Τα παιχνίδια που με κατέστησαν Gamer 

Μια νοσταλγική ματιά στο παρελθόν

Τα παιχνίδια που με κατέστησαν Gamer

Είναι στιγμές που νιώθεις το χρόνο να περνά και αυτό σε χτυπάει μέσα σου. Αισθάνεσαι τις καταστάσεις γύρω σου να τρέχουν και μέσα από αυτό βλέπεις τον εαυτό σου να αλλάζει. Όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και εσωτερικά. Είναι φορές που το νιώθεις τόσο έντονα, όσο εκείνο το ατύχημα που είχες μικρός με το ποδήλατο. Θυμάσαι; Στην τελική όμως τι μένει...

Συνήθως ένας άνθρωπος αλλάζει μόνο εξωτερικά και όχι αυτό που είναι πραγματικά μέσα του. Έτσι λένε, ή τουλάχιστον αυτό θέλουν να μας κάνουν οι «μεγάλοι» να πιστέψουμε.

Είναι κάποιες φορές  που ως gamer νιώθω τον εαυτό μου να έχει έρθει σε ένα κορεσμό σε ό,τι αφορά το αγαπημένο μας χόμπι.  Ίσως να μη φταίνε και τόσο οι λευκές τρίχες που έχουν ξεκινήσει να κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους στα μούσια μου, όσο η καθημερινότητα που ορισμένες φορές είναι ικανή να φθείρει αυτό που πραγματικά είσαι μέσα σου.  Συνήθως η λύση διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο, κάποιοι αποστασιοποιούνται και κάποιοι άλλοι αρέσκονται στις υπερβολικές δόσεις 'video gaming' με σκοπό να θυμηθούν τι ήταν αυτό που τους έκανε να αγαπήσουν το άθλημα. 

Η δική μου άποψη είναι γύρνα σε αυτό που σε έκανε αυτό που ήσουν. Θυμήσου το λόγο που αγάπησες τα video games και έλα σε επαφή με αυτό που σε έφερε εδώ που είσαι. Παρακάτω ακολουθεί, λοιπόν, μια λίστα παιχνιδιών, παρέα με μία μικρή ιστορία. Μια λίστα από video games τα οποία με κατέστησαν τον gamer που είμαι σήμερα. Μπορεί να μην είναι τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών, αλλά είναι μία λίστα βασισμένη στο συναίσθημα ενός πεντάχρονου, τότε αγοριού. Μια λίστα που τη ξεκίνησε ο μεγαλύτερος του αδελφός, αυτός που έβαλε το σαράκι μέσα του, αυτός που τον έκανε έστω και έμμεσα, το άτομο που είναι σήμερα.

Gargoyles Quest: Ghost And Goblins - Nintendo Game Boy

Όσα χρόνια και να περάσουν, νιώθω ότι δε θα ξεχάσω ποτέ το συγκεκριμένο γεγονός. Πρέπει να ήμουν πέντε ετών με το ζόρι. Αντιλαμβάνομαι κάπως ότι ο κατά δέκα χρόνια μεγαλύτερος αδερφός μου καθόταν οκλαδόν με ένα γκρι πράγμα στα χέρια του. Τρέχω κατά πάνω του και βάζω το κεφάλι μου πάνω από τη μικρή οθόνη του Nintendo Game Boy. "Λευτέρη τι είναι αυτό;" "Είναι ένα ηλεκτρονικό που δανείστηκα από το video club, πρόσεχε μην το χαλάσεις, πρέπει να το επιστρέψουμε." Το παιχνίδι που έπαιζε τότε ο αδερφός μου ήταν το Gargoyles Quest και 25 χρόνια μετά, στο διπλανό δωμάτιο, μέσα σε ένα κουτί από παπούτσια είναι ακόμα εκεί και περιμένει να το πιάσει ξανα στα χέρια του. Προφανώς και το Game Boy δεν ήταν δανεισμένο από το video club της τότε γειτονιάς. Απλά δεν ήθελε να του το χαλάσω…

Super Mario Land – Nintendo Game Boy

Προφανώς και από τη λίστα μου δε θα μπορούσε να λείπει το Super Mario Land. Ήταν άλλωστε η δεύτερη επαφή που είχα με τα video games και έγινε μετά από κανένα χρόνο από το προαναφερθέν σκηνικό, καθώς είχαν μεγαλώσει λίγο τα χέρια μου, ώστε να είναι ικανά να κρατήσουν το "τούβλο" χωρίς να μου πέσει.  

Crash Bandicoot 2 – Sony PlayStation

Δεκέμβριος 1997, ο καιρός συννεφιασμένος και βροχερός. Τετάρτη δημοτικού, εν ώρα μαθήματος, γύρω στις έντεκα το πρωί, ένα δεκάχρονο τότε παιδί σηκώνει το χέρι του. "Κυρία μπορώ να πάρω ένα τηλέφωνο στο σπίτι;" Ένα λεπτό αργότερα, ο νεαρός είχε πιάσει ήδη το καρτοτηλέφωνο και άκουγε τον ήχο της κλήσης. 

- Μαμά είναι εκεί ο Λευτέρης, πήγε;
- Όχι ακόμα, δεν έχεις μάθημα εσύ, που είσαι;
- Έχουμε διάλειμμα, δώσε τον μου λίγο.

Λίγα δευτερόλεπτα μετά...

