τους δρόμους και άλλοτε με αμέτρητα εμπόδια και παγίδες, η ποικιλία που αντικρίζει κανείς στην οθόνη είναι απερίγραπτη. Σε όποιο καρέ και να σταματήσεις την κάμερα θα υπάρχει κάποιο μοναδικό χαρακτηριστικό, κάθε γωνία, κάθε στροφή φαίνεται μελετημένη και σχεδιασμένη χειρουργικά.

Υπάρχουν χάρτες για κάθε biome που φαντάζεστε, από χιόνια και ερήμους, μέχρι δάση και επίπεδα στα…ουράνια! Παρά πολλοί χάρτες είναι ειδικά αφιερωμένοι στους λατρεμένους χαρακτήρες της Nintendo και μάλιστα υπάρχουν και πολλές επιστροφές θρυλικών πιστών από παλιότερα κεφάλαια του franchise, με τις ανάλογες όμως σχεδιαστικές και εικαστικές αλλαγές για να συμβαδίζουν με τους νέους μηχανισμούς, όπως το wall riding και τους 24 παίκτες.

Κάτι τελευταίο που θέλω να επισημάνω για τους χάρτες είναι πως υπάρχουν πολλοί που δεν επαναλαμβάνονται ανά γύρο. Εννοώ ότι πολλές πίστες τριών γύρων για παράδειγμα έχουν τρία εντελώς διαφορετικά μοναδικά τμήματα που συνεχίζονται οργανικά και συνδέονται χάρη στον ανοιχτό κόσμο που έχει σχεδιαστεί ως η βάση της συνολικής δράσης, αντί να είναι κλειστές επαναλαμβανόμενες λούπες.

Πριν αφήσω τα του gameplay, θέλω να κάνω μια ειδική αναφορά στα animations, στα οποία φαίνεται πως έχουν αφιερωθεί αμέτρητες εργατοώρες και άφθονη φροντίδα. Όλα είναι τρομερά ζωντανά και προσδίδουν μια βαρύτητα και ζωντάνια. Από τον τρόπο που τα karts κάνουν drift και διατηρούν το momentum, μέχρι τα animations των χαρακτήρων όταν χρησιμοποιούν ή γίνονται θύματα αντικειμένων, όλα δένουν και δείχνουν απίθανα, βοηθώντας τη ζωηρή, έντονη και παιχνιδιάρικη εικαστική παλέτα.

Γενικότερα, νομίζω πως το λεγόμενο «moment to moment» gameplay είναι από τα πιο διασκεδαστικά που έχω απολαύσει σε racing παιχνίδι. Είτε έπαιζα solo προσπαθώντας να αντιληφθώ το meta και να πειραματιστώ με τα tricks και το wall running, είτε εξερευνούσα τον ανοιχτό κόσμο, είτε έπαιζα χαλαρά σε split screen με φίλους, κάθε στιγμή ήταν απόλαυση. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη που πασχίζει να κερδίσει οποιοδήποτε παιχνίδι!

Όσον αφορά το διαθέσιμο περιεχόμενο, υπάρχει το Free Roam που ανέλυσα αρχικά, το οποίο απαρτίζεται από εκατοντάδες αποστολές των λίγων δευτερολέπτων και μπόλικα collectables. Παρά το κακό progress tracking σίγουρα είναι ένα mode που κάποιος μπορεί να αφιερώσει δεκάδες ώρες. Την εξίσωση για τους solo παίκτες συμπληρώνει το γνώριμο Grand Prix, όπου καλούνται να νικήσουν τη CPU σε τέσσερις αγώνες τη φορά. Κάθε Grand Prix έχει ένα δικό του θέμα και λαμβάνει χώρα σε μια συγκεκριμένη γωνιά του open world. Αν και κάθε αναμέτρηση από τις τέσσερις είναι μεμονωμένη, δίνοντας ξεχωριστούς πόντους, αξίζει να σημειωθεί ότι οδηγεί οργανικά στην επόμενη πίστα όσον αφορά τις τοποθεσίες στους ανοιχτό χάρτη. Αυτό δίνει μια επιπλέον αίσθηση συνοχής που ίσως να έλειπε από τους παλιότερους τίτλους.

