Θάνατος από μετεωρίτη - Βρέθηκε το πρώτο καταγεγραμμένο θύμα στην ιστορία

Οι πιθανότητες να σε χτυπήσει μετεωρίτης μπορεί να είναι αστρονομικές, ωστόσο σίγουρα κάποιος θα έχει σκοτωθεί από ένα διαστημικό βράχο σε όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, έτσι; Κι όμως δεν έχουμε αποδείξεις για κάτι τέτοιο. Ακόμα και ο τεράστιος Chelyabinsk μετεωρίτης που εξερράγη στην ατμόσφαιρα το 2013 και έριξε στο έδαφος 654 κιλά βράχων δε σκότωσε κανέναν, με όλους τους τραυματισμούς να σχετίζονται με το ωστικό κύμα και όχι με τον ίδιο το μετεωρίτη. Έχουμε μόνο ένα καταγεγραμμένο τραυματισμό από το 1954, όπου κομμάτι ενός μετεωρίτη διαπέρασε τη σκεπή της  Ann Hodges και την τραυμάτισε στο γοφό ενώ αυτή κοιμόταν.

Έως 17 μετεωρίτες τη μέρα μπορούν να χτυπήσουν τη Γη, κάνοντας την πιθανότητα να χτυπηθεί κάποιος από αυτούς όχι τόσο εξωπραγματική, αλλά τα ιστορικά αρχεία δεν επιβεβαιώνουν κάτι τέτοιο…μέχρι σήμερα.

Εξετάζοντας ιστορικά αρχεία από τα Προεδρικά Κρατικά Αρχεία της Τουρκίας, οι επιστήμονες ανακάλυψαν πως στις 22 Αυγούστου 1888, ένας μετεωρίτης σκότωσε έναν άνθρωπο και τραυμάτισε σοβαρά έναν ακόμα ο οποίος έμεινε παράλυτος, στην περιοχή που σήμερα ξέρουμε ως Sulaymaniyah στο βορειοανατολικό Ιράκ.

Παρόλο που δεν υπάρχει κομμάτι του μετεωρίτη να το επιβεβαιώσει, τα ιστορικά αρχεία είναι πολύ ακριβή, μιας και υπάρχουν τρεις διαφορετικές καταγραφές του ίδιου γεγονότος και πρόκειται για γράμματα των τοπικών αρχών προς την κυβέρνηση σχετικά με το περιστατικό.

Το συμβάν καταγράφηκε στις 8:30 το βράδυ στις 22 Αυγούστου και περιγράφεται ως “βροχή” μετεωριτών για περίπου 10 λεπτά πάνω από ένα μικρό χωριό. Πέρα από το θάνατο και τον τραυματισμό, υπήρξαν και ζημιές σε καλλιέργειες που ταιριάζουν σε ένα ωστικό κύμα από μία “μπάλα φωτιάς”.

Το περιστατικό ήρθε στην επιφάνεια χάρη στην ψηφιοποίηση των γραπτών αρχείων, ενώ οι επιστήμονες υποπτεύονται πως ανάμεσα στα έγγραφα που δεν έχουν ψηφιοποιηθεί ακόμα κρύβεται και μία απάντηση από τον ίδιο τον Σουλτάνο. Το γεγονός όμως αποκαλύπτει ένα μεγάλο κενό στις ιστορικές μας γνώσεις, το οποίο όπως σημειώνουν οι ερευνητές, δεν οφείλεται μόνο στον όγκο των ιστορικών αρχείων αλλά και στην έλλειψη μελέτης αρχείων σε άλλες γλώσσες πέραν των Αγγλικών.

Για να ξεπεράσουμε τέτοιες δυσκολίες, χρειάζεται πολύ δουλειά και συνεργασία μεταξύ ιστορικών, βιβλιοθηκονόμων και μεταφραστών.