- Έλα ρε, τι θες;
- Δεν πήγες ακόμα;
- Τώρα ετοιμάζομαι, τι θες εσύ; Δεν έχεις μάθημα;   

Δε θυμάμαι καν πως πέρασαν τρεις ώρες μέχρι τη στιγμή που έφτασα σπίτι και είδα τον αδερφό μου να έχει ξεπακετάρει το Sony PlayStation και να κάθεται μπροστά στην τηλεόραση.

-ΤΟ ΠΗΡΕΣ;
-Nαι, πήρα και το παιχνίδι με την αλεπού...

Pokémon Blue Version – Nintendo Game Boy

Τι χαμός και αυτός τότε... Κακά τα ψέματα, τα πάντα ξεκίνησαν με το Anime. Αν είχες δει ένα-δύο επεισόδια, τότε οι πιθανότητες να παρατήσεις τα πάντα και να πας να κυνηγήσεις Pokémon ήταν τεράστιες. Πόσοι από εμάς, τους τώρα τριαντάρηδες, θέλαμε να γίνουμε οι μεγαλύτεροι εκπαιδευτές και να τα πιάσουμε όλα; Κάθε σαββατοκύριακο παρακολουθούσα ανελλιπώς τη σειρά, αλλά ποτέ ως τότε δεν είχα έρθει σε επαφή με το παιχνίδι. Το δικό μου κόλλημα ξεκίνησε ένα καλοκαίρι, όταν ένας παιδικός φίλος είχε την κόκκινη έκδοση με τον Charizard στο εξώφυλλο. Θυμάμαι να μου δανείζει το παιχνίδι για ένα μεσημέρι. Δεν ήθελα περισσότερο, δε χρειαζόταν. Τη συνέχεια μπορείτε να τη φανταστείτε...

Star Fox Adventures – Nintendo Game Cube

Γνωρίζω κόσμο που το συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού -σε ότι αφορά τη σειρά Star Fox- δεν τους κέρδισε. Εγώ από την άλλη είχα ένα τίτλο που κατάφερε να με κάνει να τον αγαπήσω. Ίσως αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ήταν η πρώτη μου επαφή με το συγκεκριμένο genre. Πρόκειται για έναν Action Adventure που εξελίσσεται σε διαφορά σημεία ενός κατεστραμμένου πλανήτη, με σκοπό την απελευθέρωση διάφορων ειδών δεινοσαύρων και όλα αυτά δοσμένα σε δομή The Legend Of Zelda.

The Legend Of Zelda: The Wind Waker – Nintendo Game Cube

Δε θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει τη συγκεκριμένη πρόταση, «το καλύτερο Zelda είναι αυτό που έχεις παίξει πρώτο» και δε ξέρω κατά πόσο μπορώ, ή όχι, να συμφωνήσω. Θεωρώ ότι τα The Legend Of Zelda είναι ικανά αποκτήσουν όλα, μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά σου, η οποία θέση όμως θα διαφέρει συναισθηματικά με κάποια άλλη. Από όλη τη σειρά, κρατάω το The Wind Waker, όχι γιατί ηταν το πρώτο που είχα παίξει, που ήταν, αλλά γιατί μέχρι σήμερα δεν έχω βρει κατι να με ηρεμεί, όσο το να βγαίνω με τη βάρκα μου στον ωκεανό και το μόνο που να ακούγεται, να είναι οι πελαργοί, ο αέρας και η θάλασσα...

Gears Of War – Microsoft Χbox 360

Δε χρειάζεται να σας πω πολλά για το συγκεκριμένο τίτλο, δεν πάνε άλλωστε και τόσα χρόνια από την εμφάνισή του. Εκτός αυτού, είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο, το franchise παραμένει στη βιομηχανία μέχρι και σήμερα. Το μόνο που θυμάμαι, ήταν το πόσο περίμενα να φτάσει 17 Νοεμβρίου, αν δε κάνω λάθος, όταν και είχε κυκλοφορήσει ο τίτλος, ώστε να νιώσω τον ενθουσιασμό και την ένταση του πριονιού απέναντι στους Locust.


Σαφώς, έξι- επτά τίτλοι μόνο ως μικρό δείγμα μπορούν να χαρακτηριστούν, μέσα σε αυτά τα 20 χρόνια που ασχολούμαι με το gaming. Αυτά ήταν, λοιπόν, μόλις λίγα από τα παιχνίδια που με έκαναν τον gamer που είμαι σήμερα και βοήθησαν αδρά στο να αγαπήσω το συγκεκριμένο «άθλημα». Κάποια μου χάρισαν στιγμές ενθουσιασμού, άλλα στιγμές ηρεμίας και άλλα στιγμές έντασης.

Υπάρχουν φορές που νιώθεις ότι αυτό που έκανες έως τώρα δε σε γεμίζει πλέον. Ο άνθρωπος αλλάζει. Με τα χρόνια η εμφάνιση και με τις εμπειρίες αυτό που είσαι. Δες τι σε έκανε αυτό που είσαι σήμερα. Η απάντηση μπορεί να είναι πιο απλή απ' ότι φανταζόμαστε και καμιά φορά, το να βγεις με τη βάρκα σου στον ωκεανό, με μουσική, τα κύματα και τα ψαροπούλια, είναι αυτό που πραγματικά χρειαζόμαστε.

20 comment(s)