Ένα καινούργιο mode που οφείλει την ύπαρξή του στον ανοιχτό χάρτη και προσωπικά λάτρεψα περισσότερο απ’ όλα είναι το Knockout Tour. Σε αυτό το mode αγωνίζεσαι σε έξι πίστες τη φορά, με την κάθε μια να κάνει transition στην άλλη χωρίς καμία διακοπή! Πρακτικά αγωνίζεσαι σε μια πολύ μεγάλη διαδρομή στον ανοιχτό χάρτη, αλλά κάθε φορά που γίνεται η μετάβαση από τη μία πίστα στην άλλη αποκλείονται οι παίκτες που έχουν μείνει στις τελευταίες θέσεις. Κάπως έτσι υπάρχει μια συνεχόμενη αίσθηση άγχους και έντασης, η στρατηγική που απαιτείται είναι διαφορετική και η κλιμάκωση στο τέλος πολύ πιο σπουδαία! Είναι ένα mode για μεγάλες συγκινήσεις, αφού η αίσθηση ικανοποίησης όταν τα καταφέρνεις είναι σπουδαία, ενώ μου είχε τύχει και να χάσω στην τελευταία κυριολεκτικά στροφή της τελευταίας πίστας και να κοκκινίζω από θυμό!

Τα solo modes πλαισιώνουν τα time trials και battles, ενώ δεν θα μπορούσε να λείπει το online multiplayer που είναι χαοτικό χάρη στους 24 παίκτες και το split-screen για απολαυστικές κόντρες στον ίδιο καναπέ.

Μιας και μιλάμε για launch τίτλο νέας κονσόλας, ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και ο τεχνικός τομέας. Το Mario Kart World τρέχει σε 1080p στο handheld mode και σε 1440p στο docked mode, με το framerate να είναι καρφωμένο στα 60 FPS. Δεν παρατήρησα ούτε ένα αξιοσημείωτο ψεγάδι. Η δουλειά που έχει γίνει στο polish είναι αξιέπαινη.

Όσον αφορά τα γραφικά αυτά καθ’ αυτά, ομολογουμένως το Mario Kart World δε κοντράρει τα πιο όμορφα racing παιχνίδια της τρέχουσας γενιάς, όπως το Gran Turismo 7 και το Forza Horizon 5, αλλά δεν παύει να είναι πανέμορφο και όντως ένα σκαλί πιο πάνω από το Mario Kart 8 Deluxe του Switch. Αυτό το οφείλει τόσο στο εικαστικό του όσο και στις τεχνολογίες που αξιοποιεί. Παρά το καρτουνίστικο στυλ, γίνεται χρήση textures και materials υψηλής ευκρινείας και physical based rendering φιλοσοφίας. Οι φωτισμοί είναι επίσης πανέμορφοι. Γίνεται χρήση «ψημένων» light maps με λίγα δυναμικά στοιχεία, αλλά δεν παύει να υπάρχει εμφανές global illumination που δίνει βάθος και υπόσταση στους ποικίλους χώρους. Γενικά κάθε λεπτομέρεια του οπτικού συνόλου, από το νερό, μέχρι τα πλέον πλήρως 3D πλήθη στις εξέδρες και τα εντυπωσιακά και μεγαλοπρεπή διαδραστικά στοιχεία των πιστών, όλα είναι πανέμορφα και δένουν αρμονικά στην παιχνιδιάρικη παλέτα.

Σημαντική λεπτομέρεια που πρέπει να αναφέρω είναι πως τα loading times, με το παιχνίδι σε ψηφιακή μορφή στον εσωτερικό χώρο αποθήκευσης, είναι αστραπιαία και αντίστοιχα των παιχνιδιών της γενιάς του PS5 και του Xbox Series X. Το μόνο μελανό σημείο στη δική μου εμπειρία δεν ήταν κάποιο bug, αλλά η αναγκαστική πτώση από τα 60FPS στα 30FPS όταν παίζουν στην ίδια οθόνη split-screen τέσσερις παίκτες.

Φοβερή δουλειά έχει γίνει και στο ηχητικό κομμάτι, με όλα τα εφέ να είναι εξίσου ζωντανά και έντονα και το soundtrack άκρως εθιστικό ακόμη και μετά από πολλές επαναλήψεις!